Het tijdschrift trekt openlijk de kaart van de sociale media. Zo wordt er op de website www.360mag.nl en via het Twitteraccount dagelijks nieuws verspreid. Het gedrukte magazine is ook als app voor de iPad verkrijgbaar. Als je kijkt naar het tijdschrift, zie je dat er nauw wordt samengewerkt met Courrier International. De lay-out lijkt op die van het Franse tijdschrift en ook inhoudelijk zijn er heel wat gelijkenissen.

Courrier International startte in 1990 en is in twintig jaar tijd uitgegroeid tot een vaste waarde in het internationale medialandschap. Zal het 360 Magazine ook lukken? Twintig jaar geleden was er van onlinejournalistiek nog bijna geen sprake. Courrier International was toen voor velen zowat de enige manier om stukken te lezen die door media in andere landen geschreven werden. Er zijn ook veel meer Franstaligen in de wereld dan Nederlandstaligen.

We stelden enkele vragen aan Pieter Van Den Blink, eindredacteur van 360 Magazine.

Voor gedrukte media, en vooral voor magazines, zijn het niet bepaald rooskleurige tijden. Waarom brengen jullie nu een nieuw magazine op de markt?

“Omdat wij er wel in geloven en marktonderzoeken hebben dat geloof bevestigd. Op basis van dat vertrouwen en die onderzoeksgegevens hebben we onze investeerders kunnen overtuigen.”

Jullie kozen voor de lay-out van een krant en niet voor een glossy, en toch vragen jullie 5,95 euro. Is dat een bewuste keuze?

“Waarom zouden we wel voor een glossy kiezen? Wij vinden dit de vorm die het beste past bij het tijdschrift dat we willen maken. 5,95 euro is een serieus bedrag maar geen woekerprijs, we kunnen het gewoon niet goedkoper maken.”

Het magazine wordt op de markt gepositioneerd als een Nederlands-Vlaams magazine, zijn er dan ook Vlaamse medewerkers op de redactie? Hoe weten jullie wat de Vlaming wil lezen?

“Goeie vraag. Er is vooralsnog geen Vlaming op de redactie. We denken overigens ook niet te weten wat de Nederlander wil lezen. We selecteren wat wij vinden dat iedereen die het Nederlands machtig is, zou moeten lezen.”

“We hebben lang nagedacht over de slogan: ‘Het beste uit de internationale pers’, want het antwoord zagen we al aankomen: ‘Ik bepaal zelf wel wat ik het beste vind.’ We juichen het alleen maar toe als mensen zelf bepalen wat ze willen lezen, maar daar zitten wel haken en ogen aan. Wie heeft er tijd voor? Wie spreekt alle talen? En wie kan zelf inschatten of een bron in, bijvoorbeeld Myanmar, betrouwbaar is? Daar kunnen wij het verschil maken.”

“We werken samen met de redactie van Courrier International. Die helpt ons bij het vinden van artikels in alle continenten en in alle talen. Dat gebeurt weer met de inzet van specialisten ter plaatse, een team vertalers en een zeer professionele redactie.”

Exacte verkoopcijfers kan Van Den Blink nog niet geven, wel weet hij dat de eerste editie (25.000 exemplaren) volledig uitverkocht was. Een positieve start dus, maar of het magazine stand houdt, valt nog af te wachten.

© 2012 – Erasmix – Marike Goossens

Nupstr1 speelde tijdens Humo's Rock Rally een thuiswedstrijd in Genk. (foto: Pauline Poelmans)

Nupstr is al lang bezig met muziek maken en optreden, maar vond dat het tijd werd voor vernieuwing, een live band. Hij ging op zoek naar een drummer, een gitarist en blazers. Op deze manier kwam hij tot zijn live band Nupstr1 waarmee hij mocht optreden op Humo’s Rock Rally. Nupstr is een Nederlandstalige MC, een uitzondering in het wereldje. “Nupstr1 is nog geen band, we zijn aan het opbouwen”, zegt Nupstr. Bij het samenstellen van de band hebben ze gericht muzikanten bij elkaar gezet.

Optimistische hiphoppers

“Met onze deelname aan Humo’s Rock Rally hopen we uiteraard een groter publiek te bereiken”, zegt Nupstr. De hiphopband genoot met volle teugen van hun eigen optreden. Alles liep zoals verwacht en ze kregen zelfs de niet-hiphoppers mee. “Volgend jaar heet Humo’s Rock Rally Humo’s Hop Rally,” zegt Nupstr lachend. Hij hoopt dat ze door mogen gaan naar de volgende ronde, maar volgens hem is dat nog niet zeker door hun aparte genre muziek. “Maar we hebben al gewonnen door deel te nemen. We hebben ons rot geamuseerd en de sfeer was goed.”

Toekomst rooskleurig

De band kijkt positief naar de toekomst. “Of we nu een goed of een slecht optreden hebben gegeven, we blijven gaan”, vertelt Nupstr. Graag zou de band ooit op Pukkelpop willen staan. “Als Chokri ons vraagt om te spelen, hoeven we er zelfs geen geld voor”, zegt Nupstr heel uitbundig.

© 2012 - StampMedia – Pauline Poelmans

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 24/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 24/01/2012

Zanger Johan Lenaert van Laughing Academy. (foto: Pieterjan Schraepen)

De bandleden leerden elkaar toevallig kennen. “We kwamen elkaar tegen in een muziekwinkel. Nochtans komen we allemaal uit een andere streek. Ik kende Thomas (Francois, toetsenist) al en leerde toen Lukas (Palmers, drummer) kennen. Het klikte heel goed tussen ons”, vertelt Lenaerts. “En toen kwam Patrick (Dubois, basgitaar) uit de hemel gevallen”, vult Palmers aan.

De band ambieert niet per se bekendheid. “We willen vooral heel goed spelen, daar krijgen we voldoening van”, aldus Lenaerts.

Humo’s Rock Rally

“Geselecteerd worden voor de wedstrijd voelt goed, vooral omdat we nog maar twee jaar bestaan. Dat Humo’s Rock Rally de grootste muziekwedstrijd van Vlaanderen is, maakt het extra leuk”, vertelt Lenaerts. De groep genoot van het concert zaterdag. “Alles is heel goed georganiseerd”, vertelt Palmers. “De sfeer in het publiek zat goed. Alleen was er, jammer genoeg, een hoog concurrentiegehalte achter de schermen.”

Kampvuurversie

De bandleden werken goed samen. “Ik schrijf de teksten”, vertelt Lenaerts. “Meestal heb ik gewoon een melodie in mijn hoofd. Met een beetje geluk ligt er dan een gitaar in de buurt en zit ik meteen in een bepaalde sfeer. Als ik nog meer chance heb, voelt de rest van de band die sfeer ook aan. Zo zijn we meteen vertrokken! Eigenlijk maak ik een soort kampvuurversie en de rest vult aan. Vroeger was iedereen het altijd eens met elkaar, maar de laatste tijd discussiëren we wel eens. Gelukkig worden zulke onenigheden snel opgelost”, vult Palmers aan.

“Waar ik mijn inspiratie haal? Eigenlijk overal. Vaak uit persoonlijke ervaringen of dingen die ik meemaak. Maar ik kan bijvoorbeeld ook veel ideeën opdoen in Brussel, waar ik woon”, zegt Lenaerts.

Veel repeteren, weinig optreden

“We doen zeker niet mee aan de wedstrijd om te winnen”, zegt Palmers. “We bekijken het als een springplank naar meer. Natuurlijk blijft het ook een leuke speelgelegenheid.” De band treedt namelijk niet zo vaak op. “Als je niet in het circuit van boekingen zit, moet je alles zelf regelen”, vertelt Lenaerts. “En eigenlijk zijn we gewoon te lui om dat te doen”, lacht Palmers. Repeteren doen ze wel veel. “Tijdens onze repetities, een tot drie keer per week, klinken we heel goed”, denkt Lenaerts. “Hopelijk worden we na deze wedstrijd meer gevraagd.”

© 2012 - StampMedia - Tekst: Eva Grosemans, foto: Pieterjan Schraepen

===

Dit atikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 24/01/2012
Dit atikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 24/01/2012
Dit atikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 24/01/2012

Klik voor de fotoreportage.

“Voor veel kunstenaars is het moeilijk om hun werken te exposeren”, zegt de oprichtster van Artification Marieke Lightband. In december begon ze met het tweede seizoen van Artification. Samen met mede-organisator Marta Wojcicka kiest zij de kunstenaars, vaak jong talentvol volk.

Drijfveer voor kunstenaars

Op de editie van donderdag 19 januari kon je de graffiti- en schilderwerken van Oostendenaars Tom ‘Pier One‘ Vandenberghe en Siegfried Vynck bewonderen. Vynck vindt dat je als kunstenaar eerst en vooral zelf naar tentoonstellingsmogelijkheden moet zoeken.
Voor hem was de expo een extra drijfveer om het maximum uit zijn werken te halen. “In totaal heb ik ongeveer twintig werken meegenomen, waarvan sommigen zelfs ’s ochtends pas af waren”, vertelt Vynck. “Door enkel je oudere werken tentoon te stellen, maak je het te gemakkelijk voor jezelf. Mijn meeste stukken hier zijn vrij recent gemaakt, de oudste dateert hoogstens van drie jaar geleden. Van sommige stukken zie je niet onmiddellijk dat het graffiti is, ik ben dan ook geen pure straatartiest.”

Retrolook

Daarnaast stelde hoedenontwerpster Kristel Verhaert tentoon. “De hoeden zijn tegenwoordig almaar meer in trek, vooral bij het jongere publiek tussen 25 en 35 jaar”, vertelt Verhaert. “Die retrolook is in. Het is wat overgewaaid uit Engeland, waar ook mannen meer voor een hoed te vinden zijn.”

Verassingseffect

“Een hoedencollectie is minder voor de hand liggend om tentoon te stellen, maar ook dat krijgt hier een plaats”, vertelt Lightband. “In kunst willen we zo breed mogelijk gaan: fotografie, mode, graffiti, visuals,… Het zorgt voor een verrassingseffect en die kruisbestuiving, ook tussen de artiesten onderling, kom je nauwelijks tegen. Buiten galeries of in musea zie je ook weinig kunstexpo’s. De bar waarin Artification vorig seizoen plaatsvond, was een kelderruimte. Nu we naar de Sint-Jacobsmarkt verhuisd zijn, is de kunst in dit gezellig cafeetje met een dj toegankelijker geworden en zo lokken we een heel divers publiek.”

Artification wil alvast bekender worden. “Het is al succesvol, maar als kunstplatform mikken we hoger, zonder daarvoor ons concept te wijzigen.”

© 2012 - StampMedia - Tekst: Sander Carollo, foto’s: Anouar Darkaoui en Sander Carollo

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 24/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 24/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 24/01/2012

De vroege avond werd opgeluisterd door bands uit Genk. Aftrappen mocht Midnight Directives, die met hun passage op Limbomania al lieten zien dat ze heel wat in hun mars hebben. Ook Laughing Academy wist te overtuigen met pretentieloze nummers die knipogen naar de sixties. Nupstr1 sloot het Genkse deel van de avond af en trachtte hiphop aan de man te brengen met een olijke blazerssectie. Een eervolle vermelding verdienen de Dukes, die met hun hoekige riffs en gevatte melodielijnen de aandacht trokken.

Naarmate de avond vorderde, werd het niveau echter middelmatiger. Enkele synthesizerbands en vampfrontvrouwen passeerden geruisloos. Kaat en Daan wisten met hun intieme songs de aandacht weer even terug naar het podium te trekken. Afsluiten mochten The Insect Soldiers of the Sky, waarvan de bassist prompt werd aangekondigd als ‘de schattigste deelnemer van de Rock Rally’. Dat label strookte niet meteen met de stevige rock die de jonge knaapjes speelden, maar kon toch bij heel wat vrouwelijke toeschouwers op bijval rekenen.

© 2012 - StampMedia - Tekst: Pieterjan Schraepen, Foto’s: Pauline Poelmans en Pieterjan Schraepen

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 24/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 24/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 24/01/2012

Mauro Pawlowski, Sofie Decleir en Jorgen Cassier spelen in Macbeth van het Zuidpooltheater. (Foto: © Ans Vroom)

Macbeth vertelt het verhaal van een echtpaar dat bereid is om ver te gaan voor macht, heel ver. Wat uiteindelijk tot hun ondergang leidt, want de krankzinnigheid neemt het langzaam over van Macbeths verstand. Je voelt de spanning in de kleren van het publiek kruipen, de moordzuchtige teksten zetten je nekharen rechtop. Het toneelstuk eindigt met een krankzinnige monoloog van Macbeth onder begeleiding van een scherpe elektrische gitaar van Pawlowski. “Macbeth is slain.” De zaal wordt pikdonker en daarop volgt een daverende staande ovatie van het publiek. “Het is niet gemakkelijk om je in een zware rol in te leven, maar Shakespeares teksten hebben iets magisch”, zegt artistiek leider van Macbeth en ook acteur in het stuk Koen Van Kaam. Wij spraken met Van Kaam meteen na de voorstelling.

Zware teksten van Shakespeare in het Engels en zo origineel mogelijk spelen maar tegelijkertijd creatief uit de hoek komen met muziekbegeleiding. Hoe doe je dat?

Het probleem met Shakespeare is dat zijn verzen zo ongelofelijk mooi geschreven zijn, maar tegelijkertijd is het heel oud archaïsch Engels, geschreven in 1600. We wilden graag die taal in het origineel Engels nog eens laten horen maar we zochten een manier waarop we dat konden doen, zonder dat het oubollig wordt. Toen we ontdekten dat we vooral de muzikaliteit wilden behouden, was het plaatje snel rond. Als je dan nog iemand in je ploeg hebt die zo enorm veel houdt van taal zoals Mauro, is dat geweldig. We hebben de tekst bekeken zoals een filmscore. Zo konden we aan de slag en bovendien qua tekst nog altijd dicht aanleunen bij het origineel.

Is het moeilijk om de teksten van Shakespeare om te zetten naar een underground-opera? Hoe verliep dat proces?

We hebben eerst gevraagd aan Mauro of hij al ideeën had. Met zijn liedjes konden we vlot aan de slag omdat de sfeer ons direct aansprak. Onze belangrijkste taak was het om de teksten uit ons hoofd te leren en ze volledig te begrijpen, maar daarna begon het feestje. Dat is immers wat elke acteur wil doen, zo in het Engels bulderen! (lacht)

Hoe is het voor acteurs om te spelen en zich in te leven terwijl er muziek klinkt? Maakt de begeleiding het juist makkelijker?

Nee, dat is moeilijk maar dat is het leuke aan deze voorstelling, dat Mauro en Tijs, de twee muzikanten, enorm geconcentreerd luisteren naar ons. Eigenlijk is elke voorstelling totaal anders, omdat sommige acteurs heel luid spreken en de muzikanten daarop kunnen reageren. Het is zoals jazzmuzikanten, die constant improviseren en elkaar moeten aanvoelen.

Naarmate het stuk vordert neemt de krankzinnigheid het volledig over van Macbeth en zijn vrouw, vooral in de laatste scène zie je dat Macbeth compleet doordraait. Is het gemakkelijk om je in te leven en bij wijze van spreken half het podium bijeen te gillen?

Dat is sowieso onze job als acteur maar we hebben één heel groot hulpmiddel en dat is de taal zelf, dat is echt het ongelofelijke aan Shakespeares teksten. In films zegt iemand iets en dan zie je de ander daar over nadenken en dan iets terugzeggen. Dat werkt heel technisch, vooral dankzij montage van de fragmenten. Maar Shakespeare krijgt het voor elkaar om via klanken, via taal, via rijm en alliteratie de psychologie van een personage te verwoorden. Eigenlijk als je het gewoon zegt, dan kom je vanzelf in die rol, dat is zo puur. Dat is echt iets magisch aan Shakespeare maar die schrijver kon dat ongelofelijk goed.

Is het een gemengd publiek of zien jullie vaak hetzelfde publiek terugkomen en hoe ervaart het publiek Macbeth, zijn de reacties positief?

De reacties zijn over het algemeen goed, maar wat ik leuk vind is dat voor deze voorstelling het publiek heel gemengd is. Enerzijds spreekt het dus oudere mensen aan die eindelijk nog eens het originele oude Engels willen horen. Jongere mensen hebben daar natuurlijk veel minder feeling mee, omdat ze het ook niet zo goed kennen. Kijk, toen ik op school zat moest ik ook teksten van Shakespeare lezen en toen vond ik dat heel moeilijk, saai eigenlijk. Maar wat ik nu merk, is dat er veel jonge mensen op ‘Mauro Pawlowski van dEUS’ afkomen.

Hoe komt u eigenlijk op het idee om deze oude teksten terug tot leven te brengen in 2012?

Dat is heel simpel: Sofie, Jorgen en ik hebben als artistieke leiding een enorme liefde voor taal en ook voor Shakespeare. Al vanaf dat ik op de toneelschool zat, ben ik zot van Shakespeares teksten. Dus wilden we per se op zoek naar een originele manier waarop we die teksten konden brengen. Uiteindelijk is het geen ouderwets stuk geworden, het is gewoonweg prachtig. Het is een keihard verhaal maar het is echt een prachtige underground-opera geworden, iets om trots op te zijn.

© 2012 - StampMedia - Noa Tuyaerts

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 23/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 23/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 23/01/2012

Shangai Shenhua wist Nicolas Anelka, Jean Tigana en Didier Drogba aan te trekken. Toch is hun honger nog niet gestild, zo laten ze blijken op hun website.

Chinese clubs kiezen vandaag de dag steeds meer voor buitenlandse trainers. Daarmee is de eerste stap gezet om van de Chinese competitie de grootste van Azië te maken. De Nederlanders Arie Haan en Jo Bonfrère waren er al coach en nu volgen hun landgenoten Henk ten Cate en Jan Versleijen, want het Chinese voetbal is booming volgens die laatste.

Behalve de Nederlandse trainers zijn de Portugese coach Nelo Vingada (ex-bondscoach van Portugal), de Fransman Jean Tigana en een handvol Serviërs en Kroaten - het voormalige Joegoslavië had altijd goede banden met China - actief op de Chinese trainersvelden. Een ding hebben de buitenlandse coaches met elkaar gemeen: het zijn allen globetrotters die al vaak op meer dan twee continenten gewerkt hebben. De meesten waren actief in het Midden-Oosten.

Nieuw Walhalla

China kon nooit echte topvoetballers aantrekken. In het verleden waren derderangsspelers, die in Europa niet meer aan de bak kwamen en uit waren op een avontuur, het hoogst haalbare. Het beste voorbeeld hiervan is de Engelse Spits Marlon Harewood. Harewood, o.a. ex-West Ham, Newcastle en Aston Villa, had al acht Engelse teams versleten voordat hij terecht kwam bij de Chinese tweedeklasser Guangzhou. Hij was er van grote waarde en verdiende er goed zijn boterham.

In China zijn clubs eigendom van bedrijven en firma’s uit de streek. Vaak betreft het bouwbedrijven waarvan de eigenaars, door de spectaculaire economische groei in China, zijn uitgegroeid tot multimiljonairs. Bij de eigenaars heerst een ware prestigestrijd die ervoor zorgt dat er ontzettend veel geld in omloop is in het Chinese voetbal. Dit was voorheen enkel het geval in het immense gokcircuit. Guangzhou Evergrande sloeg de eerste grote slag op de Chinese transfermarkt. De regerende kampioen van de Super League trok afgelopen zomer de 28-jarige Argentijn Dario Conca van het Braziliaanse Fluminense aan. Bij ons is Conca een nobele onbekende, maar in Zuid-Amerika en vooral Brazilië is de Argentijn een zeer gerespecteerde speler, getuige zijn verkiezing tot beste speler van de Braziliaanse competitie in 2009 en 2010. Conca tekende een contract van 2,5 jaar bij Evergrande ter waarde van 26 miljoen euro. Met zijn jaarsalaris van 10,6 miljoen euro was Conca de vierde best betaalde speler ter wereld en de best betaalde van China. Dit was hij totdat eerst Nicolas Anelka, daarna Didier Drogba tekende bij Shanghai Shenhua. Bilal Anelka verdient wekelijks 225.000 euro, Drogba krijgt per week 320.000 euro. Het is een eerste indicatie dat de budgetten in China omhoog schieten en daarmee paradijzen voor semi-gepensioneerde voetballers als Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten van de troon zullen stoten.

Ontwakende BRIC-landen

De transfersoap rond Didier Drogba is gekend. De Ivoriaanse spits had de clubs voor het uitkiezen en verkoos in eerste instantie een verblijf in Europa. De veteraan stond onder de belangstelling van QPR, maar uiteindelijk werd het dezelfde club als Anelka. Waar in Europa zelfs de topclubs - zij het die zonder suikeroom - gedwongen zijn om creatief te zijn met versterkingen, zie de terugkeer van Henry en Scholes bij respectievelijk Arsenal en Man Utd, zijn de mogelijkheden van de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India, China) legio. Een voorbeeld is de Braziliaanse competitie. Santos is niet langer gedwongen zijn sterren Neymar en Ganso voor een appel en een ei af te staan aan de eerste de beste Europese subtopper.

Zijn er dan nog bekende voetballers momenteel actief in China? Niet veel, maar ze bestaan. Anderlecht-killer Cleo bijvoorbeeld. Zijn huidige club Partizan Belgrado leent hem een jaar uit aan Guangzhou Yiyao, dat ook een optie tot aankoop in het contract opnam. Modeste M’bami, Kameroenees international en ex-Marseille en PSG, speelt nu voor Changchun Yatai. Ex-Lazio speler Fabio Firmani speelt bij Shaanxi Chanba. Voor de rest is nog een handvol tweederangs Brazilianen actief in de Super League.

Trotse Chinezen

Trots op hun nationale elftal zijn de Chinezen allerminst. Enkel in 2002 kon het land zich kwalificeren voor het WK. Daarna ging het, ondanks het aanstellen van verschillende buitenlandse bondscoaches, steeds slechter. Chinezen houden wel degelijk van voetbal, ze zijn gek op de Premier League en gokken lustig op wedstrijden. Dat laatste weten we in ons land maar al te goed. Ons land was op de eerste rij getuige hoe de Chinese gokmaffia het voetbal kan domineren. In China is omkoping in het voetbal altijd normaal geweest en automatisch ook een van de hoofdoorzaken waarom een land met meer dan 1 miljard inwoners en immense stadions (nog) geen groot voetballand werd. De Chinese regering is bezig met een grootschalige opruimactie van het recente omkoopschandaal. Niemand wordt ontzien door de autoriteiten: bobo’s, spelers, trainers en scheidsrechters met vuile handjes worden stevig aangepakt. Bovendien is de overheid een anti-corruptiecampagne begonnen die de Super League nog meer moet doen openbloeien en diens geloofwaardigheid en bijkomende sponsors moet doen toenemen.

Een andere oorzaak voor de zwakte van het nationale spelersmateriaal ligt bij de eenkindpolitiek die de Chinese overheid eind jaren 70 in het leven riep. De meeste Chinese ouders mogen slechts één kind krijgen en doorgaans worden deze kinderen aangemoedigd om ambtenaar te worden. Bovendien staat voetbal lager aangeschreven dan een maatschappelijke functie. Terwijl Japan en Zuid-Korea zijn uitgegroeid tot gerespecteerde voetbalnaties, is China nog een slapende reus. De Chinese voetbalbond werkt samen met de overheid om die reus wakker te krijgen. De bond heeft hiervoor een samenwerkingsverband gesloten met de Nederlandse topclub Ajax. De Amsterdamse club beschikt over een gerenommeerde jeugdopleiding en levert knowhow aan de voetbalbond. In ruil kan Ajax in de toekomst rekenen op de komst van een eventueel Chinees toptalent. Jan Olde Riekerink (ex-Gent) is er aangesteld als hoofd jeugdopleidingen om de jeugdwerking van de grond te krijgen.

Commercieel potentieel

De Chinese markt beschikt over een gigantisch commercieel potentieel. Dat is de hoofdreden waarom veel Europese clubs interesse tonen in het land. Tal van clubs hebben er samenwerkingsakkoorden. Real Madrid en Ajax met Bejing Gu’on, het Franse Le Mans met Liaoning en Atletico Madrid met de nieuwe club van Anelka en Drogba Shangai Shensua. Everton is via zijn sponsor Kejian al langer actief op de Chinese markt. Het trok zo onder andere Li Tie aan in 2002. In zijn eerste seizoen kwam Tie nog in 29 wedstrijden in actie, maar in de daaropvolgende drie seizoenen werden zijn optredens in de Premier League beperkt tot vijf wedstrijden. In 2006 trok hij naar Sheffield United. Hier zou hij geen enkele competitiewedstrijd spelen. Commercieel gezien was de transfer van Li Tie naar Everton een voltreffer. In zijn eerste seizoen was zijn shirt het meest verkochte in de fanshop.

Wat brengt de toekomst?

In een periode waarin zelfs de grootste voetbalclubs in Europa niet langer in staat zijn moeiteloos tientallen miljoenen euro’s te spenderen - vanwege de economische situatie waarin het westen verzeild is geraakt - zijn de opkomende economieën wel in staat om serieus te investeren. Wil China een groot voetballand worden - én daar lijkt het wel op – zal het land een sportcultuur moeten ontwikkelen. Het land heeft dat nu nog niet, maar de regering is zich ervan bewust dat patriottisme wordt aangewakkerd door sportieve successen. De topsportmentaliteit die er nu nog niet is in China, zal gekweekt moeten worden. Ouders moeten trots worden dat hun kind een stervoetballer is en geen hoge ambtenaar. China heeft met hordenloper Liu Xiang bijvoorbeeld wel een steratleet, het is nog altijd wachten op die eerste topvoetballer. Wil het land die ontwikkeling doormaken, zal het eerst buitenlanders met knowhow (buitenlandse trainers) en sterpotentieel (Anelka) dat aanspreekt bij het volk moeten aantrekken. Als de sportieve tak in China hierin slaagt en er bovendien een smak geld tegenaan gooit, lijkt niets de Chinese competitie in de weg te staan om de grootste van Azië te worden en wellicht nog wel meer.

© 2012 – Extrasport – Bob Faesen

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 23/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 23/01/2012

VRT-journalist Rob Heirbaut (foto: VRT)

In een Antwerps zaaltje waar in de Tweede Wereldoorlog nog mensen berecht werden door de Duitse bezetter, was het nu – ruim zestig jaar later – tijd voor een vrolijkere noot. Want op de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog werd in 1957 de eerste versie gebouwd van de Europese Unie, een machinerie die haar burgers anno 2011 niet enkel welvaart en voorspoed gebracht heeft, maar ook kopzorgen. Want hoe moet het nu verder met de EU? Met alle schulden? Met de crisis?

Euro-Bondgirl

De hoofdrollen van de EU-soap waren in 2011 volgens de heren weggelegd voor het onvergetelijke Frans-Duitse duo Nicolas Sarkozy en Angela Merkel, artiestennaam ‘Merkozy’ – ‘de Kate en William van de EU’. Dit olijke koppel werd bijgestaan door Herman Van Rompuy, voor wie cijfers, punten en komma’s hetzelfde zijn als underaged girls voor de gewezen Italiaanse premier Berlusconi. Dat laatste verklaart waarschijnlijk ook waarom Berlusconi het einde van het jaar niet haalde, terwijl er voor Van Rompuy (die nog voor ‘natte dweil’ en ’saaie bankklerk’ uitgemaakt werd) nog een tweede termijn in lijkt te zitten als voorzitter van de Europese Raad – mits hij zich niet in zijn panic room verschanst uiteraard.

2011 zal de geschiedenis ingaan als het jaar waarin de EU werd gered, uiteindelijk door een ‘big bazooka’ met ‘duizend miljard euro’ - herhaaldelijk geopperd door een bazooka-geile Van Rompuy - of door simpelweg een noodfonds met genoeg geld in kas, beheerd door de Europese Centrale Bank. Daarbij zouden dan Eurobonds, europese schuldpapieren, moeten komen, maar helaas: Angela Merkel is geen Euro-Bondgirl, dus ook dat plan mislukt. Uiteindelijk zou de EU misschien een schuldagentschap nodig hebben, opperen Vos en Heirbaut. Misschien dat dat dan wel in Griekenland of in een oud-Dexiakantoor gevestigd kan worden?

Professorenhumor

Het is duidelijk. Het vorig jaar wordt op mild-satirische wijze onderworpen aan het commentaar van Heirbaut en Vos, die als Europaspecialisten goed geplaatst zijn om een dergelijke analyse te maken. Toch wordt het nooit echt lachen-gieren-brullen: het is eerder professorenhumor, waarvoor je verdomd goed de actualiteit moet hebben gevolgd, wil je de vele verwijzingen en kleine grapjes niet missen. Dat neemt niet weg dat je de hele voorstelling met een grijns op je gezicht zit te luisteren naar wat de twee heren te vertellen hebben.

Europese herfst

Deel twee, waarin de twee vooruitkijken op wat 2012 de EU brengt, is zo mogelijk nog leuker dan de terugblik. Heirbaut en Vos voorspellen een splitsing van de Unie in een noordelijk en een zuidelijk deel, volgens Belgisch model, compleet met een ‘formateur’ en in latere stadia zelfs een ‘presidentieel ontmijner’, wanneer de spanningen tussen noord en zuid tot bijna ondragelijke hoogte zijn opgelopen. Uiteindelijk komt het zelfs tot een Europese volksopstand, waarbij enkele indignados zich uit protest in brand steken. De Arabische pers spreekt verbaasd over een ‘Europese herfst’. De altijd menslievende Chokri Mahassine stelt de Pukkelpopterreinen open voor de rellende indignados, mits ze zijn drank- en eetbonnetjes gebruiken. Zuid- en noord-Europa vieren apart een eigen Eurovisie Songfestival.

Na elf moeilijke maanden vol politieke spanning, waarin regeringsleiders op het hoogtepunt van de spanningen dekking moesten zoeken in een riool zoals Kadhafi een jaar eerder, komt er uiteindelijk toch schot in de zaak en is de allereerste Europese Economische regering, met aan het hoofd Nicolas Sarkozy, een feit. Maar dat gebeurt niet voordat Berlusconi de wereld heeft laten weten dat de kont van Merkel écht onneukbaar is: de twee waren per ongeluk in dezelfde rioolbuis beland en dat was voor Silvio een mooie gelegenheid om zijn eerdere uitspraken op waarheid te testen.

Het Griekse probleem wordt ten slotte opgelost door het land te laten zinken en de overblijvende eilanden in de uitverkoop te doen. Dat daarmee ook het zuidelijke arme deel van Italië mee wegzinkt, is mooi meegenomen. Berlusconi brengt een bod uit op het eilandje Lesbos, maar verwerft het niet, het eiland gaat naar een Franse werkloze, die naar verluidt het Franse presidentschap is misgelopen door een seksschandaal in een New Yorks hotelletje.

Kleine stapjes

Na het applaus vragen we de heren hoe ze op het idee gekomen zijn een oudejaarsconference te maken. “Vorig jaar hebben we voor het eerst een jaaroverzicht van 2010 gemaakt, toen we gevraagd werden een humoristische lezing te houden”, zegt Heirbaut. Maar 2011 was natuurlijk een dankbaar jaar voor een vrolijke satire op de EU. “Het is altijd plezierig als er figuren op een bepaalde manier in het nieuws komen, maar ieder jaar kan je wel zoiets maken, denk ik”, zegt Vos. “We willen hier dan ook zeker mee doorgaan.” Dat ze hun eigen vakgebied belachelijk maken, willen de twee niet gehoord hebben. “De Europese Unie is belangrijk genoeg om ook mee te kunnen lachen. Als er niet mee gelachen kan worden, zou het weinig voorstellen. We merken ook steeds dat de mensen een dergelijke lezing weten te appreciëren”, aldus Heirbaut.

Hoe zien de Euro-mannen de toekomst van de Europese Unie echt? “Europa ploetert zich een weg door 2012″, aldus Vos. “Er is nog altijd een tendens naar meer Europa, en dat zal zo blijven, maar reuzensprongen hoeven we niet te verwachten. Het zal, zoals altijd, in kleine stapjes gaan.”

© 2012 - StampMedia - Ielse Broeksteeg

Onze reporter Pauline Eeckhout in gesprek romanticus Andy Fierens. (foto: Nicola Buydens)

Andy Fierens, trotse dertiger met baard en mormoonse roots. Gevierd dichter, geen vast inkomen. Houdt van lezen en schrijven, tooghangen hier en daar. Een echte levensgenieter met humor. Zo beschreef hij zichzelf in de annonce om de zoektocht naar een liefdevolle echtgenote te beginnen.

Een goedgevuld 2012

Fierens leeft als het ware een rock-’n-roll-leven in de letteren. “Reizen is enkel leuk als je de ervaringen die je opdoet, kan delen met anderen.” En reizen doet hij veel. Voor zijn optredens gaat hij naar Nederland, Frankrijk, Japan, Zuid-Afrika en binnenkort ook Duitsland. Het komende jaar staat niet alleen een nieuwe gedichtenbundel en een plaat met Andy’s groep Andy and the Androids op het programma, maar ook een roman. Ook al heeft Fierens al enkele jaren een vaste plaats in de literatuurwereld, hij blijft met zijn beide voetjes op de planken. “Ik zie roem niet als geluk, eerder als een last.”

Een ware romanticus

Als het op relaties aankomt, heeft Fierens niet veel nodig: “Ik verwacht niet veel van een vrouw. Ik doe niets in het huishouden, dus ik verwacht ook niet dat zij iets doet.” Ook al ziet hij de vrouwtjes graag, toch schuilt er stiekem wel een romanticus in hem: “Ik heb geslapen met heel Antwerpen, maar ook dat word je beu na een tijd en het mooie aan een relatie vind ik dat je er voor elkaar bent in goede en slechte dagen”, verklaart hij.

“Het belangrijkste in het leven is doen wat je graag doet. Dan kan je gelukkig worden. Geluk moet je afdwingen. Het komt niet uit de lucht vallen.”

De speeddate

Een openhartig gesprek met een levensgenieter met een ferme dosis humor heeft geleid tot een hilarisch en onvergetelijke ervaring. Maar niet uw bevallige journaliste ging met deze begeerlijke vrijgezel lopen, Ikram Alouad was de gelukkige. Deze trouwstunt stond in teken van 24 uur van het podium en was het startschot voor de maandelijkse MAFfe vrijdagen van Arenberg. Toch blijft Fierens volhouden dat hij werkelijk trouwde op 14 januari en zich de gelukkigste man ter wereld prijst.

© 2012 – StampMedia - Tekst: Pauline Eeckhout, Foto: Nicola Buydens

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 20/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 20/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 20/01/2012

"Voor elke doorlopende opdracht betalen de goede doelen 75 euro aan DDF."

Maar waar gaat uw geld naartoe? Voor een deel natuurlijk naar de het goede doel in kwestie, maar ook naar een nv waarmee Oxfam, Unicef, WWF, Child Focus en Amnesty International samenwerken. Die knappe jongeman die u op straat aansprak, is een jobstudent. Hij wordt door de nv Direct Dialogue Fundraising (DDF) 9,5 euro per uur betaald om u ervan te overtuigen maandelijks een bepaald bedrag te storten op de rekening van het goede doel. Wie toestemt, vult een papiertje in. Dat geeft de werver vervolgens aan DDF, dat het op zijn beurt doorverkoopt aan het goede doel.

Eén euro betalen, drie euro krijgen

Voor elke doorlopende opdracht betalen de goede doelen 75 euro aan DDF. Uw zuurverdiende centjes gaan de eerste 15 maanden dus naar een commercieel bedrijf en daarna pas naar de ngo waaraan u dacht al meer dan een jaar te geld te geven.
“Dat is te verantwoorden”, vertelt Stijn Raes, diensthoofd Fondsenwerving bij Oxfam-Solidariteit. “De samenwerking met DDF biedt ons een organisatorische en een financiële meerwaarde. Als wij de fondsenwerving op eigen houtje organiseren, zijn er veel risico’s aan verbonden. Als een werver geen doorlopende opdrachten schrijft, zouden wij hem toch zijn loon moeten uitbetalen, terwijl die verantwoordelijkheid nu bij DDF ligt. Daarnaast moeten we ons ook niet bezig houden met de administratie en uitbetalingen van de straatwervers.”

De samenwerking met de nv biedt de ngo’s volgens Jeroen Janssens, medewerker fondsenwerving bij Amnesty International, enorme voordelen. “Voor elke euro die wij in DDF steken, krijgen we meer dan 3 euro terug.”

Maar wat vertellen de jobstudenten aan de goedwillige passant? “Mensen zijn maar zelden op de hoogte van het feit dat wij betaald worden door DDF”, verduidelijkt Timmy Vrancken, werver in dienst van het bedrijf. “We mogen het niet verzwijgen, maar vertellen het alleen maar als het ons gevraagd wordt. Als passanten het zouden weten, denk ik dat ze minder snel zouden toehappen. Negen op de tien mensen die me vragen of ik dit vrijwillig doe, zijn teleurgesteld en hebben vervolgens geen interesse meer in de ngo.” Nochtans doen wervers dit niet alleen voor het geld. Er zit veel meer achter. “We mogen onze dagen zelf kiezen, waardoor ik het kan combineren met mijn studies. Daarnaast ligt mijn hart ook bij mijn ngo, want zonder ideologie hou je deze job niet vol.”

Enkele voorbijgangers keken beteuterd toen ze te horen kregen dat deze goedgeluimde mensen tegen een uurloon werken. “Dit had ik echt niet verwacht”, zegt Lucie Spiering (41) verbouwereerd, “Ik was ooit lid van WWF en dacht dat de wervers dit op vrijwillige basis deden uit pure liefde voor de ngo.”

© 2012 - StampMedia - Nick Lodewyckx
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 12-13.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 20/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 20/01/2012

“In België graaft men enkel die sites op die bedreigd worden door bouwprojecten”, vertelt Johan Veeckmans hoofd van de Dienst Archeologie en Monumentenzorg Antwerpen. “In de Belgische bodem vind je nog heel wat materiaal. Wanneer je een put van enige diepte graaft, heb je zo goed als altijd kans om ‘archeologische vondsten’ tegen te komen. Het is voor de artefacten vaak beter om ze in de grond te laten zitten, omdat wij momenteel nog niet over genoeg technische kennis beschikken om ze te bewaren. Het zou zonde zijn om voorwerpen nodeloos op te graven om ze daarna te laten wegrotten, gewoonweg omdat wij niet weten hoe ze te conserveren. Hoeveel er nog onder de grond ligt? Ontzettend veel, maar ook wij hebben geen glazen bol, we kunnen enkel schatten en hopen dat we wat archeologisch waardevols vinden wanneer we aan een project beginnen.”

Potscherven

Archeologie in België is natuurlijk niet te vergelijken met die in Peru, Egypte of Turkije (waar Sagalassos ligt). Waar de projecten in deze landen vaak omvangrijk en belangrijk zijn, vinden wij hier in Vlaanderen dikwijls enkel potscherven. De opgegraven artefacten worden per stad of district verzameld in een depot. Wanneer de voorwerpen presentabel of belangrijk genoeg zijn, worden zij tentoongesteld aan het grote publiek.
Toch staat archeologie vaak in een slecht daglicht. “Wanneer er opgravingen gedaan worden, moet de eigenaar van de grond opdraaien voor alle kosten. In de media tovert men maar al te graag met astronomische cijfers terwijl wij hier in Antwerpen bijvoorbeeld nog nooit te maken hebben gehad met zulke grote dossiers. Het is normaal dat de eigenaar van de grond eens in de haren krabt wanneer er archeologen komen aanzetten om onderzoek uit te voeren en zich afvraagt waarom hij nu in godsnaam moet opdraaien voor de kosten. Waarom kan de Vlaamse Overheid de rekening niet voor zich nemen? Archeologie is namelijk iets wat de hele gemeenschap aanbelangt. Gelukkig buigt minister van onroerend erfgoed Geert Bourgeois (N-VA) zich over een nieuwe manier om deze opgravingen te financieren. Het is en blijft alleen nog de vraag hoe en vooral of dit gaat werken.”

Verdrag van Malta

Is er nog toekomst voor de archeologie? Veeckmans gelooft van wel. “Archeologie is momenteel aan het boomen. Dankzij het verdrag van Malta moet de Vlaamse Overheid ervoor zorgen dat bij elke bouwproject een ploeg archeologen aan te pas moet komen, ook al is het maar om te bekijken wat er al dan niet onder de grond zit. Er zijn zelden zoveel archeologen aan het werk geweest, ook al kan dit in de toekomst kantelen. De dienst archeologie van Antwerpen werkt momenteel samen met andere diensten zoals stedenbouw zodat wij kunnen anticiperen op grote projecten.” Mochten er besparingen komen, houdt Veeckmans zijn hart echter wel vast, want het zijn vaak de culturele projecten die het eerste sneuvelen.

© 2011 - StampMedia - Karolien Segers en Lieze Neven
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 15.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 19/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 19/01/2012

Fouad Belkacem, beter bekend als Sharia4Belgium-voorman Abu Imran.

We ontmoeten Belkacem dezelfde avond in een pitazaak in het Antwerpse Borgerhout. De rode lederen zetels komen ons bekend voor uit gefilmde interviews met journalisten die eerder al een gesprek hadden met Belkacem. Eén ding valt ons op: deze man kan praten. Hij schuwt geen enkele discussie, debat of interview en weet praktisch alle prodemocratische stellingen te counteren vanuit zijn overtuiging. Enkele minuten later worden we omringd door een zevental aanhangers van de medestichter van Sharia4Belgium. Een van hen heeft een camera en een statief bij de hand. Ook ons gesprek met Belkacem zal van begin tot eind vastgelegd worden. Iedereen komt ons met een stevige handdruk vriendelijk begroeten, een van hen biedt ons twee ice teas aan. We voelen ons welkom in Borgerhout.

Provocatie

Volgens het parket zou er eind oktober in Antwerpen een kalashnikov gevonden zijn bij een persoon die actief was bij Sharia4Belgium. Belkacem valt meteen met de deur in huis. “Dat bericht over die kalashnikov is een flauwe grap. Het ging over een demonstratiewapen, en de persoon in kwestie heeft niets met ons te maken. De enige link die we met hem hebben is dat hij ook moslim is.” Dat Belkacem geen provocatie schuwt, is al langer bekend. In juni startte in het Antwerpse Justitiepaleis een rechtszaak tegen hem wegens racisme en aanzetten tot haat, geweld en moord. Aangezien Belkacem meermaals niet kwam opdagen, werd het proces uitgesteld tot 13 januari 2012.

Heeft u vertrouwen in een goede afloop van het proces?

“Neen, en ik zal ook niet aanwezig zijn op het proces. Mijn advocaat wel, dat is wat mij betreft meer dan genoeg.”

In uw nieuwste YouTube-filmpje vertelt u dat u ons land zou willen verlossen van de afgoderij, en dreigde u ermee het Atomium af te breken. Heeft u daarvoor een plan?

“Ik heb er nooit mee gedreigd het Atomium af te zullen breken. In het YouTube-filmpje is duidelijk knip- en plakwerk verricht. Blijkbaar is iedereen achterlijk genoeg om de media blindelings te volgen. Er leven miljoenen mensen op straat, en dan gaat de regering miljoenen uitgeven aan renovatiewerken aan een stuk metaal met een beetje licht aan. Dat is toch absurd? In een islamitische staat zou dit niet gebeuren, maar zouden we de mensen geven wat ze verdienen, zoals gratis water en gratis elektriciteit.”

Zo’n plan lijkt ons niet volledig waterdicht. Bovendien geldt het Atomium als symbool van ons land en trekt het jaarlijks honderdduizenden toeristen.

“Het is zinloos om de volledige kosten-batenanalyse te berekenen. Mijn redenering is pure logica.”

Het is bijna een jaar geleden dat Marie-Rose Morel overleed aan kanker. Uw internetboodschap waarbij u haar overlijden een straf van Allah noemde, zorgde voor heel wat opschudding. U beloofde na de commotie uw medeleven te betuigen aan de kinderen van Morel. Is dat gebeurd?

(geprikkeld) “Excuses? Het gaat hier om Marie-Rose Morel, niet over moeder Theresa. Morel was één van de grootste vijanden van de hoofddoek en van de islam. Morel zei dat ze niet zou rusten tot alle hoofddoeken uit het straatbeeld waren verdwenen. De ironie wil dat Morel enkele maanden later zelf met een hoofddoek op televisie verscheen. Wij geloven als moslims niet in toeval. Filip De Winter, Geert Wilders en alle andere vijanden van Allah staat hetzelfde lot te wachten. Wat die eerste betreft: de kans is reëel dat de dochter van De Winter moslima wordt terwijl hij op zijn sterfbed ligt. Ik hoop dat dat zal gebeuren.”

De entourage van Belkacem knikt instemmend. Hij weet exact op welke manier hij zijn interviewers moet intimideren. De provocatieve aard van zijn uitspraken zorgde er de afgelopen maanden meermaals voor dat Belkacem het nieuws haalde.

“Wij gebruiken uiteraard provocatieve uitspraken om onze boodschap uit te dragen. Kijk, het feit dat jullie hier nu tegenover mij zitten, betekent dat ik in mijn opzet slaag. Een standaardmoslim zal nul media-aandacht krijgen, maar ons mediaprofiel zorgt er inderdaad voor dat wij de krantenkoppen halen. In een interview met Het Nieuwsblad vertelde Kathleen Van Brempt (SP.A) dat provocatie moet kunnen om een boodschap duidelijk te maken. Waarom zou ik dat dan niet mogen?”

In verschillende videoboodschappen zegt u een tegenstander te zijn van de democratie. In verschillende Arabische landen zijn revoluties aan de gang. De mensen hunkeren daar naar democratie.

“Dat is wat u ervan maakt. Voor zover ik weet, heeft geen enkele Arabier zin in democratie of westerse waarden. Laat ons Tunesië als voorbeeld nemen: het volk heeft daar gerebelleerd en welke waarden hebben gewonnen? Die van de islam.
Een ander voorbeeld: Afghanistan. Hebben we na de invasie van Afghanistan gezien dat de vrouwen massaal hun boerka afwerpen? Helemaal niet, zij blijven moslims. Sommige mensen denken dat een democratie eten, educatie en werk inhoudt, maar dat zijn islamitische waarden en normen. Jullie hebben het van ons geloof en niet omgekeerd.”

Op een internetfilmpje viel ons op dat u tijdens een interview met Gentse studenten een blikje Coca-Cola drinkt, een van de symbolen van de westerse wereld.

“Wij zijn geen Amish. Wij zijn ook niet van plan bepaalde producten stelselmatig te boycotten. Ik raad de westerse samenleving aan om verder te blijven werken aan zulke producten. Vroeg of laat komt alles toch in de handen van de moslims.”

De groep van Belkacem hangt aan de lippen van hun leider. Ze verroeren geen vin, en mompelen telkens in koor iets volstrekt onverstaanbaars wanneer hun aanvoerder een statement maakt. Of zijn argumentatie op iets slaat, moet u zelf uitmaken. Eén ding is zeker: Fouad ‘Abu Imran’ Belkacem en zijn organisatie zijn ervan overtuigd dat hun plannen kans op slagen hebben.

Is uw organisatie bezig met het opleiden van moedjahedien?

(Schatergelach bij het gevolg van Belkacem) “Natuurlijk zijn wij daarmee bezig. Een moedjahedien is een strijder. Een strijder tegen de duivel, tegen hypocrieten en tegen ongelovigen. Roepen wij op tot geweld? Helemaal niet, want een strijder kan ook strijden met zijn pen en tong.”

Hoeveel mensen bedoelt u met ‘wij’? Hoe groot is uw achterban?

“Wij hebben nooit beweerd dat Sharia4Belgium de moslims vertegenwoordigt. Wij hebben altijd gesproken vanuit de islam, vanuit de Koran. Maar hetgeen ik jullie vertel, is eigenlijk wat iedere moslim gelooft. Al die niet gelooft dat de Sharia de enige perfecte wetgeving is, is geen moslim maar een ongelovige.”

U heeft zonet feilloos onze vraag omzeild. Kan u concreter zijn?

“De structuur en het aantal leden van Sharia4Belgium houden we voor onszelf, puur uit veiligheidsoverwegingen. U heeft zelf gezien hoeveel aanvallen er op mijn persoon zijn afgevuurd.”

Vertel.

“Wij krijgen constant dreigmails van psychopaten. Maar wij zijn niet bang van hen. Wanneer we op vrije voeten zijn, bevinden we ons als toeristen op het pad van Allah. We doen ons ding en hopen op de beloning van onze Heer. Wanneer we daarna achter de tralies zouden belanden, zijn we alleen met Allah en hebben we meer tijd om ons geloof te bestuderen. Wanneer we gedood worden op dit pad, dan zijn we op onze beurt martelaars bij Allah. Een zuivere win-winsituatie.”

U lijkt de dood niet te vrezen.

“Ik ben helemaal niet bang om te sterven. In het geval dat ik word opgesloten in de gevangenis of een kogel door mijn hoofd krijg, wat ik zeker hoop, dan zullen er genoeg mensen vanachter de schermen naar buiten komen om mij op te volgen.”

© 2012 - Erasmix - Arnaud Roobaert, Yannick Van Eemeren

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 19/01/2012

Volgens Sarah Lauwers hebben mensen niet door dat eender wie diabetes kan krijgen. “Bij diabetes type 2 blijven vetdeeltjes plakken aan de spieropeningen. Daardoor blijft de suiker ‘hangen’ in de bloedvaten en kan hij niet in energie worden omgezet. Dat komt vaak voor bij mensen die voortdurend ongezond eten en weinig bewegen.” Als je nagaat hoeveel mensen er ongezond eten én niet sporten, dan zijn dat er veel. “Er zijn natuurlijk mensen die er weinig aan kunnen doen, maar de ongezonde levensstijl in onze westerse wereld doet er geen goed aan.”

Geleidelijke aandoening

Waarom wijzigen mensen hun levensstijl niet? Weten ze niet dat ongezond eten en weinig beweging tot diabetes kunnen leiden en vooral: beseffen ze, dat ze diabetes zelf kunnen veroorzaken? Volgens Lauwers niet: “Het is gemakkelijk te denken dat deze ziekte enkel erfelijk is. Maar mensen weten gewoon niet wat deze ziekte precies inhoudt. Het zijn heel algemene symptomen en dat is een groot probleem. Toch komen ze na een tijd heel uitgesproken voor: vermoeidheid, vaak moeten plassen, een droge mond, slaperigheid en veel dorst. Diabetes type 2 is een aandoening die heel geleidelijk ontstaat, waardoor de ziekte vaak jaren aansleept zonder dat de patiënt het weet. Zo zouden er in België 500.000 mensen aan lijden, maar 50% van hen weet het gewoonweg niet.”

Risicofactoren

Het is duidelijk: de ziekte wordt onvoldoende onder de aandacht gebracht. Dat is merkwaardig omdat één op de tien Belgen eraan lijdt. Bij ziektes is sensibilisering heel belangrijk, vooral wanneer ze aan algemene symptomen herkenbaar zijn. Dat bevestigt ook diëtiste Lauwers: “Allereerst zijn niet alle mensen zich ervan bewust dat ze vaak calorierijke voedingsmiddelen eten, of ze negeren de hoge risicofactoren. Daar is dus degelijke educatie noodzakelijk. En dat moet gebeuren vanaf de kleuterschool. Daarnaast is sensibilisering inderdaad heel belangrijk.”
En het is waar: die kleine lettertjes aan de zijkant van een verpakking lezen we nooit. Enkel wanneer er in het groot 0% calorieën opstaat, zullen mensen ernaar grijpen en trots zijn dat ze een ‘gezond’ product uit de rekken gehaald hebben. “Mensen willen inderdaad gezond zijn, maar vaak weten ze niet hoe dat moet. Net dat is het begin van alles, niet enkel bij diabetes maar ook bij veel andere ziektes. Daarom zou de gezondheidssector kunnen beginnen bij de supermarktketens, door bijvoorbeeld etiketten te vergroten: waarschuwen voor het gevaar. Of denk aan de vettaks, dat is helemaal geen slecht idee. Rokers moeten meer betalen voor hun sigaretten, slechte voeding kan ook enorm schadelijk zijn. In het begin zullen mensen dit raar vinden maar achteraf zijn ze de gezondheidssector dankbaar. De taks is momenteel nog een te grote stap, dus kleine ’sensibiliseringsstapjes’ nemen is de boodschap”, aldus Lauwers.
Diabetes kan je voor zijn, beweert Lauwers: “Daarom wil ik nog eens hameren op voldoende beweging en op sensibilisering van jongs af aan. Daardoor verminderen chronische gevolgen in de toekomst. Het aspect erfelijkheid, dat vaak een rol speelt, kunnen we niet voor zijn. Maar indien mensen zich ervan bewust zijn, kunnen zij extra letten op gezonde voeding en voldoende beweging. Daardoor zal de ontwikkeling van de ziekte minder snel verlopen of zelfs uitblijven. Een belangrijke uitdaging voor iedereen.”

Een langdurig hoog bloedglucosegehalte kan:

• invloed hebben op de bloedvaten in de ogen. Dat beschadigt de ogen en veroorzaakt gezichtsproblemen.
• leiden tot nierbeschadiging. Als die bloedvaten aangetast zijn, kunnen de nieren de afvalstoffen minder goed verwijderen en belangrijke voedingsstoffen zoals eiwitten minder goed vasthouden.
• één of meerdere gevoelszenuwen aantasten, waardoor het uiteinde van de ledematen gevoelloos wordt.
• leiden tot circulatiestoornissen in de benen en de voeten. Dat kan leiden tot het slecht genezen van wonden, waardoor er makkelijk infecties optreden.
• kan leiden tot een hartinfarct: de slagaders vernauwen en kunnen scheuren.
• kan zoals bij een hartinfarct de bloedstroom naar de hersenen verstoppen. Een herseninfarct doet zich voor als een bloedvat in de hersenen lekt of scheurt.
• kan leiden tot aantasting van het tandvlees en tot mondinfecties. Door een infectie kan de bloedsuikerspiegel stijgen, wat de mondinfectie nog zal verergeren.

© 2012 - StampMedia/Plantijn - Hannah Delsaerdt

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Knack.be op 19/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 19/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet op 19/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 19/01/2012

“Politieke veranderingen hebben mij altijd geboeid en de culturele band met mijn land van herkomst, Marokko, laat mij niet los”, vertelt El Khalfioui. Vanuit België probeert hij zowel Arabische als Westerse bronnen te raadplegen. “Ik beschouw mezelf meer als een analist, dan een activist”, zo omschrijft hij zijn rol. Ook journalist Jorn De Cock voelt zich persoonlijk verbonden met de regio. Hij is gehuwd met een Syrische en woonde tot voor enkele maanden nog in Damascus. “Wat ik belangrijk vind, is om zoveel mogelijk ter plaatse te gaan. Ik reis telkens opnieuw naar
die landen om de sfeer op te snuiven en met mensen te praten. Enerzijds maak je de revoluties van binnenuit mee, maar anderzijds blijft er een grote graad van onvoorspelbaarheid. Wat je vandaag schrijft, kan volgende week alweer onzin zijn.”

Kritiek

Kritiek leveren op Arabische regimes blijft een heikel punt. “Het hangt er hoofdzakelijk van af in welk land je bent”, meent De Cock. “In Tunesië kan je in alle openheid werken, maar in Egypte riskeer je nog in de cel gegooid te worden. Wie in Syrië zijn ontevredenheid uit, zet zijn leven op het spel.”
De Cock is daarom voorzichtig in het trekken van conclusies. “Als ik mensen hoor die in Syrië hun leven wagen,
dan word ik nederig. In België klinken soms negatieve commentaren, maar we mogen de hoop niet meteen in de kiem smoren. Een jaar geleden had niemand gedacht dat de corrupte leiders zo snel verdreven zouden worden.”

El Khalfioui krijgt soms het verwijt dat hij schrijft vanuit een veilige positie
in België. “In het Nederlandstalig taalgebied is er een echt vacuüm in de nieuwsberichtgeving over Marokko”, reageert hij. “Ik voel me gedwongen om de reguliere media aan te vullen.”

Brandpunt van de belangstelling

El Khalfioui denkt dat zijn artikels een impact hebben in België en Nederland. Door zijn positie van studentenvoorzitter kent hij veel activisten in binnen- en buitenland. “Naast Marokkanen, heb ik een breed netwerk met Iraniërs, Turken en mensen uit verschillende ideologische en etnische stromingen”, aldus El Khalfioui. Hij vreest dat de meeste Belgen ondertussen hebben afgehaakt en het nieuws na de eerste maanden van de revoluties links laten liggen. De Cock wijst op het tegendeel: “Het thema krijgt momenteel enorm veel aandacht vanuit de Vlaamse media. Jammer genoeg gaan er veel stemmen op die zeggen dat de islamisten met de overwinning gaan lopen. Voorlopig hebben enkel de gematigde islamisten in Tunesië veertig procent van de stemmen behaald. Zolang ze gematigd blijven, is er geen probleem. Tunesië, Egypte en Libië zijn samenlevingen die in een overgangsperiode zitten, dat mogen we niet vergeten.”

Hoopvolle vooruitzichten

Wat voor toekomst wacht het Midden-Oosten? Beide auteurs menen dat hier een belangrijke rol is weggelegd voor jongeren in de regio. “Ik zie een jongere generatie die sterke veranderingen wil, los van ideologie en etnische afkomst”, aldus El Khalfioui. “We vergeten soms dat de revoluties zijn begonnen door het protest van jongeren die geen werk en waardigheid kregen. Zij zijn er de motor van”, zegt De Cock. “De economie van de revolutionaire landen ligt grotendeels in duigen. Dit zal een uitdaging van járen worden. Libië kan rekenen op olie-inkomsten, maar landen zoals Egypte en Tunesië staan bijna zeker voor een nieuwe economische crisis.”

Is er ruimte om optimistisch te zijn over de toekomst van de Arabische wereld? “Zeker”, vindt De Cock, “alles wat democratie en mensenrechten dichterbij brengt, is volgens mij positief.”

Meer weten?

Jorn De Cock schreef het boek De Arabische Lente. Een reis tussen revolutie en fatwa bij uitgeverij De Bezige Bij. Mohamed El Khalfioui houdt een blog bij op De Wereld Morgen, zijn artikels vind je via deze link: www.dewereldmorgen.be/people/mohamed

Hoe het begon…
Mohamed Bouazizi, een wanhopige student steekt zichzelf in brand op 17 december 2010. Ondanks zijn universitaire opleiding kan hij geen werk vinden. Om zijn familie te ondersteunen verkoopt hij groente en fruit. Zijn spullen worden in beslag genomen door de politie bij een vergunningscontrole. Zonder toekomstperspectief begaat hij zijn ultieme wanhoopsdaad. Velen herkennen zich in zijn verhaal en protesten verspreiden zich door het hele land. De Tunesische president bezoekt het slachtoffer nog, maar op 4 januari overlijdt Bouazizi aan zijn verwondingen op 26-jarige leeftijd.

Hebben Vlaamse allochtonen invloed op de Arabische revolutie?
Yassine Channouf staat mee aan de wieg van de 20-februaribeweging. Deze volksbeweging ijvert voor een democratische rechtstaat in Marokko. “Het zijn de mensen in Marokko die verandering teweeg moeten brengen”, vertelt Channouf, “maar vanuit Europa kunnen wij ze laten weten dat ze niet alleen staan in hun strijd tegen onrecht.” De initiatiefnemers in Vlaanderen willen jongeren uit hun gemeenschap sensibiliseren door onrechtmatige gebeurtenissen uit Marokko te rapporteren. Daarnaast hebben ze een manifest met 20 principes om de situatie in hun land van herkomst te verbeteren. In heel Europa zijn er verschillende coördinatiebureaus opgericht die om de drie maanden samenkomen. Op 20 november plande de Vlaamse groep een straatprotest in Brussel waarbij ze opriepen om de Marokkaanse parlementsverkiezingen te boycotten. “We zijn ervan overtuigd dat deze verkiezingen zullen vervalst worden, net zoals het referendum van 1 juli over de grondwet”, aldus Channouf. Hoewel het aantal Marokkaanse migranten in het buitenland groot is, blijft hun impact beperkt. “De Syrische oppositie heeft meer gewicht dan de Marokkaanse”, meent Channouf. “Ze kunnen zich sneller organiseren en zijn niet zo intern verdeeld.”

© 2012 - StampMedia - Yves Torbeyns, Marieke Van Cauwenberghe
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 14.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 18/01/2012

In B.P.S.22, de ruimte voor hedendaagse kunst van de provincie Henegouwen, biedt Europunk een overzicht van de visuele punkcultuur in Europa tussen 1976 en 1980. Curatoren Eric de Chassey en Fabrice Stroun verzamelden de hele vitrinekast van toen: affiches en platenhoezen van onder meer de Sex Pistols, Joy Division en Siouxsie & The Banshees, magazines van het Franse ontwerperscollectief Bazooka, shirts uit de beruchte boetiek SEX van Vivienne Westwood en Malcolm Mclaren (de manager van de Sex Pistols), enzovoort. De posters zitten in strakke kaders, terwijl de platen en zines netjes op een rijtje weggestopt zijn in veilige glazen kasten. Tussenin, mooi verspreid door de tentoonstelling, tonen tv-toestellen op witte sokkels opnames van punkoptredens. Muzak voor de kuierende bezoeker.

Blijkbaar heeft punk de strijd tegen de massa en de institutionalisering helemaal verloren. Europunk is meer een tentoonstelling over punk dan een punktentoonstelling. Nooit waren deze voorwerpen bedoeld om in musea gearchiveerd te worden. Het waren functionele objecten: posters als aankondigingen tegen de muur van donkere cafés, magazines om je te informeren over nieuwe muziek en ideeën, platen om in je handen te houden en naar te luisteren. Wat Europunk doet, is ronduit gewaagd: de beeldcultuur van punk loskoppelen van de inhoudelijke beweging en (tijdelijke) explosieve energie. Beide expressies waren zo onlosmakelijk met elkaar verbonden dat het bijna naïef is om ze van elkaar te willen scheiden. Of niet?

Berekende wildheid

Een boeiend effect van deze isolering is dat ze afstand creëert. Ze stilt de ruis van de wereld waarin deze objecten geboren zijn, en doet je plots nieuw kijken naar hun hoge visuele waarde en hun autonome kwaliteit. In meerdere gevallen gaat het om bijzonder knappe ontwerpen die de tand des tijds doorstaan hebben, en soms blijken ze zelfs brandend actueel. Hier is duidelijk geen willekeurige visuele beeldtaal aan het werk – ook al lijkt de expo ons dat te willen doen geloven. Stuk voor stuk zie je compositorisch erg strakke ontwerpen, waar een doordachte grafische visie achter zit. Natuurlijk waren hun ontwerpers op zoek naar hoe ze de directheid en de energie van de punkcultuur konden afspiegelen. Maar dat deze beeldtaal nonchalant werd uitgetekend, zonder bekommernis om lay-out, redactionele lijn en eventuele censuur? Vergeet het!

Typerend voor de paradox die hier speelt, blijkt de vormgeving van de Sex Pistols. In het eerste deel van de tentoonstelling laat de cover van hun plaat Never Mind The Bollocks zien dat de typografie helemaal niet bestaat uit knip-en-plakletters, maar uit een mooi gestileerde variant daarop. Ook het kleurgebruik – fluoroze op een acrylgele achtergrond – lijkt een aanval van antidesign op de goede smaak, maar goedkoop of ongeregeld is het zeker niet. Laat staan vanzelfsprekend. Fluoroze en geel zijn twee kleuren die net erg weerspanning zijn om op grote oppervlaktes te printen. Met deze cover heeft ontwerper Jamie Reid zijn simpele en goedkope lijn verraden voor een dure, luxueuze druk.

Op zich biedt Europunk geen grote verrassingen, maar misschien is deze tentoonstelling toch interessanter voor mensen van onze jonge generatie dan voor zij die er in de jaren 1970 en 1980 bij waren. Voor hen dreigt een bezoek niet meer te worden dan een nostalgische trip. Maar voor wie zich vandaag schatplichtig voelt aan de punkerfenis, is het enkel boeiend om al die klassiekers naast elkaar te zien. Want het is net door de punk van haar visuele kant te bekijken, dat je beseft dat ze vandaag nog steeds doorwerkt, zij het onder andere vormen. De curatoren van Europunk mogen de punktraditie dan wel geklasseerd, geaccepteerd en ingekaderd hebben binnen een specifiek tijdsvak, punk blijkt nu nog net zo levendig als toen…

Punk is dead?

Officieel pleegde de punk zelfmoord kort na haar ontstaan halfweg de jaren 1970. Haar beoogde undergroundcultuur was ten prooi gevallen aan de mainstream muziekwereld – dat leren alleen al de professionele videoclips van de Sex Pistols. Het bleek louter naïef om te geloven dat punk kon ontsnappen aan de alomvattende postmoderne samenleving. Even explosief als ze was ontstaan, had ze zichzelf weer uitgehold. Toch betekende 1977 niet het einde. Aan de ene kant waren er de ‘echte punks’. In Groot-Brittannië evolueerden zij later naar de oi-beweging, terwijl in de Verenigde Staten hardcore geboren werd. Beide strekkingen geloofden dat muziek hard, onpretentieus en politiek moest blijven. Aan de andere kant waren er de muzikanten die begonnen te experimenteren met een genre dat later post-punk zou gaan heten. Zij zagen 1977 niet als het moment om terug te keren naar de rauwe rock-’n-roll, maar als het moment om te breken met traditie. Ze (her)definieerden punk als een constante verandering en wijdden zich aan de verdere ontwikkeling van punk als een onafgewerkte muzikale revolutie.

Punk was misschien een van de laatste modernistische gedachten, maar faalde. De klassieke tegenstelling tussen ‘mainstream’ en ‘underground’ is toen mee te gronde gegaan en nooit meer teruggekomen. De hedendaagse punkscene flirt met beide werelden, vanuit een bijzonder fluïde attitude. Ze beweegt zich tussen een trashy subcultuur, harde noiseconcerten en de wereld van galerijen en musea voor hedendaagse kunst. Punk gaat dan ook niet meer om grote blokken ruw volume en geschreeuw – lang niet alle hedendaagse punkbands zijn punk – maar om directheid, om de attitude waarmee je begint.

Die attitude toont zich vandaag in een mengelmoes van stijlen en culturen. Je treft ze aan in een brede undergroundscene tussen de beide vertrouwde velden van galerieën en concertzalen, en binnen een netwerk van muzikanten, kunstenaars en performers voor wie samenwerking en interdisciplinariteit grote betekenis hebben. Zij delen hun punkattitude in allerlei platenlabels, kunstenaarsinitiatieven en multidisciplinaire collectieven in de periferie van het officiële artistieke landschap. Denk aan Ultra Eczema van Dennis Tyfus in Antwerpen, het vinylcollectief De Player in Rotterdam, of ons eigen collectief Smoke & Dust. Dat betekent niet dat deze undergroundscene tijdelijke allianties met meer ‘officiële’ of mainstream instellingen uitsluit. Net als toen zoekt ze de maximale verspreiding van vormen en ideeën, en een grondige relativering van de kunst- en muziekwereld. Punk fungeert als een koppelteken. Net zoals vele punkers uit de jaren 1970 en 1980 kunststudenten waren, blijven esthetiek en beeld ook vandaag bijna even belangrijk als de muziek zelf.

Do it yourself

Een van de kerngedachten van punk, ‘Do It Yourself’, is intussen zelfs hipper dan ooit. De designbijlagen van De Standaard bulken van ontwerpen volgens het DIY-principe. Net als duurzame productiemethoden is DIY een verkoopsmiddel op zich geworden. Mensen keren zich af van de massaproductie van Ikea en co, en willen allemaal een unieke stoel rond hun unieke tafel. Maar echte DIY ontstaat natuurlijk enkel in de marge van het officiële, waar de financiële mogelijkheden gering zijn. Bij het gros van de undergroundscenes is ‘het zelf doen’ de enige optie om creaties en masse te produceren.

Als wij het over DIY hebben in ons eigen werk, bedoelen we net die beperking. Net als de eerste punkbands kiezen we niet voor DIY, maar worden we ertoe gedwongen. Zo was The Black Heart Rebellion – onze eigen band en tevens eerste release – vergeefs op zoek naar een platenlabel. De enige oplossing bleek zelf een label starten: Smoke & Dust. Net als zoveel labels in de jaren 1970 deden en altijd zijn blijven doen, financieren we zelf het persen van de platen, ontwerpen we zelf de hoezen, en zeefdrukken en distribueren we ze zelf. Op dezelfde gronden zijn we ook het project ‘Ondergrond’ gestart: een tijdelijk platform zonder vaste locatie dat optredens en expo’s organiseert voor onze eigen bands en projecten en voor andere (internationale) gelijkgestemden. Er was nu eenmaal geen plek in Gent waar we alle vrijheid hadden om ons ding te doen. Zo werd Ondergrond een poging om een scene op te bouwen rond ons label, een creatieve voedingsbodem voor prille nieuwe projecten, bands en releases.

Nee, DIY is niet enkel een noodzaak, maar ook een inspirerende benadering die we koesteren. Het uitsluiten van zoveel mogelijk tussenpersonen – drukkers, managers, ontwerpers – vergroot je invloed op hoe releases (of evenementen) er uiteindelijk uit gaan zien. De platen en affiches zijn voor ons meer dan zomaar een product. Het zijn objecten waar wij veel fysieke en creatieve energie in steken. De financiële en logistieke beperkingen verplichten je ook om anders over ontwerpen en produceren te denken dan een doorsneeplatenmaatschappij. Sommige ontwerpen sluiten vormelijk aan bij de uitgestalde objecten op Europunk, andere zijn veel meer gestileerd en uitgezuiverd. Allemaal kennen ze wel een nadrukkelijke tactiliteit, wat misschien wel de rode draad is doorheen de geschiedenis van underground platenlabels en uitgeverijen.

Kortom, de punk leeft nog steeds. Tegelijk wil dat ook zeggen dat ze steeds het gevaar blijft lopen zichzelf uit te hollen en weer dood te gaan. Misschien is dat zelfs wat er nu aan het gebeuren is. De interesse van de heersende media in undergrounkunstcollectieven, -bands en
-labels neemt zienderogen toe. Bands die vijf jaar geleden nooit airplay zouden halen, vinden vandaag makkelijk de weg naar de grote radiozenders. De artiesten zelf zijn er ook niet vies van om zich in te laten met gevestigde boekingskantoren en concertorganisatoren. Wie weet bevinden we ons over enkele jaren in precies hetzelfde scenario als eind de jaren 1980. Of dat een goed of een slecht vooruitzicht is, laten we in het midden. In elk geval wacht ons een erg interessante tijd.

De tentoonstelling Europunk - La culture visuelle punk en Europe loopt tot 22 januari in B.P.S.22, Boulevard Solvay 22, Charleroi (071/27.29.71). Zie http://bps22.hainaut.be.

Tomas Lootens en Valentijn Goethals maken deel uit van de Gentse band The Black Heart Rebellion en het platenlabel Smoke & Dust. Ze studeerden grafisch ontwerp aan Sint-Lucas Beeldende Kunst Gent.

© 2012 - rekto:verso - Tomas Lootens, Valentijn Goethals

(foto: UNDP)

Van alle mogelijke gevolgen van de opwarming van de aarde is deze misschien het meest schrijnend: als klimaatverandering toeslaat, zullen de armste landen het eerst en het hardst geraakt worden. Hoog tijd dus om het bestaande ontwikkelingsbeleid onder de loep te nemen.

Ontwikkelingssamenwerking en klimaatverandering

Universiteit Antwerpen organiseert onder de naam ‘Debating Development’ jaarlijks een debattenreeks over ontwikkeling. De universiteit besloot om dit jaar in te gaan op de moeilijke relatie tussen milieu en ontwikkeling en koos voor de titel ‘Environment and Development: Friends or Foes?’ Op het debat eind oktober was de centrale vraag hoe ontwikkelingssamenwerking moet omgaan met klimaatverandering. Het debat werd gevoerd tussen Neil Bird van het Britse Overseas Development Institute en Paul Renier van de Europese Commissie. Beide heren staan aan dezelfde kant: ze streven allebei naar een goed ontwikkelingsbeleid dat de actuele problemen van klimaatverandering omvat. Ze verschillen echter van mening als het over de aanpak gaat. Al snel blijkt Europa centraal in die discussie te staan.

Minder steun van Europa dan beloofd

Neil Bird vindt dat de klimaatverandering Europa dwingt tot fundamentele beleidswijzigingen ten aanzien van ontwikkelingslanden. Door de klimaatveranderingen is de relatie tussen Europa en ontwikkelingslanden verschoven, waardoor het huidige samenwerkingssysteem gedateerd is. Het mechanisme waarbij Europa geld en technologie geeft staat steeds meer en meer ter discussie. In plaats van het idee one size fits all moet een balans gezocht worden tussen het verminderen van de gevolgen van klimaatwijzigingen enerzijds en het verweer ertegen bij ontwikkelingslanden anderzijds. Voorts moet Europa zijn geldstromen naar klimaat en ontwikkeling beter op elkaar afstemmen. Het heeft veel minder financiële steun geboden dan beloofd. De huidige steun is ontoereikend. Ook in daadkracht schiet Europa tekort: er wordt veel gediscussieerd, maar er komt weinig op tafel.

Europa moet een geloofwaardige strategie opstellen waarbij een goede coördinatie tussen zorg voor het klimaat en ontwikkelingshulp centraal staat, aldus Bird. Als gevolg daarvan moet Europa een nieuwe relatie opbouwen met ontwikkelingslanden, men moet verder gaan dan de traditionele ontwikkelingssamenwerking. Dit houdt o.a. in dat beleid en instellingen binnen ontwikkelingslanden beter moeten leren omspringen met klimaatveranderingen. Bovendien moeten ontwikkelingslanden Europa meer leren vertrouwen, want de huidige koudwatervrees is een ernstig probleem voor het goed functioneren van die relatie.

Betere coördinatie

Paul Renier erkent dat de actuele gevaren van de klimaatverandering het ontwikkelingsbeleid van Europa voor nieuwe uitdagingen stellen. Klimaatbeleid moet gemainstreamd worden met het ontwikkelingsbeleid. Dit zal gebeuren door klimaatpunten in te voegen in bilaterale verbanden en door klimaatacties te laten samenwerken. Er moet een betere coördinatie komen tussen de industrie, de ontwikkelingshulpinstellingen en de financieringskanalen. Dit zal op verschillende manieren gebeuren: door met verschillende instanties samen programma’s op te starten, door dezelfde middelen te gebruiken, door zogenaamde innovatieve financiering en door de dialoog tussen verschillende gemeenschappen te bevorderen. Die dialoog is moeilijk, maar noodzakelijk. Het is nu eenmaal niet simpel om bij zo’n veelzijdig orgaan als de Europese Unie te proberen de klimaatproblematiek te integreren in het ontwikkelingsbeleid. Alleen via de kunst van de consensus kan men tot strategieën komen die werken voor iedereen. Renier benadrukt nog eens dat de EU veel geld geeft aan aanpassing aan én vermindering van de klimaatswijzigingsimpact, maar dat het laatste beduidend meer financiële steun krijgt. Tot slot moet de effectiviteit van alle hulpmechanismen gegarandeerd worden door klimaatgerelateerde belangen meer te integreren in het beleid van ontwikkelingslanden zelf.

In wezen zien beide heren dus dezelfde gevaarpunten. Ze leggen gelijkaardige klemtonen en hebben vrijwel dezelfde mening over het Europese ontwikkelingsbeleid. Het eigenlijke verschil ligt hem in de praktische uitvoer ervan. Renier, die voor de Europese Commissie werkt, is per definitie gebonden aan de verdediging van het Europese beleid. Tijdens de discussie bleek al snel dat dit beleid niet foutloos is. Bird, medewerker van een ander instituut en euroscepticus, benadrukt dat Europa in de praktijk meer van hetzelfde doet en zo tekort doet aan diegenen die het feitelijke slachtoffer zullen worden van de opwarming van de aarde.

Europa doet veel, maar is het voldoende?

Bird vindt het goed dat de Europese Commissie erkent dat er een gat is tussen het beleid en de daden, maar hij vraagt zich af of beleidscoördinatie ooit mogelijk zal zijn. Verschillende belangen samenbrengen in één beleid is niet gemakkelijk, geeft Renier toe. Men moet het echter wel blijven proberen. Het is een politieke kwestie, maar het heeft nu eenmaal geen zin om elk een eigen aanpak toe te passen.

Tot slot vraagt Bird waarom Europa geen wereldleider is in het beleid tegen klimaatverandering. Renier ziet echter nog steeds een voortrekkersrol: de EU is zeer actief bezig met het klimaat, terwijl andere landen kijken, volgen of het probleem ontvluchten.

Hierop vraagt de moderator aan Bird wat hij vindt van de plannen van de Europese Commissie om klimaatveranderingen te mainstreamen in hun ontwikkelingsbeleid. Bird is sterk in zijn reactie: niet mainstreamen, maar dumpen! Hij vindt het huidige systeem van ontwikkelingshulp gedateerd, onsuccesvol en contraproductief. Op een vraag uit het publiek over de globalisering van het ontwikkelingsbeleid is hij nog pessimistischer. Renier reageert dat je het allemaal niet zomaar kan laten vallen, omdat er veel meer dan de klimaatproblematiek op het spel staat. Het is een manier om belangen samen te brengen en is, politiek gezien, essentieel.

Een discussiepunt dat daaruit voortvloeit is het geldbeheer. De bestaande instellingen genieten weinig vertrouwen, en de Commissie heeft geen goede relatie met de Wereldbank. Als het ontwikkelingsbeleid op Europees niveau zou worden gerund, zou een nieuwe instelling die rol kunnen opnemen. Ware het niet dat er een grote terughoudendheid is om eender welke organisatie zoveel geld van verschillende lidstaten te laten beheren.

Als conclusie komen de sprekers onvermijdelijk tot de complexiteit van het probleem. De klimaatveranderingen zullen zich pas echt over enkele decennia manifesteren en kunnen dan een versterkend effect hebben op vele vormen van ongelijkheid. De manier waarop vandaag op deze dreiging wordt gereageerd, brengt grote verantwoordelijkheden met zich mee. Europa heeft al veel gedaan voor de samenleving, maar kan het die uitdaging aan?

© 2011 - Verrekijkers - Margot Cassiers

Bonfire Lakes trad op tijdens de '24 uur van het podium'. (foto: Nicola Buydens)

24 uur lang presenteerden Antwerpse theaterhuizen, podiumcafés, cultuurcentra, concertzalen en theatergezelschappen meer dan 150 activiteiten en voorstellingen. Er volgde een breed en gevarieerd programma waarmee de Scheldestad haar naam als podiumstad eer aandeed. De eerste uren van het evenement waren er nog niet zoveel bezoekers maar aan de Bourla was het ’s avonds drummen om binnen te komen. Vooral de grote kleppers zoals de Vlaamse Opera lokten veel toeschouwers. De organisator denkt aan een uitbreiding om volgend jaar niemand teleur te stellen.

© 2012 - StampMedia - Nicola Buydens

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 16/01/2012

vlnr. Annelies Spanoghe en Frank Harsdorf tijdens de voorstelling 'Het verjaardagsfeest'. (foto: ATV)

Het verjaardagsfeest gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over een verjaardagsfeestje. De bizarre Stanley, de enige gast in het pension van Meg en Petey, is jarig maar zit eigenlijk niet te wachten op een feest. Tijdens het feest gebeuren er allerlei eigenaardige dingen…

Breed publiek

Nieuw Antwerps Toneel is een nieuw gezelschap dat theater wil maken voor een breed publiek. Na het wegvallen van het Raamtheater in Antwerpen blijven veel toeschouwers op hun honger zitten, zo verklaart een van de acteurs en stichters de bestaansreden. Op de première van deze voorstelling zijn alle leeftijdscategorieën alvast goed vertegenwoordigd. Theater voor een breed publiek betekent ook dat er heel wat afwisseling in het stuk zelf moet zijn. Het verjaardagsfeest is een voorstelling geworden met humor en mysterie. Het was zelfs zo mysterieus dat je op het einde niet goed wist wat er nu gebeurd was.

Het hoogtepunt was vlak voor de pauze. Er gebeurt op dat moment iets en als je juist op dat moment met je ogen hebt geknipperd, dan heb je het gemist. In het tweede bedrijf kabbelt het verhaal rustig verder en als toeschouwer kom je nooit te weten wat er nu juist is gebeurd. Iedereen zal dan ook een eigen interpretatie hebben van het stuk, waardoor je nadien nog een hevige discussie kan beginnen over wie nu eigenlijk gelijk heeft.

De geur van mottenballen

De acteurs kwamen niet bepaald natuurlijk over, met uitzondering van Stanley gespeeld door Frank Harsdorf. Het decor, een woonkamer, doet je meteen denken aan de jaren stillekes. Je hoeft maar weinig moeite te doen om de geur van mottenballen te ruiken.

Het verjaardagsfeest is niet direct een schot in de roos. Maar alle begin is moeilijk. De website kondigt een druk programma aan, dus hopelijk vallen de komende producties meer in de smaak bij het publiek.

Surf voor meer informatie en tickets naar www.nieuwantwerpstoneel.be.

© 2011 - StampMedia – Karolien Segers

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 16/01/2012

Kapper is nog altijd een knelpuntberoep. (foto: flickr - courambel)

Hoewel je in het kleinste dorp wel een kapper vindt, is er toch een tekort. “Er zijn misschien overal wel een of meerdere kappers in elke gemeente, maar de vacatures geraken niet ingevuld. In de kapperszaak in jouw stad staan misschien vier kapsters, terwijl er eigenlijk minstens zes moeten staan om de werkdruk te verdelen.”

Media helpt ook

Ook de beroepen leraar en kok staan in het lijstje. “Het is eigenlijk moeilijk om simpelweg te zeggen dat leraar een knelpuntberoep is. Het is een heel ruim begrip. Zo is er geen tekort aan leraren lichamelijke opvoeding en plastische opvoeding, maar zeker wel aan leraren in het BSO en TSO, omdat het doorgaans ‘moeilijkere’ klassen zijn.”
Ook het beroep kok staat op de lijst. “Al wordt dat dankzij de media-aandacht voor kookprogramma’s veel minder dringend. Het is vooral een onaantrekkelijk beroep door de onregelmatige uren, de organisatie die erbij komt kijken en de ervaring die gevraagd wordt.”

Tijdgeest

Er zijn drie redenen waarom beroepen knelpuntberoepen zijn of worden. Dat kan omdat er te weinig interesse en dus te weinig mensen zijn die het beroep beoefenen (kwantitatief), omdat ze niet de nodige of voldoende opleiding kregen (kwalitatief) of omdat de werkomstandigheden slecht zijn (te laag loon, onregelmatige uren, …). “Het loon verhogen is echter geen oplossing”, zegt Ernon. “Dat is heel moeilijk voor een bedrijf dat net winst maakt en dan ook nog eens de werknemers extra moet betalen.”
De jeugd interesseert zich niet in de technische beroepen, ze willen maatschappelijk relevante studies doen. “Ook ouders gaan er niet altijd mee akkoord als hun kind iets technisch wil doen. Dat is de tijdgeest van nu. Maar zo blijven vacatures voor technische beroepen openstaan”, zegt Ernon.

Oplossingen

De VDAB probeert het probleem op te lossen door voldoende informatie te geven en ervoor te zorgen dat de bedrijven het beroep aantrekkelijker maken. “Laatst werd geprobeerd het beroep van bio-ingenieurs populairder te maken met het nieuws dat zij kunstgrasmatten voor FC Barcelona maken. Dat klinkt heel aanlokkelijk in jonge oren.” Jongeren houden niet van wiskunde, daarom zijn bijvoorbeeld informatica en ingenieur geen populaire studierichtingen. “Maar als de bedrijven jongeren verzekeren dat ze in de informatica of als ingenieur werk zullen vinden, worden ze een stuk populairder.”

Studiekeuze

Veel jongeren houden bij hun studiekeuze te weinig rekening met werkzekerheid. Sanne Christis heeft een diploma opvoedster en leraar: “Bij mij is het toeval dat beide diploma’s die ik heb in de lijst van knelpuntberoepen staan. Ik heb gewoon gekozen voor de opleidingen waarvoor ik me op dat moment interesseerde.” Ine De Smedt zegt hetzelfde: “Ik wou iets actief doen met veel afwisseling en met mensen bezig zijn, dus kinesitherapie leek mij de beste keuze.”
Kristof Aerts, student toegepaste informatica, keek wel naar werkmogelijkheden: “Toen ik moest kiezen wat ik ging verder studeren heb ik vooral gekeken naar waar ik een toekomst in heb en waar ik werkzekerheid heb. Ook een goedbetaalde job telt uiteraard mee.”
Ernon vindt dat jongeren vooral moeten studeren waar hun passie en interesse liggen. “Als ik een robot was, zou ik zeggen: studeer waar werk in te vinden is. Maar dat ben ik niet, dus studeer wat je graag doet, maar denk wel aan de gevolgen. Je moet er rekening mee houden dat je als student archeologie of fotografie minder snel aan de bak komt.”

© 2012 - StampMedia – Jody Boeckx

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 16/01/2012

Koen Goemans van Opnieuw en co: 'Het gebeurt zelden dat we tweedehandsspullen moeten weigeren.' (foto: Stephanie Florizoone)

Hoe bent u op het idee gekomen om een kringloopwinkel op te richten?

Koen Goemans: Het idee komt eigenlijk uit Nederland. In Nederland bestaan de kringloopwinkels al langer dan in Vlaanderen. Midden jaren 80 ben ik met de vzw Arbeid & Milieu in Nederland op zoek gegaan naar bedrijven die mensen tewerkstellen met milieuvriendelijke activiteiten. Toen ben ik wildenthousiast geworden van het idee van een kringloopwinkel. ‘Dit moet in Vlaanderen ook kunnen’ dacht ik toen. In 1989 heb ik in Lier de allereerste kringloopwinkel in Vlaanderen mee uit de grond gestampt. Vlaanderen heeft hier enorm enthousiast op gereageerd. Elk jaar worden er meer herbruikbare goederen binnengebracht. Elk jaar worden er ook meer tweedehandsgoederen verkocht in de winkels. We zitten dus in een sector die enorm groeit.

Wat deed u voor Opnieuw en Co? Was u toen ook al sociaal geëngageerd?

Ik ben tien jaar actievoerder geweest bij een Lierse milieubeweging, vzw Evergreen. Maar ik was dat op den duur een beetje beu. Altijd maar staan roepen aan barricades, tegen kernenergie, tegen auto’s… Ik wou zelf iets positiefs opbouwen en actief bijdragen. Dat is mijn motivatie geweest om een kringloopbedrijf op te starten.

Volgens de koepel van Vlaamse Kringloopcentra kregen Vlaamse kringloopwinkels in 2010 maar liefst 3,8 miljoen klanten over de vloer. Merkt u dat mensen in tijden van crisis sneller naar tweedehandse spullen grijpen?

Dat is een verhaal dat de pers ons graag in de mond legt. Maar als je kijkt naar de cijfers, dan zie je dat we eigenlijk niet veel invloed van de crisis ondervinden. Of het nu goed of slecht gaat, wij doen het elk jaar beter. Dat zegt meer over het feit dat tweedehandsproducten steeds minder een taboe zijn. Niet alleen arme mensen gaan tegenwoordig naar de kringloopwinkel. We hebben de afgelopen jaren al enkele keren onze klanten bevraagd en we komen tot de vaststelling dat we ons niet tot één bepaalde doelgroep richten. We bereiken een heel breed publiek, van kansarmen, ecologisten tot dokters, advocaten en ook gewone koopjesjagers. Mensen raken de Ikeameubelen beu en willen in hun huis ook eens originele stukken. Ik was er heel benieuwd naar of dit een hype zou zijn. Want wat op een bepaald moment trendy is, is een paar jaar later weer oubollig. Maar de interesse in tweedehandsproducten duurt te lang om een hype te zijn. Ik denk dat tweedehandsproducten gewoon een deel zijn geworden van het dagelijkse leven.

Zijn mensen milieubewuster geworden dan vijftien jaar geleden?

Dat is de kracht van onze sector. We hebben twee grote uitgangspunten: sociale tewerkstelling en milieu. We willen mee de afvalberg verkleinen en dat slaat enorm aan bij de consumenten. Wat natuurlijk niet wegneemt dat prijs en kwaliteit ook goed moeten zitten. Als we te hoge prijzen zouden vragen voor producten met een te lage kwaliteit, zouden mensen afhaken. De voornaamste reden waarom mensen naar onze winkels komen, blijft uiteraard dat ze goede producten willen aan een scherpe prijs.

Wat maakt Opnieuw en Co anders dan andere kringloopwinkels?

Dat is ongetwijfeld onze ecologische invalshoek, toch vrij uniek in onze sector. Andere kringloopwinkels starten eerder vanuit tewerkstellingsprojecten. Mijn verleden in de milieubeweging heeft er mee voor gezorgd dat wij heel sterk bezig zijn met zorg voor het milieu. In 2003 lagen al 20 m² zonnepanelen op het dak van onze winkel in Mortsel. Toen moest de hype rond zonnepanelen in Vlaanderen nog beginnen. We nemen zo veel mogelijk milieuvriendelijke initiatieven als ons budget ons toelaat. Als kleine vzw kunnen we de kost van elk initiatief niet altijd dragen. Maar alles wat binnen onze mogelijkheden ligt, doen we. Ons drukwerk verschijnt op kringlooppapier, we gebruiken inkt op waterbasis, we recycleren en isoleren. Onze muren zijn geschilderd met natuurverf. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Op dat vlak proberen wij ons steentje bij te dragen en pionier te zijn voor de sector.

In 2010 zamelde Opnieuw en Co zo’n 1.929 ton herbruikbare goederen in, 24% meer dan in het jaar ervoor. Aan welke criteria moeten spullen voldoen om in een van jullie winkels te verschijnen?

Hier bestaat een misverstand over. Er wordt zegt dat goederen herbruikbaar moeten zijn, maar eigenlijk moeten ze herverkoopbaar zijn. We overleven voor de helft op overheidssteun. Maar de andere helft moeten we wel kunnen recupereren, anders komt ons voortbestaan in het gedrang. Als we producten in de winkel leggen waar geen opbrengst tegenover staat, dan heeft het geen zin. Om een voorbeeld te geven: een lege glazen bokaal is perfect herbruikbaar. Maar dat wil niet zeggen dat mensen allemaal hun glazen bokalen naar ons moeten brengen. (lacht) Er is niemand die dat gaat kopen. Natuurlijk mogen mensen ook geen afval komen brengen. Over het algemeen kunnen mensen echter goed inschatten wat ze naar ons kunnen brengen en wat niet. Het gebeurt zelden dat we spullen moeten weigeren.

Wat is het gekste product dat u ooit heeft binnengekregen?

Op mijn bureau heb ik een collectie valse gebitten staan. (lacht) Waarschijnlijk hebben mensen na een sterfgeval gewoon alles met ons meegegeven. Het spreekt voor zich dat we geen valse gebitten verkopen. Maar op den duur kon ik het niet laten om ze te verzamelen.

Jullie doen aan sociale tewerkstelling. Hoe gaat dat precies in zijn werk?

Wij zijn een erkende sociale werkplaats en werken met langdurig werkloze laaggeschoolden. Dit zijn mensen met enkel een diploma lager onderwijs, die minstens vijf jaar inactief zijn. De VDAB screent deze mensen en geeft ze een attest waarmee ze bij ons aan de slag kunnen. Vijftien jaar geleden waren we met zes, nu stellen we zo’n 200 mensen tewerk. Met 34 verschillende nationaliteiten kunnen we ons bedrijf ook multicultureel noemen.

Heeft u nog verdere dromen voor Opnieuw en Co?

We hebben nu winkels in Lier, Duffel en Mortsel. Maar we zouden ook graag in Nijlen een winkel openen. Dan vormen we een mooie driehoek met Lier in het midden. In een van de andere gemeenten in de buurt zouden we op termijn graag een kledingboetiek openen. We denken dat daar nog een markt openligt. Onze kleding is zeer in trek, het is ons meest verkochte product. In Mortsel willen we ook experimenteren met een eethuis in de winkel. Meubel- en fietsateliers staan ook op onze wenslijst. De dromenlade zit dus nog helemaal vol. Ik kan hier zeker nog vijftien jaar mee verder!

© 2011 - StampMedia/Verrekijkers - Stephanie Florizoone

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 16/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 16/01/2012

No Drugs Concept Team 2011

Eind 2009 stopte de jeugdploeg van het mountainbiketeam Saeco. Al hun jeugdrenners werden toen op straat gezet. Hun jeugdcoach Maarten Gybels zag zijn kans schoon om een nieuw, ambitieus project op te starten.

“We wilden die jongeren een nieuwe ploeg bieden en tegelijkertijd de mountainbikewereld een belangrijk signaal geven: investeer in de jeugd”, vertelt Gybels. “Met het No Drugs Concept Team willen we de jeugd kansen geven en klaarstomen voor bij de elites. In ons project worden jongeren op een verantwoorde en professionele manier begeleid. Elke renner draagt zorg voor zijn eigen fiets, maar wij kijken verder. We leren hen omgaan met sponsors, supporters, blessures, verantwoordelijkheid,… tal van bijkomende zaken die vaak verwaarloosd worden. De bedoeling is dat onze renners probleemloos de overstap maken naar de elite. Vaak zijn daar, zelfs bij de profs, nog problemen.”

Hoe is het team inmiddels geëvolueerd?

“Het eerste seizoen bouwden we een identiteit op. Afgelopen jaar toonden we andere teams dat ze rekening met ons moeten houden. Dit seizoen werkten we samen met het Versluys-Evenza UCI MTB eliteteam. Voor volgend jaar gaan we een stap verder met de uitbouw van onze begeleiding en kunnen we al een sportpsycholoog inschakelen.

Dit seizoen hadden we acht jeugdrenners. Voor volgend seizoen werken we met slechts zes jeugdrenners. In een gewoon team zijn dat weinig renners, maar voor ons is dat noodzakelijk om professioneler te werken. Met 2.500 euro kun je niet tot het einde van de wereld. Daarom kunnen we gelukkig een beroep doen op vrijwilligers. Vroeger bij Saeco zaten jeugdrenners uit verschillende categorieën bijeengepropt, wat nefast was voor de werking.”

Waar haal je je ideeën?

“Door veel naar de werking in andere sporten in het buitenland te kijken. In het voetbal bijvoorbeeld, ben ik heel erg te spreken over de trainers naar Engels model. Daarbij werkt de trainer als manager, krijgen spelers specifieke begeleiding en draagt de trainer de eindverantwoordelijkheid.
Nederland heeft ook een prachtige sportstructuur. Daar staan ze tien jaar verder. In het hockey, tennis, voetbal… In België is de structuur huilen met de pet op. Pas op, want de sporten die niet in beeld komen zoals rugby doen het wel goed. Maar het is moeilijk om in dit land te vernieuwen. Ten eerste heb je het communautaire aspect. Daarnaast is het in Vlaanderen not done om of out of the box te denken. Wij zijn hier zo conservatief. We moeten over onze grenzen heen durven kijken.”

De naam ‘No Drugs Team’ lokt wellicht een pak reacties uit.

“Het scheelde bijna zelfs geen haar of onze naam werd niet goedgekeurd door de Wielerbond. Onze naam viel meteen al op in het mountainbikecircuit, wat natuurlijk goed is voor de sponsor. De naam was vaak een struikelpunt bij ploegen waarmee een eventuele samenwerking in de maak was. Met deze naam mag natuurlijk niemand van onze ploeg doping nemen, anders verdwijnt onze geloofwaardigheid.

Bij bijna iedere rennersvoorstelling krijgen onze renners een vraag voorgeschoteld waarom we het No Drugs Concept Team heten. Onze renners krijgen mediatraining en we hameren erop dat we daarmee bedoelen: ‘All for the team, but no drugs.’ Met een professionele omkadering hebben jongeren geen doping nodig.”

Wanneer komen de resultaten?

“Met onze aanpak verwacht iedereen natuurlijk resultaat. Maar we zijn niet het team met het meeste aantal overwinningen. Bij ons krijgen renners een totaalopleiding. Een renner van ons, Brecht Thaens, is enorm geëvolueerd naar een echte leider. Die jongen staat sterk in zijn schoenen. Hij is klaar voor het echte leven.”

© 2012 - StampMedia - Sander Carollo
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 14.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 14/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 14/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door ExtraSport op 15/01/2012

Met potten en lepels stonden de PVDA-militanten de genodigden op te wachten aan de ingang van VOKA. Hun verontwaardiging stond in schril contrast met het avondje plezier van de meer dan drieduizend genodigden.

Ongepast

“In deze tijden van crisis kan het organiseren van een eet- en drinkfestijn van deze aard niet door de beugel”, denkt Stanny Nimmegeers, voorzitter van PVDA Limburg. “Wij betalen hier aan mee, terwijl VOKA eist dat de mensen langer gaan werken en de brugpensioenen wil afschaffen”, aldus de verontwaardigde Nimmegeers.

Oneens

“Met deze actie zoekt PVDA een reden om aandacht te krijgen in de media”, zegt Johan Grauwels, directeur Communicatie en Netwerking van VOKA. “Als ondernemers zijn wij welvaartverzorgers en bewijzen wij een dienst aan de maatschappij.”

© 2012 - StampMedia - Tekst: Antonino Musso, foto’s: Maurizio Ciranni

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 18/01/2012

Mauro Pawlowski: "Schrijven is een kwestie van er gewoon aan te beginnen." (foto: Marieke Stulens)

De bibliotheek van Genk organiseert op 25 januari voor de eerste keer de Nacht van de Poëzie naar aanleiding van de internationale Gedichtendag. Wat houdt dat in?

Pawlowski: “Maarten Inghels, de Genkse stadsdichter van 2011, organiseert het. We bepaalden samen het programma. Met optredens van muzikanten, dichters en dj’s wordt het echt een feest! Het is de Nacht van de Poëzie, dus het duurt tot in de vroege uurtjes. Ik slaap zelfs in een hotel in Genk, dat moet je ooit in je leven toch eens gedaan hebben? Dan heb je het gemaakt!”

Waarom hebben ze jou dit jaar uitgekozen als Genkse stadsdichter?

Vanwege mijn profiel, natuurlijk! Ik ben een populaire jongen, speel in een populaire groep en ben ook geïnteresseerd in literatuur. Perfect, dus! Ik ben multi-inzetbaar én een Limburger.

Dus enig verband tussen jou en Genk moet ik niet zoeken?

Toch wel, ik heb zeker een band met Genk. Vroeger kwam ik er dikwijls om muziek te spelen met Genkse muzikanten of op stap te gaan, ik ken de stad goed.

Ik ben er zeker van dat je poëzie in de smaak zal vallen, maar zou het stadsgedicht niet beter geschreven worden door een Genkenaar?

Neen, want zo’n gedicht gaat over meer dan enkel Genk. Ik heb iets geschreven over ‘lokale toestanden’ en ook Bokrijk, een van de meest exotische plaatsen ter wereld, wordt vermeld. Mijn gedicht gaat niet rechtstreeks over Genk. Het is natuurlijk gemaakt in opdracht van de stad en daarom in de eerste plaats voor de inwoners. Of ze het nu willen of niet, dit gedicht zal uitvergroot overal hangen. Ik protesteerde nog even omdat ‘mijne kop’ erbij moet, maar de organisatie vond dat ’showbizzgewijs’ interessant. Alles voor ‘de goede zaak’ dus, de Genkenaren zullen niet aan mij ontsnappen.

Je bent afkomstig van Heusden-Zolder, hoever reikt je kennis over de stad Genk? Als ik Genk zeg, dan zeg jij…

Miiiiii, Genk! (lacht) Er zijn te veel dingen om daar één uit te kiezen, hoor! Maar ik denk vooral aan de Genkse muzikanten, zoals Pino Guarraci, Michel Bisceglia en zijn broer, Luigi Catalano uit Winterslag en Danny Mommens. Ik heb ook goede herinneringen aan Manifesto, de kroeg waar ik vroeger kwam.

Hoe schrijf je een stadsgedicht?

Schrijven is een kwestie van er gewoon aan te beginnen. Deze keer was het in opdracht en moest het uiteraard over de stad Genk en haar inwoners gaan. Ik kan dan moeilijk over de kosmos, het onrecht in de wereld of over driekhoeksmeetkunde dichten.

Je zegt net dat het gedicht een opgelegd werk is, verloopt het schrijven dan nog spontaan?

Neen, allesbehalve! Ik moest echt blijven proberen en verbeteren tot ik iets had waarvan ik dacht ‘hier schaam ik me niet meer voor’. Spontaan is dat niet, je moet blijven zoeken. ‘Genk’ typte ik als eerste woord en pas drie dagen later volgde er een ander. Soms komen er verschillende bruikbare zinnen naar boven, maar dat is ook niet helemaal spontaan omdat je in een soort literair proces zit.

Je bent rockmuzikant. Jouw vroegere groep The Evil Superstars had een rebels imago. Vinden we dit ook terug in je stadsgedicht?

Absoluut niet. Mensen denken meteen aan rebelse poëzie omdat ik een rocker ben, maar dat is fout. Ik zag mezelf gisteren in de 3600 (het stadsmagazine, nvdr.) staan met het onderschrift ‘rock-’n-rollpoetry’. Ikzelf en mijn muziek zijn misschien rock-’n-roll, maar die poetry niet! Ik haat die omschrijving, trouwens.

Maar op welke manier wil je Genk dan wel weergeven?

Genk zit er helemaal in, maar ik heb het gedicht zo geschreven dat het eventueel nog gerecycleerd kan worden. Een gedicht moet ook op zichzelf kunnen bestaan. Stel je voor dat Genk door een of andere natuurramp verzwolgen wordt door de aarde, het een mythisch land wordt, er alleen nog steppe staat en er over drieduizend jaar niemand nog iets weet over de stad. Dan moet dat gedicht ook nog bruikbaar zijn.

Het lijkt alsof de stad via jou de poëzie een meer rock-’n-rollkarakter wil geven.

Daar ben ik tegen, rock-’n-roll is rock-’n-roll. Het is een soort van levenshouding, die overal welkom is. Maar geloof mij, ik ken heel wat schrijvers die meer rock-’n-roll zijn dan sommige muzikanten. Ik heb meer goede schrijversvrienden dan muzikantcollega’s waarmee ik liever een nachtje op stap ga. Maar de definitie van rock-’n-rollpoëzie waarbij het gedicht moet lijken op een songtekst? Neen, liever niet.

Poëzie heeft bij jongeren vaak een wat saai imago. Probeer je hen toch te bereiken?

Ja, de enige weg is ‘mijn persoontje’. In mijn gedichten heb ik helemaal geen behoefte om de jeugd aan te spreken, maar ze zijn zeker welkom! Jong, oud, dom, rijk, … Laat maar komen! (lacht) Jongeren kennen mij natuurlijk als rockgitarist, daar komen ze op af.

Je bracht al eens een gedichtenbundel uit en nam deel aan verschillende literaire projecten. Vanwaar je liefde voor poëzie?

Ik kreeg op jonge leeftijd een passie voor literatuur. Als tiener begon ik gretig te lezen en te schrijven. Ik twijfelde of ik muzikant of schrijver wou worden, maar toen ik voor de eerste keer een gitaar in mijn handen nam, besefte ik dat muziek veel plezanter is. Als tiener schreef ik schabouwelijke probeersels. Ik vrees zelfs dat enkele vrienden er thuis nog verschillende hebben liggen waarmee ze me zouden kunnen chanteren. Onlangs vond ik die boekjes terug… verschrikkelijk slecht!

Tijdens de Nacht van de Poëzie breng je je stadsgedicht live. Ga je het gewoon voorlezen of kom je origineel uit de hoek?

(grapt) Ik lees het voor met mijn benen gespreid en een ventilator voor mij, zodat mijn haren wapperen. En dan zet ik één voet op de versterker en houd ik mijn microstatief schuin. Een rock-’n-rollpose, dat is nog geen slecht idee eigenlijk! Met veel wind, spots en een bombastisch intro als ik het podium opstap.

Heel bescheiden, Mauro!

(lacht) Je moet niet bescheiden zijn, maar rock-’n-roll!

Je schrijft en speelt voornamelijk rockmuziek. Leunen je muziek en je poëzie dicht bij elkaar aan?

Alles komt uit dezelfde persoon, dus dichter kan niet. Bij muziek hou ik meer van exuberante dingen, terwijl ik mijn poëzie niet te frivool wil maken. Als ik schrijf, hou ik het simpel om het zelf nog te kunnen begrijpen. Als ik mezelf niet snap, kan ik moeilijk verwachten dat anderen dat wel doen.

Dit jaar schrijf je voor Genk, maar voor welke stad zou je opnieuw als stadsdichter aan de slag gaan als je zelf mocht kiezen?

Boven elke plaats in de wereld, zou ik voor Genk kiezen. Dit meen ik echt, zonder ironie of sarcasme. Het is zo’n unieke plaats. Ik was er al een tijdje niet meer geweest en het lijkt nu echt een nieuwe stad. Genk zit me als gegoten!

Dus je vroegere thuishaven Heusden-Zolder kan zich niet verwachten aan een gedicht van Mauro Pawlowski?

Jawel, hoor! Al zou het wat moeilijker zijn, omdat ik het te goed ken. (denkt na) De Noordpool lijkt me ook wel wat, daar loopt ook weinig volk rond. Dan schrijf ik een gedicht over een eenzame wetenschapper… Ja, de Noordpool, daar ga ik voor!

Ik kijk er al naar uit, Mauro! Bedankt voor het interview!

© 2012 - StampMedia - Tekst en foto: Marieke Stulens

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Knack Focus op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 13/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 13/01/2012

Lennart Janssen op Limbomania 2011. (foto: Pieterjan Schraepen)

Statue bestaat uit vijf gitaristen, een niet echt voor de hand liggende opstelling. Hoe kwam deze tot stand?

We studeren allemaal aan de PHL-Music. In samenwerking met PHL-Arts organiseerden we een festival. Ik wou met de vijf gitaristen van mijn klas een soundscape maken. Vijf artiesten schilderden dan live tijdens ons concert. Iedereen reageerde enthousiast, dus besloten we echt een band te vormen. We dachten dat we al blij mochten zijn als we daarmee dertig man zouden bereiken, maar uiteindelijk wonnen we al drie wedstrijden. We denken nochtans nog steeds dat wij geen muziek maken waar veel mensen naar luisteren.

In je andere band Midnight Directives zitten geen studenten van de PHL-Music. Een verschil?

We maakten veel vooruitgang met Midnight Directives, maar bij Statue is iedereen continu met muziek bezig. Nu we met Midnight Directives geselecteerd zijn voor de finale van Limbomania, beseffen we dat we ook echt ambitieus moeten durven zijn.

Worden Genkse muzikanten voldoende ondersteund?

Jonge muzikanten krijgen de kans om te spelen tijdens Club Woensdag en in cafe Camarque. Ik vind het jammer dat er zo weinig cafés nog investeren in bands. Uiteindelijk blijft dat toch de enige plaats waar je het vak leert. In Antwerpen en Brussel kan je in zoveel cafés terecht voor livemuziek. Natuurlijk zijn dat grootsteden, maar zoiets zou ook meer mogen in onze streek. Genk leefde vroeger meer op muzikaal vlak, nu veel minder. Club Woensdag is wel een fijn initiatief van de stad. Dit zou nog uitgebreid kunnen worden met een kleine headliner per avond. Anders riskeer je dat enkel je kameraden komen kijken, dat zou jammer zijn.

Biedt het Genkse cultuurcentrum C-mine, waar je onlangs speelde, veel kansen?

C-mine is een troef die nog meer uitgespeeld kan worden. Internationale bands staan te springen om daar te spelen. De infrastructuur is er fenomenaal! Het cultuurcentrum boekt nu al internationale jazzgroepen, maar het zou fantastisch zijn als dit ook voor andere genres zou gebeuren. C-mine zou de kleine AB kunnen worden. Als ik daar programmator zou zijn, zou ik me echt kunnen uitleven.

© 2012 - StampMedia - Tekst en foto: Pieterjan Schraepen

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Focus op Hasselt op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 12/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 13/01/2012

De twee tantes organiseren op 21 januari een spaghettidag in Leopoldsburg met onder andere Roel Vanderstukken achter de potten. Die avond vindt een benefietconcert plaats in Tessenderlo met Rodwan, Tessee en Amsterdam Square. Ook wordt de cowboyhoed van Randy Jones van The Village People geveild, samen met stukken van onder andere Bassie, Nicky Vankets en Grace Jones. Peter van het benefiet is Eric Baranyanka, bekend van onder andere de Ketnetband. Zangeres Sarah De Koster neemt het meterschap voor haar rekening. Met de benefieten willen de tantes de kosten helpen dekken, maar ook het donorschap onder de aandacht brengen.

Steun

Mama Taya Schaffer is blij met de steun, maar is ook bang voor negatieve reacties: “Ik wil niet als profiteur overkomen.” Ze geeft wel toe dat de situatie niet altijd gemakkelijk is. “Jaimy moet altijd voorzichtig zijn dat hij geen ziektes oploopt. Hij mag niet met andere kinderen in contact komen, waardoor hij niet naar een onthaalmoeder kan”, vertelt Schaffer. “Daardoor kan ik niet werken en zorg ik voltijds voor Jaimy.”

Dankbaar

Clown Bassie zet zich regelmatig in voor kinderen die het moeilijk hebben en kwam met plezier de kleine Jaimy even gedag zeggen. “Zelf heb ik ook kinderen en kleinkinderen, ik ben zeer dankbaar dat zij het goed hebben.” Naast enkele geschenken voor de peuter, bracht Bassie enkele stukken mee voor de veiling, zoals de laatste posters van de originele Bassie en Adriaan toer.

© 2012 - StampMedia - Tekst en foto: Joris Bocken

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 11/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 11/01/2012

Met ludieke acties spoort DRIVE Up Safety jonge weggebruikers aan tot veiligheid. (foto: Maurizio Ciranni)

De vzw werd opgericht in 2001 en telt ongeveer honderd jonge vrijwilligers. Met ludieke acties wil DUS jonge weggebruikers aanzetten zich veilig in het verkeer te bewegen. Tijdens de feestmaanden december en januari trekt DUS op pad om bestuurders te sensibiliseren om geen alcohol te drinken als er nog gereden moet worden.

Cadeautjes

De campagne voor 2012 heet ‘Drive Zero Prom’ en zet nuchtere bestuurders in de bloemetjes door ze een partypack aan te bieden na een alcoholcontrole. “Veilige, verantwoorde weggebruikers worden beloond met allerlei leuke cadeautjes om hun goed gedrag in de kijker te zetten”, vertelt Stefan De Craecker, algemeen coördinator van DUS.

De federale politie zakte zaterdagavond in grote getale af naar de E313 ter hoogte van Tessenderlo om een alcoholcontrole uit te voeren. Onder hen bevindt zich Rick Cooper, een Nederlandse agent die samen met de Belgische politie de controle ondersteunt. “Het initiatief van DUS beloont mensen voor hun goed gedrag”, vindt Cooper. “De campagnenaam ‘Drive Zero Prom’ past ook goed, want drinken en rijden gaan echt niet samen”, aldus de Nederlander.

Nultolerantie

Veel van de gecontroleerde bestuurders bliezen veilig. “Ik ben tegen drinken en rijden, maar één pintje moet wel kunnen”, denkt gecontroleerde bestuurder Pascal Defrère. “Het nieuwe wetsvoorstel om de alcoholgrens van 0,5 promille naar 0,2 promille te verlagen, vind ik een goed idee, maar nultolerantie zou nog beter zijn”, zegt John Leurentop, terwijl hij een partypack in ontvangst neemt.

© 2012 - StampMedia - Tekst: Antonino Musso, foto: Maurizio Ciranni

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 11/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 11/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - Online op 11/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 12/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Het Belang van Limburg op 12/01/2012, p. 63

Maite Morren en Kim Van Cauteren: "Kritisch zijn voor onze moederpartijen." (foto: Vincent Buyssens)

Hoe kan een jongerenpartij zich tegenover de moederpartij profileren?

Maite Morren (Animo): We zijn vrijer in wat we kunnen doen, maar bij de gemeenteraadsverkiezingen komen we samen op. We proberen dan ook meer jongeren op de lijst te krijgen. Ook mogen we onze hand er niet voor omdraaien om kritiek te geven op SP.A. De communicatie naar de buitenwereld toe kan beter en de debatten mogen meer ideologisch zijn.

Kim Van Cauteren (Jong N-VA): Wij zitten ook in het bestuur van de N-VA. Op die manier hebben we inspraak en willen we jongerenthema’s op de agenda zetten. Voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 zetten we zwaar in op gezinsbeleid en kinderopvang.

Wat vinden jullie van de tussentijdse resultaten van de regeringsonderhandelingen?

Morren: Ik heb er een dubbel gevoel bij. Hoewel dit het einde van de impasse betekent, heeft het veel te lang geduurd. De kernuitstap is voor ons belangrijk. Minder bedrijfswagens kunnen de staat miljarden opleveren. Daarnaast is voor ons een staatshervorming meer dan regionaliseren. Milieu zou bijvoorbeeld terug federaal moeten worden. Een gifvlek in de Zenne trekt zich heus niks aan van de taalgrens.

Van Cauteren: Voor ons gaat het niet ver genoeg. Er is te weinig homogenisering van bevoegdheden, en op die manier blijft het wat gerommel in de marge. Ik begrijp dat niet, want institutionele hervormingen komen iedereen ten goede.

Zouden de onderhandelingen bij jullie dan minder lang geduurd hebben?

Van Cauteren: Op Vlaams niveau is het natuurlijk makkelijker. Daar bestaan geen communautaire spanningen tussen de partijen, enkel ideologische. Ik moet wel toegeven dat we niet zoveel contacten hebben met de Franstalige jongerenpartijen.

Morren: In ons geval liggen de zaken anders. We doen bijvoorbeeld acties samen met onze Franstalige zusterorganisatie. We hebben minder te verliezen, en geraken we er zo sneller uit. Toch merk ik ook meer politieke belangstelling bij jongeren, we krijgen steeds nieuwe leden bij.

Hoe staan jullie tegenover burgerbewegingen zoals de indignados en de G1000?

Morren: Ik ben blij met de verontwaardiging van jongeren. Het ergste wat er kan gebeuren is dat iedereen onverschillig wordt. Maar verontwaardiging moet actie worden.

Van Cauteren: Ik begrijp dat de bevolking het beu is en dat er de roep is om een burgerplatform. Ik ben echt benieuwd naar de resultaten van de G1000. Voor ons is inspraak van iedereen belangrijk, dus is het een goed initiatief.

Welke stappen zouden jullie ondernemen tegen de graaicultuur van banken?

Van Cauteren: Ik denk nu direct aan Dexia, en daar moest een volwaardige onderzoekscommissie worden ingesteld. Een hoorzitting is veel te slap. Wij willen ook geen politici in de raden van bestuur.

Morren: We moeten ook ijveren voor een taks op transacties. Het spreekt voor zich dat we tegen het bonussysteem zijn. Maar niet alleen bij de banken zijn er problemen. Electrabel bijvoorbeeld zou veel meer moeten bijdragen.

Over Electrabel gesproken, wat zou er moeten veranderen op de Belgische energiemarkt?

Morren: Op dit moment zitten we in het slechtste van twee werelden: een speler met de monopoliepositie van een oud staatsbedrijf, maar die winsten opstrijkt zoals in de privésector. We willen ook groepsaankopen aanmoedigen.

Van Cauteren: Het probleem is dat de markt nog niet vrij genoeg is. Er moet inderdaad een gezonde mix zijn van energiebronnen. Toch zien wij de kernuitstap niet zitten voor 2017, en zeker niet voor 2015. Verschillende studies tonen dit aan. Onze energiefactuur moet veel transparanter, want die is nu te ingewikkeld.

Mevrouw Morren, uw partij is voor kernuitstap in 2015. Zou u nog twee jaar kunnen wachten?

Morren: Eventueel. Maar vanaf 2015 moet er echt werk van worden gemaakt. (lacht).

De eurocrisis toont aan dat de Europese Unie structurele problemen heeft. Wat zouden jullie oplossingen zijn?

Morren: Eerst en vooral, Europa is op dit moment niet neutraal zoals vaak wordt beweerd, maar is voornamelijk rechts. Bijna alle regeringen in Europa bestaan nu uit rechtse partijen. De focus ligt op besparingen, terwijl wij net voorstander zijn van een sociaal en solidair Europa. Landen moet meer samenwerken. Jammer dat veel Europese leiders te veel begaan zijn met hun nationale verkiezingen. Daarom pleiten wij voor een federaal Europa, waar via een Europese kieskring een deel van de Europarlementsleden wordt gekozen.

Van Cauteren: Een federaal Europa gaat ons te ver, net zoals een Europese kieskring. Een Europa der Volkeren lijkt ons een beter alternatief, zodat regio’s als Schotland, Baskenland en Vlaanderen tenminste een stem krijgen. Het kan toch niet dat er programma’s zijn waaraan regio’s niet kunnen deelnemen. Neem nu ruimtevaarttechnologie. Vlaanderen is hierin een topregio, maar we moeten via de federale staat deelnemen aan projecten. Dat is niet efficiënt.

Morren: Dat de regio’s niet aan bod komen in de Europese unie, is toch wat kort door de bocht. De Cohesie- en Structuurfondsen (fondsen die geld geven aan armere regio’s, nvdr.) bewijzen dit, en ook dat Europa een herverdelende kant kan hebben. We stellen ons trouwens ook vragen bij de functie van Herman Van Rompuy, de Europese president. Het zou beter geweest zijn de functie van Barosso, de huidige Commissievoorzitter, te versterken.

© 2011 - StampMedia - Vincent Buyssens en Michaël Verest
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 4-5.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Apache.be op 04/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 10/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 10/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet.be op 10/01/2012

Rubgy voor mindervaliden, hoe gaat dat?
(Peter Genyn) Rugby voor mindervaliden wordt gespeeld op een basketbalterrein, waar twee teams van telkens vier spelers het tegen elkaar opnemen. Ze scoren als ze de bal voorbij de achterlijn van het veld krijgen, en dat binnen een bepaalde tijd. Op de achterlijn bevindt zich een ‘verdedigingszone’. In deze zone mag een tegenspeler slechts tien seconden verblijven. Als deze erin slaagt met de bal de achterlijn te overschrijden, scoort zijn ploeg een punt.

Van waar komt jullie naam De Lions?
Iemand is ermee begonnen, ik weet niet wie. De naam van onze club luidt Flemish Lions. Deze wordt nooit gebruikt omdat we bijna altijd als nationaal team worden genoemd. Tijdens wedstrijden staat er op de borden gewoon ‘België’ geschreven.

Wat is je motivatie om ondanks je fysieke beperking zo intensief te sporten?
Voor mijn ongeval was ik zeer actief. Sommigen zeggen dat ik een waaghals was, want ik deed aan rotsklimmen, mountainbiken en andere avontuurlijke sporten. Het blijft een ongelukkig toeval dat ik mijn nek brak door in ondiep water te duiken.
Na mijn ongeval revalideerde ik in Gent, waar de Lions juist begonnen te trainen. Tijdens de eerste training heb ik toegekeken en de tweede heb ik direct meegedaan. Deze sport past nu perfect bij me juist door mijn handicap. Ik kan nog steeds intensief sporten, ik blijf nieuwe contacten leggen en de trainingen en wedstrijden zijn een perfecte uitlaatklep voor mijn frustraties. Ondanks mijn fysieke beperking heeft deze sport een enorme positieve impact op mijn leven. Ik sta door de intensieve trainingen conditioneel veel sterker, waardoor ik gemakkelijker lange afstanden in mijn rolstoel afleg zonder te stoppen of hulp te vragen.
Kijk, toen ik vlak na mijn ongeval revalideerde, stond ik voor de keuze: ofwel maakte ik er nog het beste van door in actie te schieten, ofwel bleef ik rustig in mijn rolstoel zitten en liet ik het leven aan me voorbij gaan.
Gelukkig heb ik voor de eerste optie gekozen. Het is een beetje een vicieuze cirkel: als je niets doet, is het moeilijk om iets te ondernemen en hoe meer je onderneemt, hoe meer deuren er voor je opengaan.
Ik doe nu al meer dan tien jaar rugby. Het is een sport die ik voor mezelf doe. Zo lang het mogelijk is om deel te nemen, blijf ik rugby spelen.

Krijgt de sport genoeg erkenning?
Volgens mij past hier de uitdrukking ‘onbekend is onbemind’. Sporten voor mindervaliden krijgen amper publiciteit. Zelfs de Paralympics, de variant van de Olympische Spelen, komen amper in de spotlights. We merken wel dat wanneer mensen kennismaken met de sport, ze enthousiast reageren. In België is rugby voor mindervaliden vrij onbekend. Ons team telt slechts negen à tien spelers, terwijl Nederland, Oostenrijk en Zwitserland over uitgebreidere teams beschikken. Toch kan ik zeggen dat we tot de wereldtop behoren. Op het WK van 2010 zijn we als vierde geëindigd. Als je dit resultaat vergelijkt met de andere landen die meer wissels kunnen doorvoeren, behoren wij echt wel tot de top.

Hoe hebben jullie het Europees Kampioenschap in Zwitserland beleefd?
We hadden veel stress. Enkel de top vier van het EK krijgt een ticket voor de Paralympics in Londen. Er is maar één tornooi waar je de kans krijgt om je te plaatsen, dus dan moet je alles op alles zetten.
Ik weet bijvoorbeeld nog dat we tijdens het WK met één punt verloren tegen Japan. Je zou denken dat dit enorm frustrerend is, maar daar win je wel de nervositeit van je tegenstrever mee. Die beseft dan namelijk dat zij de volgende wedstrijd evengoed kunnen verliezen.
Sinds kort is nu ook bekend welke tegenstrevers er in onze groep zitten voor de Spelen in Londen. Spijtig genoeg zijn dat juist de ploegen die ons minder goed liggen: Australië, Canada en Zweden. Er wordt al druk gespeculeerd op een finale tussen Australië en de VS.

Hoe worden wedstrijden op verplaatsing georganiseerd?
Voor het EK in Zwitserland zijn we met een aangepaste bus vertrokken. Deze had een lift en meer passagiersruimte. Gelukkig worden de officiële verplaatsingen voor het EK, WK of Paralympics betaald door het Belgium Paralympic Commity. Voor vervoer naar trainingen moeten we zelf zorgen, maar krijgen we een kilometervergoeding. Gelukkig kunnen we zelf rijden in een aangepaste auto, waardoor we hier weinig problemen mee ondervinden. Als we wedstrijden spelen, nemen we meestal zes rolstoelwielen mee. Maar als we bijvoorbeeld op verplaatsing in Canada spelen en het vliegtuig moeten nemen, kunnen we maar vier wielen meenemen. Ons materiaal neemt namelijk veel plaats in.

In welke mate heeft je ongeval je leven veranderd?
Live life in the moment. Ik maak me niet meer druk in de kleine dingen des levens. Als je iets wil doen in je leven, ga ervoor. Ik heb pech gehad door mijn nek te breken, maar ik heb daardoor wel geleerd om het leven te nemen zoals het is. Ik accepteer mijn handicap en heb er mee leren leven. Ik woon alleen, ik heb een hond en zorg grotendeels voor mezelf. Ik kan zelfs autorijden, zonder hulp of begeleiding. Genieten van het leven is het belangrijkste dat ik kan doen.

Wat wil je zelf nog graag toevoegen aan dit interview, Peter?
Wel, onze sport is verschrikkelijk duur. Een rolstoel kost gemakkelijk 8.000 euro. Door de intensiviteit waarmee ze gebruikt worden, moeten ze om de vier jaar vervangen worden. We moeten ook al het andere materiaal zelf bekostigen: handschoenen, tape en hars om de grip te vergroten. Zoals je ziet is het een lopende rekening. Daarom is het voor andere mindervaliden soms moeilijk om de stap te zetten. Je moet namelijk ongelooflijk veel geld investeren. Dat is niet voor iedereen even gemakkelijk, we leven namelijk allemaal van onze invaliditeitsuitkering. Af en toe krijgen we eens steun van een bedrijf en tijdens de Paralympics moeten we zelf niet voor kledij zorgen. Maar we moeten altijd goed op onze uitgaven letten om te kunnen rondkomen. Trots is belangrijk voor me en deze sport heeft ervoor gezorgd dat ik ondanks mijn functieverlies mijn trots heb kunnen behouden.

© 2012 - Verrekijkers/StampMedia - Tekst en foto: Carl Carpentier

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 10/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 10/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door ExtraSport op 10/02/2012

Nathalie Meskens vertolkt de rol van Danni Lowinski in een nieuwe VTM-reeks. (foto: Pauline Poelmans)

Danni Lowinski helpt, na een carrièreswitch van kapster naar advocate, mensen voor een prikje met hun juridische problemen. Het verhaal speelt zich af in en rond Genk. Niet alleen de bibliotheek, waarin Danni Lowinski haar zaken bepleit, wordt regelmatig getoond, ook de stad zelf komt ruim aan bod. Meskens kende Genk nog niet zo goed, maar bracht er de voorbije maanden heel wat tijd door. “We draaiden twee maanden buiten en belandden op plekjes waar je anders nooit komt, zoals een villawijk of juist in een arbeiderswijk”, vertelt Meskens. “Op een zonnige dag filmden we aan de mijnen, fantastisch! Het Mijnmuseum maakte veel indruk op mij, ik hou van zulke oude gebouwen.”

Goesting

Steden halen vaak hun charme uit een oudere stadskern, maar bij Genk is dit niet meteen het geval. De kracht van de stad zit volgens Meskens in het jeugdige, innovatieve karakter. “Genk is heel nieuw en modern, dat maakt het een vreemde stad. Genk bevat veel ideeën en goesting om van alles te ondernemen. Dat vind ik net het toffe eraan.” Ook het multiculturele aspect van Genk kreeg een plekje in de serie. Zo speelt Raouf Hadj Mohamed een nuchtere Genkenaar die Meskens met beide voeten op de grond houdt.

De reeks kwam tot stand in samenwerking met de stad Genk en de provincie Limburg. Door de serie kan hun regio als jeugdig, inventief en gastvrij op de kaart gezet worden. Nochtans zijn niet alle Genkenaren tevreden met de komst van Danni Lowinski. “Een keer gooide iemand eieren naar ons”, lacht Meskens. “Het was toen erg laat, misschien moest hij vroeg op. Zo’n actie keur ik niet goed, maar ik begrijp wel dat een lawaaierige ploeg van dertig man niet altijd fijn is.”

Tips

Niet alleen Genk, maar heel Vlaanderen kan iets opsteken van Danni’s tv-verschijning. “Danni is niet perfect en haar kledingkeuze is niet bepaald subtiel”, zegt Meskens. “Ze stelt niet echt een voorbeeld qua kuisheid en vloeken, maar ze handelt wel eerlijk en vecht voor waar ze in gelooft.”
Ook Nathalie Meskens zelf heeft enkele tips voor jongeren. “Een goede opleiding volgen, vind ik heel belangrijk. Op school leer je basisdingen, daar kan je altijd op terugvallen. Je moet natuurlijk ook kansen krijgen, maar vooral keihard gaan voor wat je wil bereiken.” Een advies dat Meskens zelf ook steeds heeft gevolgd. Vanaf het moment dat ze afstudeerde in Maastricht, stond ze bijna non-stop op de planken. “Ik heb verschillende dingen gedaan en hard gewerkt, daardoor leer je veel. Van een paar projecten heb ik wat spijt, maar zoiets neem je mee als bagage en dat maakt je altijd rijker. Bekend zijn, dat moet je erbij nemen.”

© 2011 - StampMedia - Tekst: Antonino Musso en Jasmin Van San, foto: Pauline Poelmans

===

Dit artikel verscheen eerst in het jongerenmagazine van de Stad Genk, januari 2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 10/01/2012

(foto: De Lijn)

Met de stijgende energiekosten van de laatste paar jaren, zagen steeds meer mensen het goed uitgebouwde openbaar vervoer als geschikt alternatief om zich te verplaatsen. De Vlaming liet dan ook volop de auto aan de kant staan, of ruilde zijn nummerplaat in voor een gratis busabonnement. Niet elke Vlaming heeft immers een firmawagen voor de deur staan. Voor velen is de bus of de tram het enige vervoersmiddel. Denk aan jongeren, ouderen, mensen die zich geen auto kunnen permitteren. Ze hangen volledig af van het openbaar vervoer om naar school te kunnen, te gaan werken of een minimum aan sociaal contact te onderhouden. En dan is het fijn als De Lijn basismobiliteit waarborgt, zodat je nog kan blijven meedraaien in deze mobiele maatschappij waar afstand eigenlijk geen rol meer speelt.

Samenleving verliest

Maar nu er bespaard moet worden – het grote woord in deze tijden van crisis – speelt de overweging om deze solidariteit terug in de kast te stoppen. Om zij die geen eigen vervoer hebben, weer langer in de kou te laten staan, letterlijk en figuurlijk dan. Maar, beste overheid, als er iets aan het huidige systeem verandert, verliest de samenleving hoe dan ook. Want minder en duurder openbaar vervoer werkt de ongelijkheid in de hand. Wie het kan betalen, gaat terug meer met de auto en maakt de files nog wat langer. Zeker geen opsteker voor de mobiliteit en het milieu dus. Wie er geen geld voor heeft, zal moeten thuisblijven. Al helemaal niet bevorderlijk voor het sociale netwerk en de onderlinge solidariteit, terwijl hier de laatste jaren zo aan gebouwd werd.

Stijgende armoede

Uit het jongste rapport van de Europese Commissie over de arbeidsmarkt en de sociale situatie blijkt dat van de totale Belgische bevolking 14,6 procent in armoede leeft. De kans dat een Belg in de armoede terecht komt, bedraagt 20,8 procent. Voor alleenstaande ouders is dat zelfs 35 procent. En dit cijfer is nog steeds stijgende. Een reden des te meer om niet te snoeien in openbare diensten, maar om te blijven bouwen aan de solidariteit binnen onze groeiende samenleving.

Selectieve toekenning

Maar dat er ondanks de stijgende armoede in ons land toch bespaard moet worden, is helaas een feit. Samenlevingsopbouw ziet in het dossier van De Lijn wel een mogelijkheid om slim en solidair met de budgetten om te gaan. We vragen aan de overheid om de maatregel van de gratis Omnipas voor 65+ te herbekijken. We twijfelen er niet aan dat een gratis busabonnement voor gepensioneerden het sociaal contact en mobiliteit bevordert, maar we pleiten ervoor om bij de toekenning hiervan selectiever te zijn en het gratis abonnement te koppelen aan het inkomen. Want zou het niet socialer zijn als we met deze besparingsmaatregel de sociaal zwakkeren en armen blijven helpen, in plaats van dat zij die het financieel niet nodig hebben de vruchten van plukken van dergelijke sociale voordelen en services?

© 2012 - Samenlevingsopbouw Antwerpen Stad - Ellen De Proost
De auteur is communicatie coördinator van Samenlevingsopbouw Antwerpen stad vzw.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 09/01/2012

Regi Penxten (foto: Pauline Poelmans)

Jouw dj-sets zijn al jaren een gevestigde waarde in Vlaanderen, hoe verklaar je dat?
Ik verwerk veel genres in mijn sets. Dat maakt ze erg gevarieerd en daardoor trekken ze een groot publiek aan. Festivals zoals Laundry Day en Tomorrowland helpen natuurlijk om een breder publiek te bereiken. Zulke grote festivals zijn een win-winsituatie, zowel voor de organisator als voor mij.

Hoe ga je om met negatieve reacties?
Smaken verschillen. Een muziekstijl heeft altijd voor- en tegenstanders. Maar de meeste tegenstanders tonen wel respect voor wat ik tot nu toe bereikt heb. Dat doet altijd deugd om te horen.

Je bent ook ambassadeur van Limburg, maar kan je ook kritisch zijn voor jouw provincie?
Ik kan niet meteen iets concreet negatief bedenken over Limburg. Ik woon er graag en ben er echt gelukkig. Limburg voelt altijd een beetje als thuiskomen voor mij, want ik verblijf er niet veel.

Dj worden spreekt heel wat jongeren aan, hoe verklaar je dat?
Dj’en is nog steeds gemakkelijker dan een plaat maken. Het valt ook op dat veel jongens dj willen worden, terwijl er amper meisjes zijn die zich ervoor interesseren.

Sta je ervoor open om samen te werken met jong Limburgs talent?
Ik ben zeker benieuwd naar Limburgs talent! Dagelijks krijg ik demo’s toegestuurd die niet goed genoeg zijn om uit te brengen. De jeugd is te lui geworden. Op internet circuleren verschillende programma’s waarmee je gemakkelijk een plaatje kan opnemen. Toen ik jong was, ging al mijn tijd naar muziek. Destijds leerde ik nog in de Genkse Atari Computer Club hoe muziek in elkaar te steken!

Steun je ook jonge, onbekende dj’s?
Ik steun liever beloftevolle artiesten. De meeste dj’s nemen gewoon andermans werk over en kiezen zo voor de gemakkelijkste weg. Weinig jonge dj’s maken hun eigen platen of spelen een genre dat er echt uitspringt.

Heb je dan tips voor jonge dj’s om het wel te maken?
Je moet veel tijd en moeite steken in het ontwikkelen van een eigen stijl en vooral proberen op te vallen. Om in de hitlijsten terecht te komen, moet je echt 100% bezig zijn met je muziek.

© 2012 - StampMedia - Tekst: Antonino Musso, foto: Pauline Poelmans

===

Dit artikel verscheen eerst in het jongerenmagazine van de Stad Genk, januari 2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg - online op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Focus op Hasselt op 10/01/2012

Amina Wadud (foto: Marieke Van Cauwenberghe)

Op een koude decemberavond ontmoet ik Amina Wadud in Antwerpen. Ze is afgezakt naar België om te komen spreken op een internationale moslimconferentie. Wadud is bijdehand en straalt gezag uit. Ze draagt een hoofddoek, maar over haar rug hangen lange rasta’s. Haar oorbellen rinkelen als ze haar hoofd schudt. De Afro-Amerikaanse academica is het boegbeeld van het ‘islamitisch feminisme’. Ze reist de wereld rond met een missie: vertellen hoe de Koran een rol kan spelen in het emancipatieproces van moslima’s.

Dolle Amina

Als jonge twintiger bekeert Wadud (1952) zich tot de islam. Haar oorspronkelijke naam, Marey Teasly, laat ze op dat moment definitief veranderen. Tijdens haar werk als assistent-professor aan de Islamitische Universiteit van Maleisië schrijft Wadud een vrouwelijke interpretatie van de Koran. Het omstreden boek wordt meteen verboden in de Verenigde Arabische Emiraten. Wadud verspreidt haar gedachtegoed en richt in het begin van de jaren negentig Sisters in Islam op, een stichting die de mannelijke dominantie in de islam aan de kaak stelt. Ze ontpopt zich tot een vurig voorstandster van vrouwenrechten binnen het islamitisch geloof.

Wadud oogst veel bewondering, maar haar initiatieven vallen niet altijd in goede aarde. Ze raakt wereldwijd bekend wanneer ze in maart 2005 optreedt als eerste vrouwelijke imam voor een gemengd gebed. Deze controversiële daad lokt veel kritiek uit, maar brengt ook de rol van de vrouw in de moskee onder de aandacht. “Meer rechtvaardigheid tussen man en vrouw op álle niveaus: politiek, economisch, sociaal en religieus”, zo luidt haar devies.

De derde weg

“Veel mensen beweren dat religie en feminisme niet samengaan”, vertelt Wadud, “maar ik stoor me aan dit of/of-verhaal. Tot aan het begin van de jaren negentig waren er twee stemmen die het luidst werden gehoord in het debat over vrouwenrechten: ofwel koos je voor de islamisten, ofwel voor de secularisten. De islamisten verkondigden dat de samenleving volmaakt zou zijn als de Shari’a werd opgelegd. Daartegenover stonden de secularisten die zich afzetten tegen de islam. Volgens hen stond dit de realisatie van mensenrechten in de weg. Ik kon mezelf niet herkennen in een van de richtingen, daarom koos ik voor een nieuwe vorm van feminisme. Ik ben zowel voorstander van vrouwenrechten, als van het islamitisch geloof.”

Via deze ‘derde weg’ of het ‘islamitisch feminisme’ bekritiseert Wadud de vastgeroeste patriarchale ideeën in moslimlanden. “We zijn allemaal bewoners van dezelfde planeet, vrouwen in België en in Jordanië maken deel uit van dezelfde globale arena, maar ze hebben niet dezelfde rechten”, stelt Wadud vast.

(R)evolutie

Volgens Wadud hebben moslimvrouwen het Westen niet nodig om hervormingen door te voeren. “Feminisme kan niet door het Westen worden opgelegd, het is geen paar handschoenen dat je zomaar aantrekt, het is je vel.” Ze vindt dat vrouwen meer verantwoordelijkheid moeten krijgen, bijvoorbeeld in politieke kringen, maar ook in de moskee. “De profeet heeft zich nooit uitgesproken tegen vrouwen als leiders. Bovendien staat nergens in de Koran dat leiders mannelijk moeten zijn. Dat idee is geëvolueerd sinds het ontstaan van de islam, maar een godsdienst blijft groeien en nu is het mogelijk om te groeien naar een nieuw begrip van publiek religieus leiderschap. Als je mensen wapent met informatie over hun eigen geloof, dan krijg je meer vooruitgang.”

Wadud beklemtoont dat gelijkheid binnen het gezin een prioriteit is voor een betere positie van de vrouw. “Waarom zou een vrouw naar buiten gaan als imam en thuiskomen om geslagen te worden? Er moet eerst een begrip zijn van gelijke verhoudingen binnen de familie.”

Uit de kast

Nu er een democratiseringsproces in gang is gezet in de Arabische wereld, grijpen vrouwen de kans om hun stem te laten horen. Zullen de nieuwe regimes gehoor geven aan hun eisen? “Ik hoop oprecht dat er een relatie bestaat tussen meer democratie en meer mensenrechten”, zegt Wadud. “Ik hoop dat vrouwen niet terug in de kast kruipen, maar op straat durven komen. Dat ze ervoor kunnen zorgen dat de poorten van de democratie niet voor hen worden afgesloten. De vrouwen die mee op de barricades hebben gestaan, willen niet terug naar de oude situatie. Ik ben van nature niet optimistisch, maar ik heb er veel vertrouwen in dat ze gaan blijven strijden.”

© 2012 – StampMedia – Tekst en foto: Marieke Van Cauwenberghe

===

Dit artikel werd gepubliceerd door MO* - online op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Gündem op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door De Wereld Morgen op 09/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 10/01/2012

Thomas Frischknecht kende succesen in het veld, maar zette zoals zoveel Zwitsers de stap naar het mountainbiken. (Foto: Wikimedia Commons)

Het veldrijden werd niet altijd gedomineerd door Vlamingen. De eerste negen wereldkampioenschappen werden gewonnen door een Fransman. Pas in 1966, het zeventiende WK veldrijden dat georganiseerd werd, was het met Erik De Vlaeminck raak voor ons. Al kenden we voor 1950 al wel het Critérium International de cyclo-cross, zeg maar het officieuze WK veldrijden, dat steevast in Frankrijk werd gehouden. Deze wedstrijd werd tussen 1924 en 1949 twintig keer verreden en werd 15 keer gewonnen door een Fransman. Leuk om weten is dat onder andere tweevoudig Belgisch Tourwinnaar Sylvère Maes in 1933 dit kampioenschap won. Niet België, maar Frankrijk is de bakermat van het veldrijden. In 1902 werd het eerste Franse kampioenschap cyclocross verreden. In België was dat in 1910 en vrij snel daarna volgde Zwitserland in 1912. Dat laatste land wekt onze interesse. Zwitserland heeft vele sterke cyclocrossers gekend en heeft een traditie in de cross die nu helemaal lijkt weg te smelten als sneeuw voor de zon.

De beginjaren

De eerste Zwitserse kampioen veldrijden heet Henri Rheinwald. Tenzij je een wielerhistoricus bent die doctoreerde in Zwitsers wielrennen, zegt de naam je waarschijnlijk niets. Toch is hij vermeldenswaardig. Hij typeert de eerste veldrijders, zij waren namelijk zeer veelzijdig in tijden dat specialisatie nog niet aan de orde was. Rheinwald kon dan ook alles. Hij werd in 1912 naast cyclocrosskampioen van zijn land ook nationaal kampioen in de sprint op de baan en op de weg. We vermelden dit gewoon maar om je een gedacht te geven van diens veelzijdigheid. Hij werd dan ook niet voor niets de Leeuw van Genève genoemd. Hij was in 1914 trouwens ook de eerste laureaat van het enkele jaren geleden door financiële perikelen teloorgegane Kampioenschap van Zürich.

Zwitserland bewaarde zoals vaak de neutraliteit in de Eerste Wereldoorlog. Hierdoor kon het Zwitsers kampioenschap blijven doorgaan. Waar het Belgische kampioenschap meerdere onderbrekingen kende (zo werd in 1921 pas het vijfde BK georganiseerd), kent Zwitserland enkel in 1943 geen nationaal kampioenschap. Zo staat dit weekend ook voor de honderdste keer Zwitserse kampioenschap veldrijden op het programma. Al zal er niet veel te vieren zijn. Eén van de pioniers naast Rheinwald was ongetwijfeld Charles Martinet. Naast vijf keer kampioen van zijn land bikkelde hij ook kranig mee om het al eerder vermelde Critérium International de cyclo-cross, vaak een onderonsje van Fransen en Belgen. Zo reed hij er twee keer naar een derde plaats hoewel hij toen al in de nadagen van zijn carrière was. Martinet was immers succesvol in het begin van de jaren 20.

Sprong in de tijd

Om je niet te vervelen met allerhande onbeduidende namen maken we nu een sprong in de tijd. Zoals eerder al verteld werd het eerste officiële WK veldrijden gehouden in 1950. De eerste edities waren een uitsluitend Franse aangelegenheid. Het duurde tot 1959 voordat een niet-Fransman in de persoon van de Italiaan Renato Longo het WK won. Het weerwerk moest vooral van Zwitserse kant komen. Zo behaalde Albert Meier in 1952 brons op het WK en Bieri brons in 1954 en zilver in 1955. Voor ons Belgen was het tot 1957 met de in augustus overleden Firmin Van Kerrebroeck wachten op een eerste medaille, met name een zilveren. Het veldrijden was in zijn begindagen dus een internationalere aangelegenheid dan ze nu is. Dat is een objectieve vaststelling. De namen van Plattner en Gretener moeten we ook nog laten vallen. Beide heren zijn zes keer kampioen cyclocross van Zwitserland geworden in de jaren 50 en 60. Gretener was er ook steevast bij op het WK. Hij behaalde tweemaal zilver achter Erik De Vlaeminck en ook nog twee keer brons.

Maar dat was allemaal de voorbode van de jaren van melk en honing die zich situeerden eind jaren 70 en begin jaren 80. Albert Zweifel en Peter Frischknecht, die laatste is de vader van Thomas die we later nog zullen tegenkomen, domineerden zeker eind jaren 70 het veldrijden. Hierbij was Zweifel meestal de beste en moest Frischknecht meestal de duimen leggen. Zonder zijn landgenoot zou Frischknechts palmares er een pak mooier hebben uitgezien. Zweifel werd maar liefst vijf keer wereldkampioen veldrijden en hij won die titel steeds voor een landgenoot van hem. Zijn eerste drie wereldtitels behaalde hij voor Frischknecht, die van 1979 voor Gilles Blaser en die van 1986 voor Pascal Richard. De wereldtitel in 1986 was dus voor Zweifel nog een nakomertje en in feite een bekroning op zijn carrière. Er hangt aan die wereldtitel nog een verhaaltje vast. Het WK van 1986 is namelijk de geschiedenis in gegaan als WK van de schande. Ook toen zorgden parcoursen al voor de nodige ophef. De BWB moest een plaats aanduiden waar het WK zou worden gehouden. Lembeek legde het meeste geld op tafel, maar Asper kreeg na inspectie toch de aanduiding om het WK te organiseren. Hoogstwaarschijnlijk om een rechtszaak met Lembeek te ontlopen, duidde de BWB alsnog Lembeek aan om het WK veldrijden in 1986 te organiseren. En dat zorgde voor de nodige controverse. Het parcours was niet om aan te zien, Liboton gaf voortijdig op en Thaler, de titelverdediger, startte zelfs niet.

Liever bergen dan het veld

Peter Frischknecht lag dus vrij hard onder de knoet van Zweifel. Hoewel Frischknecht een topper was, nam Zweifel steevast de bovenhand. Zo ging het er ook aan toe op het Zwitserse kampioenschap. Zweifel won de titel maar liefst negen keer, Frischknecht won hem toch ook twee keer voor - jawel - Albert Zweifel. We kunnen misschien wel stellen dat Zweifel de meest vergeten topper in de geschiedenis van het veldrijden is. Het Zwitserse veldrijden kende dankzij hem ook een ongekende boost. Het crossen in Zwitserland floreerde, we kunnen wel stellen dat Zwitserland toentertijd het centrum van de cross was met naast Zweifel en Frischknecht ook renners als Blaser en later ook Pascal Richard. Die laatste kende naast een mooie veldritcarrière ook een succesvolle carrière op de weg. Richard slaagde er in 1988 in om Adrie Van der Poel van de wereldtitel te houden in het veld. Die laatste begon toen aan een reeks van vier zilveren medailles op rij op het WK veldrijden. Maar bekender is Richard waarschijnlijk van het feit dat hij in Atlanta Olympisch kampioen werd op de weg en in datzelfde jaar ook Luik-Bastenaken-Luik won.

Maar nadien werd het allemaal wat minder met het veldrijden in Zwitserland. Ze leverden nog wel toppers als Thomas Frischknecht, Beat Breu en Dieter Runkel. Die laatste is voorlopig de laatste Zwitserse wereldkampioen veldrijden. Hij bleef in 1995 Groenendaal en, een andere Zwitser, Beat Wabel voor. Thomas Frischknecht werd wereldkampioen bij de junioren in 1988. Hoewel hij toch succesvol was in het veldrijden, zette hij al vrij snel de stap naar het mountainbiken, een keuze die een trend bleek te worden bij Zwitsers. Zwitserland kent momenteel vele toppers in het mountainbike en sommigen onder hen zakken in de winter al eens af naar het veld, maar niet meer dan dat. Denken we maar aan Christoph Sauser die momenteel wat op de terugweg is, maar ook aan renners als Ralph Näf, Florian Vogel en Matthias en Lukas Flückiger. Al zien we deze laatste wel meer en meer in het veld opduiken. Maar voor de rest kiezen zij resoluut voor de mountainbike. Deze sport heeft een grotere uitstraling en wordt ook betwist op de Olympische Spelen. Zwitserland is dominant in het mountainbiken al durft daar ook wel eens een vervelende Tsjech (Kulhavyy) opduiken die de wereldtitel wegkaapt. Van waar kennen we dat nog?

Dat Christian Heule zes keer Zwitsers kampioen is kunnen worden, zegt meer over de dalende kwaliteiten in het Zwitserse crossgelid dan, met alle respect, over de kwaliteiten van Heule zelf. Momenteel is Heule zo wat aan het eind van zijn carrière, hij wordt in 2012 immers 37 jaar. Nu moeten de Zwitsers het doen met Marcel Wildhaber en Simon Zahner. Wie? Juist, het zijn niet meteen grote namen. Zahner was wel degelijk een toptalent, maar koos voor de weg. Hij lijkt nu op die keuze terug te komen. Maar op 28-jarige leeftijd is het geen evidentie om weer vol voor het veld te kiezen. Ook Wildhaber lijkt in een wereldbeker dichter en dichter naar de top tien op te schuiven. Meer dan een achterhoedegevecht leveren ze dus nog niet. Oh ja, er is ook nog een derde generatie Frischknecht op komst. Andri Frischknecht werd twee jaar geleden Zwitsers kampioen veldrijden bij de nieuwelingen. Wie weet zien we hem nog terug.

Wetzikonkantje

Ook van crossen organiseren hadden de Zwitsers wel kaas gegeten. Wetzikon is - excuseer was - een klassieker. Door geldperikelen verdwijnen steeds meer crossen in Zwitserland van de kalender. Crossen als die in Hittnau en Steinmaur zijn gedegradeerd tot tweederangscrossen. Vroeger trok de Superprestige ook al eens naar Zwitserland. Deze uitjes zijn ook voorbij. Een wereldbekerwedstrijd zit er voor Zwitserland ook niet meer in nu Wetzikon en ook Aigle, waar oh ironie de UCI zetelt, hebben afgehaakt. Getuige hier ook van begrippen in de cross zoals een ‘Zwitserse omloop’ of een ‘Wetzikonkantje.’ Dat laatste hoorden we in de Sporza-uitzending van de wereldbekermanche van Namen. We vonden hem te mooi om deze niet te vermelden. Hiermee wordt een schuin opkantje bedoeld, zeer lastig om daar het evenwicht op te bewaren. Diezelfde cross van Namen was misschien wel de spannendste van dit seizoen en viel dan ook te vergelijken met een Zwitserse omloop.

De evolutie van het veldrijden valt te spiegelen aan die van de Superprestige. Dit klassement kende in haar beginjaren een verscheidenheid aan crossen die ver buiten de grenzen van de Lage Landen werden verreden. Zo mocht Zürich-Waid vijf maal een manche voor de Superprestige organiseren en Wetzikon een veertiental keer waarvan een laatste keer in 2001. Sindsdien werden Italiaanse en Zwitserse crossen overboord gegooid. Nu is de Superprestige verengd tot een plaatselijk criterium met nog enkel een cross in het verre Gieten. Dit is natuurlijk ook te wijten aan een veelvuldigheid van crossen. Er vallen tussen zaterdag en zondag immers geen al te grote verplaatsingen te maken. Toch moet een weekendje crossen in Zwitserland of in een ander Europees land zeker lukken. De sport is in deze landen doodgebloed ondanks de rijke traditie. En dat is zonde. Zonder wedstrijden in deze landen te organiseren, zal de matige interesse helemaal wegebben en zullen Zwitserse talenten helemaal geen motivatie meer hebben om resoluut voor het veldrijden te kiezen. Dat Zwitserland dus een metafoor is voor de toestand van de cross had je intussen wel begrepen…

© 2012 - Extrasport - Matthias Vangenechten

Chosen Few is de allereerste vrouwenploeg in Zuid-Afrika met openlijk lesbische speelsters.

Uche liet bovendien regelmatig priesters naar de trainingen komen om de speelsters te waarschuwen voor de gevolgen van lesbische relaties. Toen de kapitein van het Nigeriaanse elftal telefonisch om commentaar werd gevraagd, zei ze: “Wat de coach al dan niet gezegd heeft, is in ieder geval de waarheid. Het team staat volledig achter haar.”

Discriminatie en sport zijn helaas op veel plaatsen nog nauw met elkaar verbonden. De situatie is bijzonder triest voor lesbiennes in het Afrikaanse vrouwenvoetbal. Er zijn daar nog heel wat barrières die voetbalspeelsters ervan weerhouden om uit te komen voor hun geaardheid of om openlijk in te gaan tegen bestaande vooroordelen. Onder invloed van vooral religieuze stromingen is het idee ontstaan dat homoseksualiteit een zonde en zelfs een ziekte is. Het gevolg hiervan is dat er nog altijd de mentaliteit heerst dat het normaal is om alle vormen van homoseksualiteit te veroordelen en om diegenen die er aan ‘lijden’ te discrimineren.

Economie en discriminatie

Het blijft zelden bij discriminatie alleen. Naast religie spelen er dikwijls andere socio-economische factoren mee met dramatischere gevolgen. Als de economische situatie in een land verslechtert of uitzichtloos dreigt te worden, verliezen mensen hun geloof in de vooruitgang en worden ze behoudsgezinder en minder tolerant. Mannen hebben daarbij vaak sneller het gevoel dat hun autoriteitspositie wordt bedreigd. Werkloosheid en hopeloosheid leiden bij (jonge) mannen bovendien tot frustratie. Ze krijgen het dan moeilijk met talentrijke en succesvolle vrouwen, zeker als die dan ook nog voetballer zijn.

Vreemd genoeg zijn ook heteroseksuele speelsters het slachtoffer van discriminatie, omdat een lesbische geaardheid beschouwd wordt als besmettelijk. Die gevaarlijke mix van oorzaken kan bij gemeenschappen leiden tot de attitude die het rechtvaardigt en zelfs verplicht is om vrouwen, die openlijk lesbisch zijn of van wie het vermoed wordt, te ’straffen’ en te ‘verbeteren’. Het trieste gevolg: correctieve verkrachting, foltering, moord en andere geweldplegingen. Geen wonder dus dat lesbische speelsters hun geaardheid verborgen houden: naast hun carrière staat immers ook hun leven op het spel.

Zuid-Afrika op goede weg

Het probleem is veel breder dan voetbal alleen. De meeste Afrikaanse landen hebben een antihomoseksueel beleid waarbij strenge straffen staan op het overtreden van de wet. Discriminatie en geweld tegen holebi’s worden aanzien als aanvaardbaar en zelfs normaal. Aangespoord door religieuze instellingen en geruggensteund door een benadelende wetgeving, viseren en terroriseren mensen al wie anders geaard is.

Maar er zijn ook uitzonderingen. Zuid-Afrika was het allereerste land ter wereld om discriminatie op basis van seksuele geaardheid bij wet te verbieden. Het was ook het vierde land ter wereld en het eerste in Afrika om holebihuwelijken te legaliseren. In 2010 was Kaapstad zelfs holebihoofdstad van Afrika. Ook religie is er bewust toleranter. Christelijke leiders zoals Desmond Tutu hebben zich publiekelijk uitgesproken voor gelijke rechten voor holebi’s.

Eudy Simelane en de slappe arm van de wet

Maar Zuid-Afrika is ook het land waar een op vier mannen toegeeft één of meerdere keren te hebben deelgenomen aan verkrachting (alleen of in groep). Elke week vallen alleen al in Johannesburg tien lesbiennes ten prooi aan correctieve verkrachting. In de afgelopen tien jaar zijn zeker 31 vrouwen op die manier om het leven gekomen.

Een van de bekendste slachtoffers was Eudy Simelane, sterspeelster in de Zuid-Afrikaanse nationale ploeg en holebi-activiste. In 2008 werd zij op gruwelijke wijze gefolterd, verkracht en vermoord. De gebeurtenis kreeg terecht veel internationale media-aandacht. Drie jaar later is de situatie echter nog niet verbeterd. Ook begin 2011 zijn nog twee jonge lesbiennes op gelijkaardige manier om het leven gekomen.

De meeste aanvallen gebeuren in de zogenaamde townships, waar uitsluitend arme, zwarte Zuid-Afrikanen wonen. Sommige van de vrouwen wonen in dezelfde buurt als hun geweldplegers en zien ze nog regelmatig. Dat is de grootste frustratie voor de slachtoffers in Zuid-Afrika: ondanks de liberale wetgeving die hen zou moeten beschermen, kijkt de overheid weg en doet ze weinig of niets. In de praktijk wordt het geweld gewoon aanvaard. Hoewel de daders en het nodige bewijsmateriaal meestal worden aangegeven bij de politie, volgt er zelden een arrestatie en nog minder vaak een veroordeling. Is er toch een gerechtelijke uitspraak, dan is de veroordeling bijna nooit zwaar en komen de daders al na enkele weken vrij.

De weg naar meer gelijkheid

Er is echter ook hoop. Een groep Zuid-Afrikaanse voetbalsters die niet (meer) werden toegelaten omdat ze uitkwamen voor hun geaardheid, hebben zich verenigd. In 2004 richtte het Forum for the Empowerment of Women (FEW) Chosen Few op: de allereerste vrouwenploeg in het land met openlijk lesbische speelsters. Chosen Few willen het taboe rond homoseksualiteit doorbreken: ze vechten tegen de vijandige mentaliteit jegens niet-heteroseksuelen en vóór een gelijke behandeling. Ze betalen helaas ook een hoge prijs voor hun voortrekkersrol: vaak worden ze verstoten uit scholen en geraken ze niet aan een baan. Ook zijn velen onder hen al op één of andere manier ten prooi gevallen aan anti-lesbisch geweld. De ploeg wordt niet toegelaten in competities en er zijn slechts enkele andere vrouwenteams die tegen hen willen spelen. Toch mochten Chosen Few in 2006, na heel wat papier- en lobbywerk, vertrekken naar de Gay Games in Chicago. In 2008 namen ze deel aan de International Gay and Lesbian FA Cup. Telkens wonnen ze brons.

Ook andere organisaties werden inmiddels opgestart, zoals de Ekurhuleni Pride Organizing Committee (EPOC) en de Coalition of African Lesbians (CAL). Eenentwintig jaar na het einde van de apartheid is er helaas nog een lange weg te gaan naar gelijkheid voor alle Zuid-Afrikanen, ook in de sport. Homofobie is een acuut probleem in Afrikaanse landen. Er zullen nog generaties nodig zijn om de bestaande opvattingen rond homoseksualiteit te veranderen. Kleine initiatieven als Chosen Few en de media-aandacht voor de vele mistoestanden in verschillende Afrikaanse landen zijn een eerste stap op weg naar meer gelijkheid.

© 2011 - Verrekijkers/StampMedia - Tekst: Margot Cassiers, foto: Christopher Herwig

Wintervuur brengt warmte en winterse gezelligheid naar Hoboken. Het openingsfeest was een schot in de roos, een ideale start voor een week vol theater, muziek en acrobatie.

De Antwerpse circusschool Ell Circo d’ell Fuego zorgde voor animatie op het Wintervuurplein, dat een groot circusdorp lijkt. Iedereen keek vol verbazing toe terwijl de artiesten vuur spuwden, jongleerden en stunts uithaalden.

Om zes uur ’s avonds ontstak Philip Heylen, de Antwerpse cultuurschepen, vuurpijlen als officiële opening. Rondom het plein staan verschillende tenten en kraampjes. In een kleine halfopen caravan speelden de mannen van het orkest Radio Muzak. Ze kregen de bezoekers al snel in beweging. Ondertussen vond er ook een drumbattle plaats tussen de twee topdrummers Jordi Geuens en Wim Van Der Westen.

Later op de avond was er nog acrobatie van topniveau met Le grand C. Daarnaast kon je in de Spiegeltent terecht voor muziek van Rumble Jungle Orchestra.

Wintervuur gaat nog door tot en met 8 januari. Surf voor tickets en de volledige programmatie naar www.wintervuur.be.

© 2012 - StampMedia - Helena Blyweert

TJ: 21 jaar en straatmuzikant

“Ik was 14 jaar toen ik de eerste keer van huis wegliep. Ik ging een hele zomer bij vrienden logeren tot ik terug naar huis moest. Een jaar later werd ik op straat gezet. Mijn moeder had drankproblemen en kon daardoor wel eens verkeerd reageren. Ik schopte toen ook keet op school en werd al snel geschorst. Toen kwam ik terecht bij BZW (Begeleid Zelfstandig Wonen), daar kon ik een tijdje terecht maar ik werd al vlug doorgestuurd.
Dieptepunten waren er genoeg zoals slapen in het Centraal Station, aangevallen worden voor een sigaret … Jongeren vinden elkaar wel op straat. Bedelaars zeggen je vaak hoe je aan eten en onderdak moet geraken. Zo kom je bijvoorbeeld al snel in ‘t Klooster en bij De Steenhouwer terecht. Dat zijn alleen maar tijdelijke oplossingen. Maar zelfs in een gemeenschap die bestaat uit kansarmen is er veel rivaliteit. Als je wil werken ben je vaak genoodzaakt drugs te dealen of ‘in het zwart’ jobs te zoeken in de bouw of horeca. Wanneer je alleen op straat leeft is het heel gemakkelijk om aan drugs te geraken. Jonge meisjes laten zich meeslepen door oudere junkies en je wilt ook gewoon je zorgen even ontvluchten. Mijn eerste joint rookte ik op de dag dat ik voor het eerst werd geslagen, ik was toen 11.
Het zou tof zijn om het terug wat beter te hebben. Als ik mij nu eens als dakloze zou registreren bijvoorbeeld maar dat is zeer moeilijk. Er komen een hele hoop problemen bij kijken en je wordt al snel terug in dezelfde put geduwd waar je uitkomt. Alleen zijn is het zwaarste. Moest ik morgen wakker worden en met een nieuwe lei kunnen beginnen zou ik graag iets in de sociale sector doen. Iets teruggeven. Mijn motto? Dit land is niet van jullie en de planeet is van ons allemaal.”

Floortje (schuilnaam): 19 jaar, wees.

“Ik ben Floortje, wees, 19 jaar. Zes weken geleden kwam ik in dit kraakpand terecht. Daar ben ik terecht gekomen omdat het appartement waar ik verbleef zich in heel slechte staat bevond. Vroeger had ik nog mijn grootouders maar daar kon ik het niet uithouden. Het is mijn eigen keuze om als een losbol door het leven te gaan. Hoe minder je hebt, hoe minder je mist. Je kan niks winnen of verliezen. Het is niet goed om afhankelijk te worden van dingen. Mensen die op de dool zijn, zoeken elkaar op. Ik volg een opleiding lassen aan TNA. Daarmee zou ik later kunstzinnig bezig kunnen zijn. Zo kan ik ook tekenen, schilderen en gedichten schrijven. Maar of ik er iets mee wil doen of bereiken? Nee niet echt. Misschien denk ik daar ooit anders over maar ik ben blij met wie ik ben.”

Angelo-21 jaar en tegen het systeem

“Je mag er vanuit gaan dat ik heel mijn leven in instellingen heb doorgebracht. Zoals zovelen kom je daarna terecht bij BZW maar dat is vaak niet genoeg. Toen ik niet meer op het appartement van mijn zus terecht kon, mocht ik gaan aankloppen bij het OCMW voor werk. Ik werd al snel ontslagen. Bovendien kreeg ik mijn vakantiegeld niet uitbetaald, alles werd automatisch doorgestort naar de belastingen. Als er niet naar je wordt omgekeken kom je al snel verkeerde mensen tegen, het is een vicieuze cirkel. Dit is nu mijn situatie: ik leef in het klooster, geen recht op werk, dop of daklozenuitkering. Als je nergens ingeschreven of geregistreerd staat, moet je het zelf maar zien uit te vissen. Een gewone werkende mens worden, zou ik zelf niet zien zitten. Om elke dag aan een lopende band schroeven vast te draaien voor een systeem waar ik zelf niet achtersta, is niet voor mij weg gelegd. Mijn motto? Eigenlijk maakt het niet uit wat je doet, zolang je het maar doet met een goed gevoel, ook al doe je niks.”

Voor hulp of vragen kan je terecht bij:
Begeleid Zelfstandig Wonen: http://www.decocon.be/BZW.html
Opvangcentrum De Steenhouwer: http://www.desteenhouwer.be/
‘t Klooster: opvangcentrum Ploegstraat 25, Antwerpen

© 2012 - StampMedia - Erica Michiels
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 7.

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 04/01/2012

Saïd: "Antidepressiva en slaappillen houden mij recht, maar dat kan niet blijven duren."

“Mijn leven was gepland voor het begonnen was. Vooral de strikt religieuze waarden van mijn ouders waren als een strop rond mijn nek. Op school leerde ik elektrische apparaten repareren, een opleiding die zij gekozen hadden en later zou ik trouwen met een vrouw die zij voor mij vonden.”

“Heel mijn leven had ik het gevoel dat Syrië geen land voor mij was. Jarenlang heb ik gedroomd van een leven weg van die plaats, weg van mijn ouders en weg van het regime. Pas na 22 jaar is me dat gelukt.”

Verdwijnen achter de zon

“Vandaag is er veel geweld in Syrië. President Assad is niet meer geliefd, maar hij slaat de opstanden keihard neer en is niet bang om wapens te gebruiken tegen zijn eigen bevolking. Zijn regime controleert de hele samenleving en niemand is te vertrouwen, iedereen lijkt een potentieel spion en je wil niet opgepakt worden, geloof me.”

“Een vriend van mij is onlangs gearresteerd door de geheime politie omdat hij protesteerde tegen Assad. He disappeared behind the sun, zeggen ze. Daarmee bedoelen we in Syrië dat iemand gevangen genomen is en dat we niet weten wat er met hem gebeurd is. Misschien komt hij snel vrij, misschien wel nooit. Het leger heeft bovendien de supermarkt van zijn ouders kort en klein geslagen en later platgebrand. Zulke wreedheden maken iedereen bang voor de president.”

“Ik ben zelf nooit in aanvaring gekomen met het regime, maar de constante druk was te veel. Zelfs de simpelste dingen waren gevaarlijk: als je telefoneerde, bestond de kans dat iemand meeluisterde. We spraken tegen elkaar in codetaal. Als iemand me zei dat het hard aan het regenen was, dan wist ik dat er in de buurt geschoten werd en als hij sprak van een groot feest, dan wist ik dat het leger er was.”

Geen spijt

“Toen ik de kans kreeg om naar België te komen heb ik niet getwijfeld. 4.000 euro heeft dat gekost, wat een gigantisch hoog bedrag was. Achterin de laadruimte van een vrachtwagen reden we eerst naar Turkije en vervolgens naar hier. Acht dagen lang was die ruimte een slaapkamer, een badkamer én een toilet. Bij controles moesten we ons tussen de lading verstoppen, want betrapt worden zou een ramp zijn. Het was een helse tocht, maar ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing.”

“Het ergste was mijn kleine broer van acht in de steek laten, hij is mijn oogappel (toont foto). Sinds mijn aankomst in België bel ik om de drie à vier dagen om te horen hoe het met hem gaat. Eigenlijk wil ik het contact met mijn ouders verbreken, maar dat kan niet want dan raak ik Abdel ook kwijt.”

“Ik heb bij aankomst meteen een asielaanvraag ingediend, nu is het wachten op een antwoord. Er zit hier iemand uit Syrië die al anderhalf jaar wacht en sommigen nog langer. Begrijp me niet verkeerd: ik krijg hier eten, een eigen kamer en de assistenten leveren prachtig werk. Ik ben daar écht dankbaar voor, maar als ze mij toelaten kan ik echt een meerwaarde vormen voor dit land. Ik ben niet gekomen om niets te doen.”

Psychologische begeleiding

“Als mijn papieren in orde zijn, wil ik graag fotografie studeren. Foto’s nemen is wat ik het liefste doe en het leven hier in het asielcentrum zou al een mooie reeks opleveren. Ik wil niet te hard hopen, als het mislukt weet ik niet wat ik moet doen.”

“De angst voor de toekomst sluimert constant in mijn hoofd. Een simpel papier geeft mij de kans op een beter leven, een afwijzing betekent het grote niets. Die onwetendheid zorgt voor psychische problemen. ’s Avonds slapen lukt amper, gelukkig slaap ik op een kamer alleen want mijn kamergenoot zou gek worden.”

“Antidepressiva en slaappillen houden mij recht, maar dat kan niet blijven duren. Een einde aan mijn leven maken zou een oplossing bieden. Ik denk daar vaak aan, daarom krijg ik nu begeleiding van een psycholoog.”

De moed niet verliezen

“Laatst kreeg ik een bericht op Facebook. Iemand had geschreven dat ik niet moest denken dat ik nu vrij was en dat ze mij kapot gingen maken. Zelfs hier in België achtervolgt mijn vaderland me. Mijn advocaat zegt dat ik naar de politie moet stappen. Ik heb dat voorlopig nog niet gedaan, misschien is dat dom.”

“Iedereen zegt dat ik de moed niet mag verliezen. Om mijn zinnen te verzetten speel ik theater. Onze huidige productie gaat over de relaties binnen een gezin dat net in België is komen wonen. De zoon heeft een Belgisch meisje leren kennen en dat keuren zijn ouders af. Acteren vind ik leuk. Ze vragen mij soms wel eens of ik al eerder toneel heb gespeeld. ‘Ik heb 22 jaar lang niets anders gedaan’, antwoord ik dan.”

© 2012 – Supo.be - Kenzo De Bruyn

Anthony Vandenborre (foto: Roberto Vicario)

We worden dezer dagen bedolven onder een lawine aan transfergeruchten: ‘Murawski dicht bij Anderlecht’, ‘Maréval in beeld bij Club Brugge’, ‘Standard trekt aan de mouw van Habibou’. Het is maar een greep uit het arsenaal aan berichten dat in de media verschijnt. De wintertransferperiode dreigde dit jaar echter ontregeld te worden door de vreemde transfer van Bart Goor. Deze werd eerst ontslagen bij AC Beerschot om de volgende dag te tekenen bij het felgeplaagde Westerlo. Enkele (staart)ploegen schreeuwden moord en brand bij wat volgens hen competitievervalsing was. Er werd zelfs al gesproken van een ‘Goor-arrest’ (in navolging van het Bosman-arrest). Westerlo had het reglement echter niet overtreden en Goor kan al enkele weken uitblinken in ’t Kuipke. STVV-voorzitter Benoit Morenne waarschuwde dat er voor de winterstop ‘nog een tiental’ dergelijke overgangen beklonken zouden worden. Tot op heden is dat nog niet gebeurd.

Witte raven

Het tekent de nervositeit die heerst bij de staartploegen. Zij zijn het meestal die tijdens de winterstop nog flink wat spelers bijkopen en verkopen, in de hoop die ene witte raaf aan te trekken die hen in eerste klasse houdt. Wanneer we even terugkeren naar januari 2011, zien we dat twee ploegen de kroon spanden qua wintertransfers: Charleroi en Lierse. De Zebra’s kochten maar liefst dertien nieuwe spelers aan. De Pallieters moesten niet veel onder doen met negen stuks. Hoe het voor Charleroi afgelopen is, weten we allemaal: ze zijn verzeild geraakt in het vagevuur van tweede klasse. Lierse kon zich wel redden, maar daar zat de aanstelling van Trond Sollied als coach waarschijnlijk voor iets tussen. Van de spelers die toen aangetrokken werden, spelen alleen Kenny Thompson en Milos Maric nog regelmatig voor Lierse. De rest is ondertussen afgevoerd met een onvoldoende.

Zo gaat de vlieger trouwens op voor de meeste winterkoopjes. Van de spelers die in januari 2011 van club veranderden of net arriveerden in de Jupiler Pro League zijn er slechts een handvol succesvol te noemen: Gregory Mertens (Cercle Brugge), Anthony Vandenborre (RC Genk), Gregory Dufer (STVV) en Jelle Van Damme (Standard Luik). Wat opvalt: KAA Gent deed zijn huiswerk wel goed in januari: jongens als Jesper Jörgensen, Mboyo en César Arzo staan nu steevast in de ploeg.

DVD-scouting

Daarnaast valt ons nog iets op: het leeuwendeel van de spelers die in januari getransfereerd werden, zijn buitenlanders. Onze competitie wordt overspoeld met tweede- of zelfs derderangsbuitenlanders die de kansen van de eigen jeugd barreren. Blijkbaar boezemt een ‘Balkanboy’, die slechts op DVD gescout werd, meer vertrouwen in dan een gemotiveerde belofte uit de eigen kweek. Een kwalijke trend, zo lijkt het ons. De talrijke makelaars die zich in het voetbalmilieu hebben ingewerkt, spelen hier een belangrijke rol in. Ze bieden hun spelers aan bij alle clubs, in de hoop dat er eentje toehapt. Als dat gebeurt, rinkelt de kassa voor de makelaar. Of de club en de speler er wel bij varen, valt dan nog af te wachten.

Wat de uitgaande transfers betreft: onze competitie lijkt steeds aan kwaliteit in te boeten na januari. Smaakmakers zoals Mbark Boussoufa en Joao Carlos (Anzhi), Randall Azofeifa en Joachim Mununga (Gençlerbirligi) en Jan Polak (Wolfsburg) trokken de deur van onze competitie achter zich dicht, terwijl daarvoor weinig of geen klasbakken in ruil kwamen. Maar het moet gezegd: het vertrek van Boussoufa heeft er onder meer voor gezorgd dat een jonge snaak zoals Canesin aan de oppervlakte kwam.

Competitievervalsing?

Al jaren is er een discussie gaande over de datum waarop de transferperiode in de zomer afgesloten moet worden. Die loopt af op 31 augustus om middernacht. Aangezien de meeste competities dan al een tijdje bezig zijn, vormt dit soms een probleem. Als RC Genk bijvoorbeeld een topspeler binnenhaalt op 31 augustus die de week nadien drie goals scoort tegen OH Leuven, spreekt iedereen over een goeie transfer. Maar diezelfde speler kon die drie goals niet gemaakt hebben tegen bijvoorbeeld Bergen, waar Genk de week voordien tegen had gespeeld. Bergen had dus een voordeel tegenover Leuven: echt fair is dit systeem niet. Daarom pleiten veel opiniemakers om de transferperiode te beëindigen nog voor de eerste competitiewedstrijd wordt gespeeld. Eenzelfde probleem stelt zich in januari. Door de invoering van het play-offsysteem en de beperking tot zestien ploegen was de heenronde al eind november afgelopen en begon de terugronde dus al begin december. Westerlo, dat op 3 december tegen Club Brugge speelde, zal dus niet meer geconfronteerd worden met de mogelijke versterkingen die Club in januari aantrekt. Een voordeel tegenover bijvoorbeeld Lierse, dat pas in maart naar Brugge trekt.

Duiventil

Een oplossing zou de afschaffing van de transferperiode in januari kunnen zijn. Clubs moeten er dan voor zorgen dat hun huiswerk al klaar is in juli, en dat hun kern zowel kwalitatief als kwantitatief uitgebalanceerd is. Zo strijdt iedereen het hele seizoen door met dezelfde kern en veranderen clubs niet in duiventillen tijdens de winterperiode. Bij blessures kan er teruggegrepen worden naar de eigen jeugd. Dat zal ploegen aanzetten om meer te investeren in hun jeugdfaciliteiten, wat het Belgische voetbal alleen maar ten goede zal komen.

© 2011 – Extrasport – Tom Vermeersch

(foto: Stad Antwerpen)

Noel Clycq is onderzoeker bij het Centrum voor Migratie en Interculturele Studies (CeMIS) aan Universiteit Antwerpen. Hij doet al negen jaar onderzoek naar minderheden in Antwerpen.

Voor Muslims in Europe kozen de onderzoekers in elke stad een wijk uit waar veel moslims wonen. De Antwerpse keuze mag niet verbazen: het werd Oud-Borgerhout, het Borgerhout van binnen de singel. Hier selecteerde Clycq honderd moslims die een afspiegeling vormen van de moslims in de buurt. Ze werden gekozen op basis van etnische achtergrond, geslacht en leeftijd. Het zijn vooral Marokkanen en Turken, maar ook Tsjetsjenen en Senegalezen. Deze moslims vulden formulieren in met vragen over onderwijs, werk, identiteit, media, politie, gezondheid en huisvesting. Daarnaast organiseerde Clycq zes focusgesprekken met gewone burgers met een moslimachtergrond en zo’n vijftien diepte-interviews met sleutelfiguren uit het middenveld, het beleid en de journalistiek. Geen goed onderzoek zonder een controlegroep waarmee vergeleken kan worden. Zo vulden ook honderd niet-moslims de formulieren in en nam een selectie ook deel aan de gesprekken. Voor de niet-moslims gaat het vooral over autochtone Belgen, maar even goed over Polen.

Vermoedens bevestigd

Volgens Clycq bevestigt de studie een aantal gekende zaken. Zo is het geen nieuws dat leerlingen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond vaker achterblijven op school. Ook horen we niet voor het eerst dat ze sneller worden doorverwezen naar technische of beroepsopleidingen en dat slechts een beperkt aantal in het hoger onderwijs terechtkomt. Eens beschikbaar voor de arbeidsmarkt, valt het op dat er meer langdurig werklozen te bespeuren zijn bij moslims dan bij niet-moslims. Bij de moslims die werken of gewerkt hebben, verklaart meer dan dertig procent dat er zich discriminatie voordeed bij promotie. Bij de niet-moslims maakte maar negen procent gewag van discriminatie.

Thuis in Antwerpen

Dit schept niet bepaald een rooskleurig beeld van ‘moslim zijn’ in Antwerpen. Waar komt dan de krantenkop van Gazet van Antwerpen vandaan? Daar heeft het luik identiteitsbeleving mee te maken. De studie peilde ook of de moslims zich thuis voelen in België en meer bepaald in Antwerpen en in hun buurt. De Antwerpse moslims hebben het grootste ‘thuisgevoel’ van alle onderzochte Europese steden. 88% voelt zich thuis in Antwerpen. Parijs – met een score van 54% - hinkt achteraan. Maar ‘thuis voelen’ gelijkstellen met ‘gelukkig zijn’ is natuurlijk een brug te ver. Bovendien voelen de Antwerpse moslims zich meer thuis in hun buurt (92%), duidelijk een meer vertrouwde omgeving dan het land België. Slechts drie op vier Antwerpse moslims voelt zich thuis in België, tegenover 89% niet-moslims. Niet alleen voelt een groot deel moslims zich hier niet thuis, de helft van de ondervraagde moslims voelt zich überhaupt niet Belg. En het wordt nog erger wanneer het gaat over hun perceptie van wat anderen over hen denken: slechts een derde vond dat anderen hen ook als Belg zagen. Hier is nog werk aan de winkel.

Bron: Open Source Foundation

Bron: Open Source Foundation

Boe stadsbestuur!

Moslims mogen zich dan wel thuis voelen in Antwerpen, ze uiten zich kritisch tegenover het stadsbestuur. Slechts 40% van de Antwerpse moslims heeft vertrouwen in het bestuur. Bij niet-moslims is dat 71%. Het hoofddoekenverbod speelt hier een belangrijke rol. Veel moslims hebben het gevoel dat ze in 2006 mee geholpen hebben aan de overwinning van SP.A, en laat nu net het verbod op hoofddoeken voor loketfuncties een van de eerste beslissingen zijn van het nieuwe bestuur. Het electoraat voelde zich verraden. Later kwam de kwestie weer op de proppen in verband met de middelbare scholen. Eigenlijk is het hoofddoekendebat tijdens de gehele bestuursperiode actueel gebleven. Dit vertroebelt een goede samenwerking met de stad. Volgens Clycq kwam de onvrede over het hoofddoekenbeleid als een rode draad telkens terug bovendrijven tijdens de gesprekken. Kijken we naar andere Europese steden, dan zien we dat het debat daar minder leeft omdat het beleid er flexibeler mee omgaat. In Nederland zijn er voor de verkoopsters van de Hema speciale hoofddoekjes ontworpen, terwijl in Genk nog niet lang geleden een medewerker met hoofddoek naar het magazijn werd verbannen. In Londen heb je sikhs die als politieagenten een tulband dragen in plaats van een kepie. Dat zien we in Antwerpen niet snel gebeuren.

De rol van het hoofddoekenverbod was voor Clycq een verrassende uitkomst van het onderzoek. Als tweede opvallend element verwijst hij naar een opkomende generatie mondige moslims. Het gaat om moslims die kritisch zijn, gestudeerd hebben en zich goed organiseren. De vrouwen van Baas Over Eigen Hoofd (BOEH) zijn hier een voorbeeld van. Dit is een actiegroep die ontstond tijdens de storm over het hoofddoekendebat. De diepte-interviews met sleutelfiguren maakten duidelijk dat het stadsbestuur deze groep nog te weinig in haar overleg betrekt. In de dialoog met de moslims doet het bestuur nog te veel beroep op de eerste generatie, terwijl de nieuwe generatie misschien wel een heel ander verhaal te vertellen heeft. Dit segment van de moslims negeren, kan gevaarlijke gevolgen hebben.

De politie, je vriend?

Tot slot valt het lage vertrouwen in de politie op. Een aanzienlijk aantal (40%) van de moslims heeft weinig vertrouwen in de politie, tegenover 26% bij de niet-moslims. De moslims verwijzen vooral naar willekeurige identiteitcontroles. Jonge moslims beschouwen de controles als een normaal deel van het leven. Bovendien zegt meer dan 15% van de ondervraagden dat ze ooit gediscrimineerd werden door de politie in de vorm van aanhoudingen en onderzoeken. Hier scoren de Antwerpse moslims het hoogst van heel Europa, een twijfelachtige eer voor een stad die uitpakt met zulke positieve krantenkoppen.

Bron: Open Source Foundation

© 2011 - Verrekijkers - Janus Verrelst

Het Guy Fawkes-masker uit de film V for Vendetta is het symbool van Anonymous. (foto: flickr - Gigi Ibrahim)

Hierdoor kon de ‘organisatie’ zelfs rekeningen plunderen. Gegevens die opgeslagen waren en niet versleuteld werden, konden gemakkelijk gedownload worden. Het geld dat ze in handen kregen, stortte Anonymous aan het Rode Kruis en Save the Children. Houden kunnen de organisaties het niet, want het gaat hier nog altijd om gestolen geld.

Anonymous is niet aan zijn proefstuk toe. Zo speelde het een belangrijke rol tijdens de ontwikkeling van de Occupy-beweging, de strijd tussen de 99% en de 1%. Via sociaalnetwerksites konden Anonymous-leden iedereen op de hoogte houden van het tumult. Het masker uit de film V for Vendetta is vaak terug te vinden op Occupy-protesten en werd een symbool van de beweging.

Het idee van Anonymous is simpel: vrije meningsuiting op het internet. Maar hoe hebben ze zo’n macht gekregen, en wie zit erachter? Om deze vragen te kunnen beantwoorden moeten we terug naar het ontstaan van de beweging.

De eerste sites

De herkomst van de naam Anonymous is te vinden op de forumsite 4chan, een imageboard waar internetgebruikers anoniem met elkaar communiceren. Boven elk bericht verschijnt Anonymous. De eerste acties gebeurden via 4chan en hun IRC-kanalen, wat eigenlijk gewoon chatrooms zijn. Sites werden offline gehaald, persoonlijke gegevens werden gepubliceerd via hacking en ze steunden de activisten van de Occupy-beweging openlijk. In 2008 werden de eerste sites offline gehaald. Hiervoor maakten ze gebruik van DdoS-attacks, waarbij een grote groep mensen op hetzelfde moment op een site gaat. Hierdoor raken de servers van de website overbelast en is deze genoodzaakt offline te gaan. Al deze acties werden opgezet voor de vrije meningsuiting in de wereld, maar vooral op het internet.

Iedereen Anonymous

In het begin bestond de groep alleen uit de bezoekers van 4chan. Na een tijdje begon iedereen zich uit te geven als lid van Anonymous. Het leek alsof iedereen opeens lid wilde zijn van de groep ‘die de wereld op het internet verandert’. Zonder leiders en regels heeft iedereen toch dezelfde ideeën en willen ze allemaal hetzelfde bereiken. Die ideeën zijn onder andere ook gebaseerd op de film V for Vendetta, waar één persoon het gezicht van het volk vormt. Anonymous wil hetzelfde doen op het internet.

Maar het schept ook verwarring op het internet. De officiële kanalen vervagen en mensen weten niet meer wat ze moeten geloven. Sommigen profiteren hiervan en gebruiken de sociale media om de naam Anonymous zwart te maken. Ze publiceren valse informatie (zoals de Facebook-hack) en uitten hun eigen mening die niet strookt met het basisidee.

De wereld als vijand

Het basisidee van Anonymous wordt op verschillende manieren naar buiten gebracht. In de eerste plaats worden er effectief sites offline gehaald en gehackt, onder de noemer van vrije meningsuiting. De leden geloven dat iedereen zijn mening moet kunnen uiten op het internet, op welke manier dan ook. Het internet is vrij voor iedereen, en dat moet het blijven.

Toen Visa, MasterCard en PayPal weigerden om donaties over te schrijven naar het account van Wikileaks, hebben hackers van de groep de sites offline gehaald. Daarbij publiceerden ze persoonlijke informatie, zoals namen, (mail-)adressen en telefoonnummers. Dit alles werd Operation Payback genoemd.

Sony-hack

En ook de Sony-hack, waarbij het netwerk van de PlayStation 3 voor een lange tijd niet beschikbaar was, wordt door velen toegeschreven aan Anonymous. Maar AnonOps, één van de weinige officiële kanalen van Anonymous, beweert iets anders. De sub-groep van Anonymous is actief op alle sociale media. Sony en diegenen die Anonymous beschuldigen, baseren zich op een document dat op de servers van het bedrijf werd gevonden. Dat document bevatte de tekst ‘We Are Legion’ en kreeg als titel Anonymous. Maar volgens de sub-groep kan iedereen dat gedaan hebben, om zo de schuld op Anonymous te schuiven. Het platleggen van dat netwerk strookt ook niet met de basisgedachte van de groep. Ze willen het volk helpen, niet straffen.

Midden-Oosten

Toen Maleisië dreigde het internet te censureren, wilde Anonymous daar een stokje voor steken. Ze beslisten om 51 sites van de overheid offline te halen, om zo de censuur te voorkomen. De meeste van die sites bleven meer dan 5 uur offline. De overheid van Maleisië claimde zelf dat er niet veel schade geleden was, maar op deze manier maakte Anonymous wel duidelijk dat dergelijke acties in de toekomst niet ongestraft zouden blijven.

Ook Egypte moest eraan geloven. Toen de overheid besliste om de stekker uit het internet te trekken tijdens de Arabische lente, liet Anonymous zich niet ongemoeid. Met de operatie #OpEgypt werd het voor de Egyptische regering onmogelijk om te communiceren via het internet.

© 2011 - StampMedia - Jappe Pollentier

===

Dit artikel werd gepubliceerd door Express.be op 28/12/2011
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 29/12/2011

Reinhilde Decleir: "Mijn acteurs zijn misschien straatarm, maar ze schitteren op de planken." (foto: Thomas Verstrepen)

Reinhilde Decleir is een Vlaamse televisie- en theateractrice en regisseur, bekend van ‘moemoe’ uit Van vlees en bloed en Nora Abeloos-Cormijn uit De ronde. Onlangs werd ze genomineerd voor Antwerpenaar van ‘t Jaar voor haar opmerkelijke acteerprestaties en haar werk met Tutti Fratelli, maar ze blijft bescheiden. “Het is een hele eer, maar persoonlijk vind ik dat andere mensen dit meer verdienen dan ik”, zegt ze.

Stinken en blinken

Decleir geeft de minderbegoeden van de maatschappij de kans om van zich te laten horen in het theater. “Ik geef mensen, die zo goed als alle hoop in zichzelf hebben verloren, de kans om terug in zichzelf te geloven. Ze denken dat ze niets kunnen. Eenmaal op een podium staan ze echt te stinken en te blinken. Ze zijn misschien straatarm, maar ze schitteren op de planken.”

“Er is een groot verschil tussen amateurs en ‘mijn’ acteurs. De laatste kampen bijvoorbeeld met armoede en hebben niet de ambitie om groot theater maken, zij willen een verhaal vertellen. Hierdoor blijft het stuk puur, omdat ze zichzelf blijven.” Bovendien vindt Decleir dat de uitstraling van de spelers een meerwaarde geeft aan de voorstelling, omdat hun afkomst zichtbaar blijft.

Allemaal broeders

Inspiratie voor de naam van haar gezelschap haalde Decleir bij het boek Wapenbroeders van Louis Paul Boon. Het staat voor de gelijkheid tussen mensen. Ongeacht waar ze vandaan komen, eens ze op het podium staan, zijn ze één grote familie.
Het doel is om het publiek te confronteren met het feit dat het leven aan een zijden draadje hangt. Eén tegenslag kan je hele leven veranderen. Dit toont Decleir aan met de keuze van de acteurs, die dikwijls hun eigen leven nemen als uitgangspunt voor wat ze op het podium brengen. Haar voorstellingen zijn bedoeld voor iedereen, maar ze zou willen dat er meer jongeren naar komen kijken.

Iedereen kan toneelspelen

Volgens Decleir kan iedereen toneelspelen, als ze dat willen. “Iedereen heeft het in zich, maar niet iedereen slaagt erin zijn ziel bloot te leggen en daar draait het juist om. Theater is vooral durven je kwetsbaarheid te tonen.” Haar jarenlange ervaring en kennis geeft ze mee aan de spelers. Dat deze niet technisch geschoold zijn, is zeker geen nadeel. Zo blijft het spontaan.

24 uur van het podium

Tutti Fratelli neemt ook deel aan de eerste editie van de 24 uur van het podium, dat van start gaat op zaterdag 14 januari. Het is een festival, waar allerlei optredens in cultuurhuizen verspreid over heel Antwerpen plaatsvinden. Vanaf 12.00 uur ’s middags openen cultuurcentra zoals de Arenberg, de Roma, HETPALEIS, Toneelhuis en Theater aan de Stroom hun deuren voor cultureelsgierig Antwerpen. Je kan non-stop genieten van theater, dans, muziek, literatuur en film.

In die 24 uur hoef je gelukkig geen honger of dorst te lijden, want op verschillende locaties in Antwerpen kan je terecht voor een hapje of drankje. Bovendien kan je, als je even slaap wil inhalen, aankloppen bij de Arenbergschouwburg, Monty of Kunstencentrum Vlaams Fruit. Tutti Fratelli levert een bijdrage met voorstellingen voor muziekliefhebbers van zowel jazz als klassieke muziek. Decleir zelf zal een hoofdstuk voorlezen uit de klassieker Het verdriet van België. “Ik vind het een schoon initiatief. Ik hoop dat het een bruisende cultuurnacht wordt, waar kunstenaars en publiek elkaar ontmoeten.”

Tickets kosten 12 euro in de voorverkoop en 14 euro aan de kassa. Met het polsbandje krijg je toegang tot alle voorstellingen en evenementen. Surf voor meer informatie naar de website: www.24uurvanhetpodium.be.

© 2011 – StampMedia - Tekst: Pauline Eeckhout en Noa Van Tichel, foto: Thomas Verstrepen

Dit artikel werd gepubliceerd door DeWereldMorgen op 28/12/2011

(foto: Pauline Poelmans)

Iedereen heeft schulden. U moet misschien nog vijf euro aan uw zus. Landen staan dan weer voor honderden miljarden in het krijt bij banken en beleggers. Soms kan de schuldenberg zo hoog worden, dat landen hem niet meer kunnen overzien. Ze kunnen hun schulden niet meer afbetalen. Dat is niet enkel een probleem voor de banken en landen die miljarden hebben geïnvesteerd, maar ook voor de bevolking die draconische besparingen en belastingen moet slikken om de putten te dempen.

Zo’n schuldenberg zorgt voor een straatje zonder eind. Om geld te laten rollen is een gezonde economie nodig, die staat of valt met investeringen en de koopkracht van haar bevolking. Maar in tijden van besparingen verliezen duizenden mensen hun baan omdat zij de grootste kost zijn voor bedrijven. Geen werk betekent dus geen geld om goederen te kopen, waardoor de economie min of meer stilvalt. Veel burgers moeten ook een deel van hun loon inleveren, wat de consumptie doet vertragen.

De sterke landen zoals Duitsland of Frankrijk lossen dit probleem op door een juiste balans te vinden tussen besparingen en investeringen. Andere landen hebben minder geluk en belanden in een neerwaartse spiraal van besparingen en belastingen.

Bakermat

Een van die landen is Griekenland. Geen enkele besparingsmaatregel en geen enkele nieuwe belasting kan de financiële markten tot bedaren brengen. Zelfs de garantie van 1 biljoen euro uit het Europees noodfonds lijkt onvoldoende. De bevolking betoogt al maanden tegen de besparingen die ze in december waarschijnlijk met een referendum definitief zullen wegstemmen.

De besparingen die Europa oplegt aan Griekenland zijn waanzinnig vindt Brieuc Van Damme, fellow bij de economische denktank Itinera. “De Britse econoom David Ricardo stelde dat je maximaal een looninlevering van 10% mag eisen van de burgers. Vraag je meer dan valt de economie stil. Europa vraagt de Grieken om 30% in te leveren.”

Vooral het paternalistische gedrag van Europa stoot de Grieken tegen de borst, meent hij: “Griekenland is de bakermat van de democratie en opgelegde besparingen raken aan hun trots. Maar als Europa niets doet, dreigt Griekenland uit de eurozone te verdwijnen.”

Catastrofaal

IJsland zat in 2008 ook in nauwe schoentjes. De banken hadden zoveel schulden gemaakt dat gigantische besparingen zich opdrongen. Maar de IJslandse overheid, die borg stond voor de banken, zag dat niet zitten en koos ervoor de banken failliet te laten gaan. Ondanks de miljardenverliezen klom het land uit een diep dal en slaagde het erin zijn economie terug op gang te trekken. Moet Griekenland het voorbeeld van IJsland volgen?

“Neen,” zegt Van Damme: “IJsland kampte met een bankencrisis, terwijl Griekenland zijn staatsschuld niet meer kan afbetalen”, verklaart hij. Schulden kwijtschelden of niet betalen zou volgens Van Damme catastrofaal zijn: “Veel landen hebben Griekse staatsobligaties die waardeloos worden bij een kwijtschelding. Een land met een kwijtgescholden schuld kan ook amper geld lenen omdat de banken geen vertrouwen meer hebben”, zegt de econoom.

Dit gebeurde bij Argentinië dat aan het einde van de 20ste eeuw getroffen werd door een gelijkaardige crisis. Het land mocht haar staatsschuld laten vallen om de economie terug aan te zwengelen, maar kan tot op heden amper vers kapitaal aantrekken.

De kleine euro

Van Damme meent dat de structuur van Europa een herverdeling van de staatsschuld haast onmogelijk maakt: “Als Griekenland zijn staatsschuld mag laten vallen dan volgt er een kettingreactie. Beleggers zullen hun vertrouwen opzeggen in landen die in hetzelfde bedje ziek zijn, zoals Portugal, Italië en Spanje”, licht hij toe. “De gevolgen voor de eurozone zouden niet te overzien zijn.”

Daarom denkt de econoom dat een ordelijke begeleiding uit de eurozone de enige oplossing is voor deze landen. “Een Europa waar de sterke landen de zwakkere nog meer helpen is ondenkbaar voor Duitsland. Neen, ik denk dat de euro net iets kleiner is geworden.”

© 2011 - StampMedia - Vincent Buyssens, foto: Pauline Poelmans
Dit artikel werd eerst gepubliceerd in PIDMAG, het magazine van StampMedia, Jaargang 0, Nr. 0, p. 6.

De Nederlandse formatie Zwart Licht was de hoofdact tijdens Club Centraal. (foto: Sadiq Ahmady)

Yavuz Sacikara (17), rapper bij Young Age Music, betreurt dat de eigen Antwerpse rappers niet genoeg aan bod kwamen. Zelf trad hij onder andere op tijdens Club Centraal, het openingsfeest begin maart aan het Centraal Station, tijdens de Zomerfabriek en op het Slotfeest eind november in Park Spoor Noord.

Duur podium voor Nederlandse rappers

“Ik had liever twee à drie keer per maand opgetreden. Zo kweek je een fanbase en krijgen jonge artiesten vorming. Afgelopen zomer was er wekelijks Urban Saturdays in de Zomerfabriek van de Zomer van Antwerpen. Dat was telkens een hele dag waarin urban talent een podium kreeg. Maar dat was alleen tijdens de zomermaanden.”

“Antwerpen gaf een pak geld uit aan de Nederlandse rappers. Oké, het zijn topartiesten, maar ik speel zonder morren voor 400 euro een heel uur. Tijdens Club Centraal brachten de mannen van Eigen Makelij een knallende show op het hoofdpodium. Sterke Antwerpse hiphop brengen kan dus wel degelijk.”

Opnamestudio

Yavuz onderhandelt momenteel met de stad om een lokaal te krijgen waar artiesten hun muziek kunnen opnemen. “Wat apparatuur, een zetel en een micro volstaan al. Het zou mooi zijn om er af en toe ’s avonds aan onze muziek te werken.”

Volgens Kris Strybos (alias MC Scale) moeten jonge artiesten inventief zijn. Hij is een van de pioniers van de Antwerpse hiphop. “Veel jongeren maken een mixtape, maar veel verder dan dat komen ze niet”, denkt Strybos. “Met Scoreman zet ik hiphop in theaterzalen.” Dat project combineert een bigband orkest en zangkoor met een enkele urbanartiesten.

Ben je tevreden over het urbangedeelte binnen AEYC?

“AEYC was zeker een tof idee voor de jongeren. Maar het waren telkens weer dezelfde jongeren die voor een appel en een ei speelden op een zijpodium van AEYC. Dat werkt toch demotiverend. Geef die gasten eens drie- of vierhonderd euro voor een optreden, dan leggen ze zelf ook de lat hoger. Een goed betaalde werknemer levert toch ook betere prestaties. Ik pleit ervoor dat de Antwerpse rappers meer loon naar werken krijgen. Als je ziet hoeveel geld die Nederlandse rappers krijgen… Bovendien waren het vaak dezelfde artiesten, ook bij de Nederlanders.”

Volgens Axel Dingemans, coördinator van AEYC, is 400 euro voor een optreden, zoals Kris Strybos en Yavuz Sacikara voorstelden, niet realistisch. “Zelfs Halve Neuro vraagt maar tot 500 euro voor een show.”

Toch denkt Strybos dat er meer geld had moeten gaan naar de Antwerpse artiesten. “Een deftige installatie, platen, vervoer… Dat kost allemaal veel geld. Als artiesten beter betaald worden, krijgen ze automatisch meer goesting en waardigheid.”

“AEYC vroeg aan J.A.S.I.N.E. om de Talent Stage te hosten. Er was geen euro budget voorzien voor de artiesten. Die jongen wordt dan gebruikt omdat hij goede wil toont en dat graag doet.”

“De artiesten van TopNotch kregen een waardige backstage, een hele loods, terwijl wij in de kou zaten”, zegt Jasine Ledoux (J.A.S.I.N.E.) “Zag je de Talent Stage staan? Het stond ergens in een hoekje geduwd. Er traden zes acts op, gratis.”

Waarom was je dan de host van het podium?

Ledoux: “In de eerste plaats was ik vooral vereerd dat ze me vroegen. Tegelijk wou ik ook iets teruggeven. Ik heb een mooi jaar achter de rug: veel opgetreden, ik maakte naam. Ik kwam van niets en wilde daarom meehelpen om die jonge artiesten een kans te geven.”

Maar de artiesten van de Talent Stage stonden niet op de affiche van het slotfeest.

Ledoux: “Dat klopt. De artiesten van TopNotch dan weer wel. Nu wordt gezegd: er kwam veel volk naar de urban optredens, dus alles gaat goed. Maar de Nederlandse rappers kregen de jackpot en de eigen artiesten werden onderbetaald. Terwijl het voor de Nederlandse artiesten één van de vele optredens is. Structureel bouw je daar niets mee op.”

Volgens Dingemans heeft dit te maken met de communicatie. “Zowel op het startfeest als op het slotfeest werden de namen van alle artiesten onder ‘jong talent’ vermeld, ook via de sociaalnetwerksites. Alle informatie op affiches zetten werkt niet, vooral niet als je tot twintig acts programmeert.”

Hoe moet het nu verder?

Ledoux: “Ik hoop dat we na AEYC niet in een zwart gat vallen. Op den duur is het publiek de Nederlandse artiesten toch ook beu gezien? Met het geld dat naar de Nederlandse rappers is gegaan, organiseer je gemakkelijk tien Antwerpse hiphopevenementen. Zo bouw je tenminste een Antwerpse scene op.”

Dingemans is van mening dat er een compleet verkeerd beeld is ontstaan over het budget dat aan de Antwerpse artiesten werd uitgegeven. “Dat beeld is ontstaan door de mening te volgen van mensen die geen besef hebben van gangbare prijzen, noch voor professionele acts, noch voor de vergoeding die een beginnend artiest mag verwachten van een promotor. Bovendien creëer je door gevestigde namen uit te nodigen, een professionele setting en een communicatiecampagne een publiek voor het jonge talent, waar geen enkel klein evenement aan kan tippen.”

Toch heeft Ledoux goede hoop voor de toekomst: “Urban wordt nog te vaak gemarginaliseerd. Het wordt kunstmatig klein gehouden. Ik heb ook al heel wat mailtjes naar de beleidsmensen gestuurd, maar nooit antwoord gekregen. Toch kan Antwerpen urban niet negeren. De urbanscene krijgt vaste voet aan de grond.”

Tevreden organisator

Ook projectmedewerker Mark Vekemans vindt dat AEYC2011 zijn stempel kon drukken. Hij kijkt tevreden terug op de vele urban podia op evenementen zoals Club Centraal, Antwerp Street Kicks en het slotfeest.

Op het Slotfeest van AEYC2011 kwam de kritiek dat de Nederlandse artiesten van TopNotch Extravaganza het Antwerps feest inpalmden en er daardoor geen geld overbleef voor de artiesten op de Talent Stage.

“Dat klopt niet. We hebben bewust voor grotere namen gekozen, zoals voor de Nederlandse hiphoppers van TopNotch, maar ook voor acts uit andere genres zoals The Hickey Underworld en Zap Mama.
De rappers van Eigen Makelij of Made Men Muzik hebben we bewust niet geprogrammeerd. Zij treden al vrij vaak op. Net zoals een echte Antwerpse groep als Halve Neuro. Zij treden wel 30 tot 40 keer per jaar op. Halve Neuro is ook geen jong talent meer.”

“Naast de grote namen op het Slotfeest kreeg jong urban talent een kans op de Talent Stage. Iedere artiest op dat podium was jonger dan 25 jaar en had wat in zijn mars. Dariush, J Thomas, noem maar op. We maakten een selectie op basis van tapes en demo’s en programmeerden Jasine Ledoux als host. Met hem zat ik samen en hebben we een selectie gemaakt.”

Jasine had eerst ook kritiek dat hij geen budget kreeg voor de Talent Stage.

“Die Nederlandse hiphoppers moesten uiteraard betaald worden, maar daar staan veel andere projecten tegenover. Jong talent kreeg ruimschoots podiumkansen, zoals op de podia van het start- en het slotfeest, tijdens het Mestizo Art Festival, de Torensessies en de Urban Saturdays tijdens de Zomer Van Antwerpen in de Zomerfabriek of op de Kif Kif Awards. Daar traden toch overal Antwerpse rappers op. Dat kwam er allemaal dankzij subsidies en het netwerk van AEYC2011.

Wie koos de artiesten voor de optredens?

“Dat gebeurde steeds door het team van AEYC2011. Ik heb zelf een bescheiden kennis van de muziek en het urban wereldje, daarnaast vroeg ik ook vaak raad aan kennissen. Uiteindelijk heeft iedereen een plek gekregen: de Antwerpse rappers, de mannen van Eigen Makelij, de Mechelse rappers van Made Men Muzik, jong Antwerps talent en een rist Nederlandse rappers. De keuze van zowel Antwerpse als Nederlandse artiesten was ook steeds gemotiveerd: wie was er op dat moment ‘hot’? Welke artiest had er een nieuw album uitgebracht? Wie trad er al even niet meer op (in België)?”

Yavuz van Young Age Music had liever twee, drie optredens per maand via AEYC2011. Bleek dat niet haalbaar?

“Nee, helaas niet. Daarmee win je als artiest wel aan veel ervaring – en dat heeft hij ook nodig – maar dat is een hele klus. Artiesten krijgen niet alles in hun schoot geworpen. Pas op: ik ben de eerste die het hem gunt. Yavuz is een gedreven, ambitieuze gast. Maar hij moet met zijn repertoire ook zijn plaats kennen. Voor de betere artiesten is het al moeilijk om zoveel op te treden. Bovendien heeft hij te weinig nummers om aan dat tempo op te treden. Het publiek zou dan zijn nummers al gauw te vaak horen. Als artiest zou het mogelijk zijn om aan dat ritme op te treden, maar dan moet je ook voldoende kwalitatief materiaal kunnen voorleggen. Het is niet vanzelfsprekend dat de stad zorgt voor het opnamelokaal, waar hij naar op zoek is. Yavuz trad vier keer op tijdens AEYC2011, ik denk dat hij daarmee al een mooie referentie kan voorleggen.”

Hoe heeft u het afgelopen jaar de Antwerpse hiphopwereld zien veranderen?

“Het heeft even geduurd, maar ik zie wel een verschuiving de laatste jaren. Artiesten doen steeds meer moeite om hun product vorm te geven en zelf te verkopen. Ze promoten hun eigen muziek, dat is een mooie verschuiving. Vlaamse rappers moeten stoppen met naar de Nederland te kijken, ze moeten in zichzelf geloven en hun eigen ding doen.”

Waarom zette AEYC2011 afgelopen jaar nadrukkelijk in op urban?

“Wat mij betreft was dit vooral een reactie op het cultureel ‘correcte’, aanvaardbare waar Antwerpen vaak op inzet. Antwerpen beweert vaak een metropool te zijn. De helft van de Antwerpse jongeren hebben een andere origine. Ik zeg niet dat die dan ook allemaal naar hiphop luisteren, maar je kan die groep niet negeren. Wat we dit jaar duidelijk maakten is dat je activiteiten moet organiseren naargelang de voorkeuren van je publiek. De puzzel moet kloppen. Een wereldstad gaat verder dan enkel de scouts en chiro, of cultureel correcte vrijetijdsbesteding. Jongeren van vandaag luisteren vaak naar urban. Of dat nu hiphop, drum-’n-bass, dubstep of een ander genre is, het lééft.”

Welke navolging krijgen de projecten van AEYC2011?

“Met het team hebben we nu een charter met aanbevelingen geschreven. Met AEYC2011 maakten we bijvoorbeeld komaf met de saaie, klassieke huisstijl van de stad. Die lijn willen we doortrekken. In dat charter staan geen verassingen, maar een evenement zoals Antwerp Street Kicks zouden we volgend jaar graag opnieuw organiseren.”

Jasine haalde dat idee al eens aan om urban structureel verder uit te bouwen.

“Dat vind ik zeker geen slecht idee, integendeel. Maar zoiets staat er niet van vandaag op morgen. Daar is veel kennis en onderzoek mee gemoeid. Daarvoor moet je een grondig dossier opmaken met invulling, programmatie, onderhoud, personeel, apparatuur …”

Ook Kris Strybos droomt hardop: “Er moet zeker een muziekcentrum voor hiphop komen! Vijf jaar geleden vroeg ik aan de stad of ik het gebouw aan Sint-Andries mocht gebruiken als ‘urban house’. Dat mocht, als ik zou instaan voor de veiligheid en de renovatie. Weet je, misschien moeten alle betrokkenen in Vlaanderen die te maken hebben met hiphop eens samenkomen. Artiesten moeten hun oogkleppen afzetten en blijven vernieuwen, innovatief zijn en ervoor gaan.”

© 2011 - StampMedia - Sander Carollo

De tracks van Kaïn worden gedraaid op 538 Juize FM in Nederland.

“Dit is een grote stap voor de Belgische urban”, vindt Kaïn. “Wij zijn de eerste rappers uit België met Nederlandstalige rap die in de studio in Amsterdam werden uitgenodigd. Eerder was Darrell Cole, die Engelstalige rap brengt, al eens te gast.”

Nederlandse media

538 Juize FM nodigde Kaïn en C-Rieus uit, omdat ze de voorbije week afsloten als nummer 1 in hun DYD. Hun nummer Revolutie kreeg de meeste stemmen. Daarnaast draait de radiozender dagelijks viermaal hun nummer en dat minimaal een week lang.

“Via C-Rieus kwam het idee om het nummer via de Nederlandse media te verspreiden”, zegt Kaïn. Inmiddels plaatsten ook onder andere Antwerpse rappers Dariush en J.A.S.I.N.E hun videoclip op 538 Juize FM.

Arabische lente

Het nummer Revolutie gaat over de Arabische lente. “Ik heb Marokkaanse roots en wilde mijn gedachten in het nummer kwijt”, vertelt Kaïn. “Het nummer kwam vanuit mijn hart.” De videoclip ervan is een kortfilm over ontvoeringen in ondemocratische landen, die plaatsgrijpen als burgers beginnen te praten over zaken die niet gezegd mogen worden. Op 11 november kwam de videoclip uit.

Serieuze rap

“Ik breng liever serieuze raps met emotie. Het moet niet altijd over bitches en money gaan. Ik ben geen stereotype rapper. Mensen zullen nooit iets te zien krijgen wat ze niet van mij verwachten. Ik zal nooit alcohol drinken of op een meisje haar kont slaan.” In Revolutie neemt Kaïn geen blad voor de mond. “Wat ik zeg is de waarheid en ik krijg er geen negatieve reacties op.”

C-rieus

Vroeger zat Kaïn samen in een hiphopgroep met de rappers van C-Rieus. Dat zijn twee broers, ZigSag en Gang. Later sloeg Kaïn zijn eigen weg in. Met Revolutie staken ze de koppen terug bij mekaar en nu willen ze samen meer nummers opnemen. “We wonen nog altijd in elkaars buurt”, zegt Kaïn. “Met de komende samenwerkingen willen we de goede herinneringen van vroeger ophalen. Belgische artiesten werken nog te weinig samen, wij pikken de draad terug op.”

© 2011 - StampMedia - Sander Carollo

Met verschillende dakconcerten van onder andere Snow Patrol, Milow en Elbow konden toeschouwers elke dag drie keer genieten van gratis optredens. Zoals aangekondigd was dit de laatste editie en ging de opbrengst naar de strijd tegen diarree, doodsoorzaak nummer 1 in Nepal bij kinderen tot 5 jaar oud. Na een week van uiteenlopende acties maakten de presentatoren op vrijdag 23 december tijdens de slotshow op de Groenplaats in Antwerpen bekend, dat er een recordbedrag van ruim 7,1 miljoen euro was verzameld.

© 2011 - Stampmedia - Thomas Verstrepen en Noa Tuyaerts, foto’s: Thomas Verstrepen, Nathan De Ruwe, Noa Tuyaerts

Duizend portretten vullen de tentoonstelling. Anne en Sam spraken toevallige voorbijgangers aan met de vraag of ze hen mochten fotograferen. De kersverse modellen kozen vervolgens een woord uit een door Anne en Sam samengestelde lijst, waarmee ze poseerden. Volgens Anne bevat dat deze lijst alle woorden die je kan voelen voor, of denken over die ene persoon waar je niet zonder kan, in de meest letterlijke betekenis.

Verschillend maar toch niet

Anne Brijs: “We waren niet noodzakelijk op zoek naar verbanden tussen mensen, maar wel naar verhalen. Waarom kiezen compleet verschillende mensen hetzelfde woord? We hebben kunnen concluderen dat die redenen even uiteenlopend zijn als de mensen die hebben deelgenomen aan ons project. Dat is logisch, want iedereen is uniek. Het enige verband tussen deze personen is het woord dat ze gemeenschappelijk hebben. Om die reden is dit ook een echt sociaal project. We kunnen aan de toeschouwer tonen dat iedereen, hoe verschillend ook, toch minstens één gemeenschappelijk kenmerk heeft. Zo zetten we mensen aan het denken over het feit dat misschien een ander toch niet zo verschillend is.”

Eigen invulling

Toch is het voor Anne en Sam vooral belangrijk dat iedereen zijn eigen betekenis kan geven. De verschillende interpretaties maken voor hen een onmisbaar deel uit van het kunstwerk. De portretten staan in verband met hun oorspronkelijke project. Afgelopen zomer heeft Hanafubuki dezelfde 130 woorden verspreid over Antwerpen. Sommige van deze woorden hebben ze ook gefotografeerd.
Het kunstenaarsproject Hanafubuki bestaat sinds 2009. Anne Brijs en Sam Baidoo zijn twee jonge Antwerpse kunstenaars die elkaar gevonden hebben in hun zin om kunst te maken. Met hun enthousiasme hebben ze nog jonge kunstenaars en sympathisanten aangetrokken. De groep bestaat nu uit een tiental actieve leden.

De tentoonstelling loopt nog tot 4 februari in Mo Kiddo Gallery te Antwerpen. Het promofilmpje kan je bekijken op YouTube.

© 2011 - StampMedia - Helena Blyweert

Annick Strynckx stelt jonge kunstenaars in de gelegenheid om te exposeren in Barnini. (foto: Jente Onraedt)

“Met Barnini By Night wil ik jonge kunstenaars en muzikanten hun ding laten doen”, legt Strynckx uit. Iedereen mag zijn collectie tentoonstellen: jong of oud, bekend of niet. “Via mond-tot-mondreclame probeer ik nieuwe kunstenaars te vinden. Wie geïnteresseerd is, contacteert mij. Tot nu toe zijn er nog geen bekende mensen aan bod gekomen, maar dat kan absoluut. Meestal hangen hier eindwerken van studenten.”

Kunst kopen

In november 2011 was de eigenares zelf aan de beurt. “Het is leuk dat ik mijn werk hier kon tentoonstellen want de klanten nemen de tijd om het rustig te bekijken. Ze zitten hier al snel een uurtje met een koffie. Ik krijg ook veel leuke reacties.” Geïnteresseerden kunnen de werken ook kopen.

Juiste sfeer

De foto’s van Strynckx die nu in Barnini hangen zijn heel uiteenlopend. Ze weet zelf niet welke ze het leukste vindt. “De polaroids die ik maak zijn persoonlijk, ze zijn toevallig getrokken op plaatsen waar ik kom. Deze zijn bijvoorbeeld genomen tijdens de winter van 2009 in Berlijn. Andere foto’s zijn in de studio genomen, waar je de sfeer beter kunt controleren.”

Vanaf december 2011 kun je illustratief werk van Françoise Beck bekijken in Barnini.

© 2011 - StampMedia/Plantijn - Jente Onraedt

In de Belgische muziekscène woedt volop een eightiestrend in de muziek, zo leerden we Teddiedrum en The Magician kennen. Beschouwen jullie jezelf als één van de voortrekkers van het genre?
Christopher D’Have: “Wij hebben onze eigen visie op muziek. We zijn geen voorstander van de hokjesmentaliteit. Iedereen wil ons momenteel in het nu-discogenre duwen. We begrijpen die keuze, maar we zijn er geen voorstander van. De rode draad in onze muziek is inderdaad die typische eighties sound, maar we zijn geen pioniers op het vlak.”

Zijn jullie met Shindu de weg van de nu-disco ingeslagen, omdat het genre zwaar gehypet wordt?
(in koor): “Nee, dat is echt een bewuste keuze.”
Tine Vanwijnsberghe (aka Chibi): “We waren alle drie al fan van eightiesmuziek. Ik heb het nummer Happy House van Siouxsie And The Banshees uitgekozen om te coveren en we wisten meteen dat die sound snor zat, hype of niet.”

Happy House werd de hemel in geprezen. Nog niet overvallen door de angst om een one-hit wonder te worden?
Christopher: “Happy House heeft een ware vogelvlucht genomen. Die hype in nationale en internationale media heeft ons wel wat overdonderd. Er spookten allerlei vragen door ons hoofd als: ‘Gaan we dit nog kunnen overtreffen?’ en ‘Gaan we voort op dat succesrecept of slaan we een andere weg in?’ Het waren geen makkelijke keuzes om te maken.”
Chibi: “We hebben natuurlijk geen glazen bol, maar het is wel de bedoeling dat het niet bij dit ene hitje blijft en dat de kwaliteit van ons toekomstig werk Happy House evenaart of zelfs overtreft.”

Is het de bedoeling om nog covers uit te brengen?
Christopher: “Absoluut niet. Die cover van Siouxsie And The Banshees wilden we absoluut doen. Misschien was het een risico, maar aan de andere kant wisten we dat de aandacht groot zou zijn bij een geslaagde cover. Daar was het ons om te doen: mensen prikkelen en verwachtingen creëren voor wat nog komen gaat.”

Voor die cover hebben jullie samengewerkt met Sebastiaan Vandevoorde van Moonlight Matters. Is het de bedoeling dat jullie in de toekomst nog met hem zullen samenwerken?
Maxime Abbenbroek: “Het is door die samenwerking dat we momenteel in het nu-discohokje worden geduwd. Het legt ons geen windeieren, maar we willen evolueren naar iets meer dansbaar.”
Chibi: “We willen het electropopgenre verkennen. Echte songs, bestemd voor op de dansvloer.”

Shindu is de eerste Belgische band die bij het Franse Kitsuné, het ultieme hipsterlabel, is ondergebracht. Hoe zijn ze bij jullie terechtgekomen?
Christopher: “Sebastiaan van Moonlight Matters met wie we samen in de studio zaten, had al contacten bij Kitsuné. Hij had zelfs al enkele tracks doorgestuurd. Wij waren op zoek naar een label om onze eerste single te droppen en we hebben Happy House doorgestuurd. Het bleek een schot in de roos.”

De samenwerking met Kitsuné was eenmalig. Al besprekingen op til met andere platenlabels?
Maxime: “We kunnen een primeur geven. Onze tweede track is klaar en zal begin januari uitgebracht worden bij een Duits label. Het wordt opnieuw een EP met verschillende remixen. Welk Duits label houden we nog even geheim.”

Een tijdje geleden vertelden jullie dat je Shindu graag naar een hoger niveau zou tillen. Hoe zien jullie dat?
Chibi: “We gaan vooral live optreden. Nu is het nog een combinatie van een dj-set en een liveperformance, maar dat moet evolueren naar een volledige liveperformance met alles erop en eraan.”

Iets met danseressen?
Chibi: (lacht) “Geen idee. Dat zien we nog wel.”
Maxime: “Nu zijn we volop in de weer met nieuwe nummers. Zodra we van onszelf vinden dat we een volledige liveset waardig zijn, bekijken we de mogelijkheden.”
Chibi: “Als er dan nog budget over is, kunnen we eventueel gaan voor die danseressen. Maar extra budget of niet, met mij zal er sowieso gedanst worden!”

Vroeger stonden jullie bekend als Static & Greedy. Shindu boort een heel ander publiek aan. Missen jullie de ouderwetse fuifzalen niet?
Christopher: “Met het project Static & Greedy zijn we begonnen als pubers. Na een tijd heb je alle zalen en clubs gedaan. We groeiden eruit en vroegen ons af hoe we ons project muzikaal naar een hoger niveau konden brengen. Zo zijn we bij Shindu terechtgekomen.”
Maxime: “Vorige week moesten we draaien als Static & Greedy in Brugge en het was leuk om te doen. We gaan Static & Greedy niet meer actief promoten, maar als er iemand vraagt om te draaien, nemen we het graag in overweging.”

Tot slot: Christopher heeft ooit gezegd dat jullie graag met Shindu in de ruimte zouden willen optreden. Wat is de ongewone link tussen Shindu en de ruimte?
Christopher: (lacht) “Ik heb dat waarschijnlijk eens gedroomd, want ik denk niet dat er een link is. Ik kan trouwens veel originelere plaatsen bedenken dan de ruimte.”
Chibi: “Geef mij maar een tropisch strand!”

© 2011 – StampMedia – Fernand Van Damme

Rudy Vranckx geeft toe dat hij en zijn ploeg beïnvloed werden door de sfeer op het Tahrirplein.

De dynamiek in de Arabische wereld heeft het Westen wakker geschud, maar daarbij rijst meteen ook de vraag: doen de media aan goede verslaggeving? Of doen de journalisten hun werk niet goed? Een panelgesprek met Rudi Vranckx, Erik Aerts en Tine Danckaers tijdens het achtste mediacafé van DeBuren. Onder de titel: ‘The Wild Wild East’.

Volgens Erik Aerts, student journalistiek, is de Europese berichtgeving over het Midden-Oosten niet gedetailleerd genoeg. Aerts zat in Egypte toen de revolutie uitbarstte op en rond het Tahrirplein. “Er is en was geen platform voor mensen die verder van het plein wonen”, zegt hij. “De revolutie heeft nochtans heel Egypte in z’n greep.”

Revolutie begon pas na Mubarak

Dat de revolutie eigenlijk pas begon toen Mubarak opstapte, is voor Erik Aerts heel duidelijk. Toch vraagt hij zich af waarom journalisten net dan laten uitschijnen dat de revolutie gedaan is. “Mubarak was weg uit Egypte en de meeste journalisten trokken naar de volgende revolutie. Mensen denken dan dat alles werd opgelost, maar dat is niet zo”, zegt Aerts.

Later werd het opnieuw onrustig op het Tahrirplein. De betogers eisen het onmiddellijke vertrek van de leider van de militaire raad, die in werkelijkheid de macht heeft in Egypte sinds de val van Mubarak. Aerts: “Het verhaal van VTM, bijvoorbeeld, sloot al af bij Mubarak. Hoe zullen deze betogingen in beeld worden gebracht? Of gaan ze nog wel terug?”

Vranckx: ‘Wij waren niet objectief’

Dat terugkeren is wel één van de voorwaarden voor Rudi Vranckx. De buitenlandcorrespondent van de VRT bekent: “Tijdens de verslaggeving in Egypte waren wij niet objectief.” Daarmee bedoelt Vranckx dat hij en zijn ploeg beïnvloed werden door de sfeer op het Tahrirplein. “We werden meegesleept door het enthousiasme”, zegt hij, “maar daarna is het belangrijk om terug te keren naar diezelfde plek.” Op die manier kan hij zijn verhaal vervolledigen en weer vragen wat er zich in de hoofden van de mensen afspeelde. Hij geeft toe dat de subjectiviteit voor beperkingen heeft gezorgd, maar vult meteen aan dat terugkeren naar de bron van groot belang is om een verhaal zo eerlijk mogelijk te brengen.

Geen one shots

Zeg nooit tegen Vranckx dat hij aan oorlogsjournalistiek doet. “Ik huiver van dat begrip.” En dat het gevaarlijk is om reportages te maken in Egypte relativeert hij. “Je kan er hoogstens een pak slaag oplopen, maar daar blijft het bij. Het is er niet zo erg als wat er bijvoorbeeld in Bagdad gebeurt.”

Bahrein en Jemen

Tine Danckaers trok door Bahrein en Jemen waar de opstanden nog steeds in volle gang zijn. De MO-journaliste vertelt hoe weinig verslaggeving er bestaat vanuit Bahrein: journalisten werden het land uitgezet door het repressieve regime. Daarom stak zij de grens over met een toeristenvisum. Want in haar ogen is er een urgentie om dit zo snel mogelijk in de media te brengen. “Er worden daar mensen doodgeschoten. Maar MO publiceert mijn artikel pas in december. Televisie heeft het voordeel om dringende verhalen sneller de wereld in te sturen.” Rudi Vranckx daarentegen wil niet gaan voor ‘one shots’. Met een journalistenvisum heeft hij meer mogelijkheden, zoals het interviewen van autoriteiten. “Wanneer een land problemen heeft met je stuk, is de kans groter dat je met een toeristenvisum nooit meer welkom bent. Dat heb ik er niet voor over”, aldus Vranckx.

Sociale media

Dat sociale media een grote rol speelden in de berichtgeving over de Arabische lente is duidelijk. YouTube stond vol met filmpjes van de protesten op het Tahrirplein. Die werden verspreid via Facebook en Twitter. Ook Danckaers en Vranckx gebruiken Facebook als bron. “Op die manier vond ik de juiste mensen om mee te praten in Bahrein”, zegt Danckaers.

“Maar heel veel mensen hebben nog altijd geen internet”, stelt Erik Aerts. “De sociale media spelen een belangrijke rol, maar soms wordt die rol overschat.” Hij legde voornamelijk contacten in de Egyptische buurt waar hij verbleef.

Arabische lente was een ontwaken

De drie panelleden zijn het wel eens over het begrip ‘Arabische lente’. “Laat dat maar vallen”, zegt de MO-journaliste. “Het is een ontwaken, een dynamiek die is opgetreden, maar die te complex is om hier uit te leggen”, vult Vranckx aan. Ook Eric Aerts knikt. Volgens de panelleden denken mensen dat alle Arabieren op straat komen. “Maar het is meer dan dat’, zegt Vranckx. Twitter, Facebook of Youtube, de enige macht die volgens Rudi Vranckx van belang is, is de macht van de journalist: “Wij krijgen de kans om een belangrijk verhaal naar de buitenwereld te brengen.”

© 2011 - Erasmix - Karine Claasen

De Stadsfeestzaal aan de Meir in Antwerpen. (foto: flickr - FaceMePLS)

Kranten zoals de Gazet Van Antwerpen en Het Nieuwsblad berichtten in oktober met een opmerkelijke kop: ‘Stadsfeestzaal te koop’. Maar als we manager Steven Bervoets hiermee confronteren, drukt hij meteen de geruchten de kop in. “De Stadsfeestzaal is in de eerste plaats een investeringsproject voor ons en zoiets staat altijd te koop. Sinds de opening in 2007 is er altijd veel interesse geweest in het gebouw. Daarom hebben we beslist een exclusief mandaat te geven aan Jones Lang Lasalle, een internationale vastgoedadviseur. Het is hun taak om alle potentiële investeerders te filteren. Zij bekijken wie al dan niet in aanmerking komt voor een mogelijke verkoop. Maar ik wil nogmaals benadrukken, we verkopen alleen als er een degelijk bod uit de bus komt en dat is tot op heden zeker niet het geval. Het is niet zo dat we de Stadsfeestzaal moeten verkopen.” Over de mogelijke potentiële kopers is nog niets geweten. “Ik kan wel zeggen dat er twee soorten kopers zijn: bedrijven en private kopers. Van de bedrijven kunnen we makkelijk achterhalen of zij kredietwaardig zijn of niet. Het is immers een bedrijf en die cijfers zijn makkelijk na te gaan. De private kopers zijn moeilijker te screenen”, aldus Bervoets.

Gefrustreerde investeerder

Het is afwachten of iemand uiteindelijk de som van 120 miljoen euro op tafel wil leggen. Bij Jones Lang Lasalle bevestigen ze dat ze het mandaat gekregen hebben, maar willen ze niks kwijt over mogelijke kopers. “Daarvoor moet u bij het management zijn”, klinkt het. Alle heisa in de kranten blijkt dus tot nu toe voor niks geweest. Met name het economische weekblad Trends kwam eind oktober 2011 met nieuws over het winkelcentrum. “Ik weet niet waarom Trends speculeert dat wij de Stadsfeestzaal actief te koop zetten. Misschien hebben ze een gefrustreerde investeerder gesproken”, zegt Bervoets. “Ofwel beschouwen ze het mandaat van Jones Lang Lasalle als een teken van verkoop.”

Winkeliers scheppen niet veel duidelijkheid. Bij een eerste vragenronde bevestigen de winkelverantwoordelijken van O’Neill en Urban Outfitters: “De Stadsfeestzaal wordt niet verkocht. Officieel is er niks gezegd over een mogelijke verkoop. En al wordt het verkocht, dan verandert er niks voor ons. Voor een hogere huur zijn we alvast niet bang. Een nieuwe eigenaar mag de bestaande huurcontracten niet zomaar aanpassen. Wij hebben niets te vrezen.”

Foutief nieuws

Na ons bezoek bij het management zijn de winkeliers minder enthousiast om te reageren. “Geen commentaar, we mogen niks zeggen.” “Verzin zelf maar een verhaaltje”, klinkt het. Het management heeft intussen gevraagd aan de winkeliers om erover te zwijgen. “Dat doen we om foutieve berichtgeving te vermijden”, vertelt marketing manager Britt Vervliet. “Als journalisten iets willen weten, moeten ze dat aan ons vragen en niet aan de winkeliers. Er is genoeg foutief nieuws verschenen in de kranten.”

© 2011 - StampMedia/Plantijn - Christophe Van Den Boom en Nickie Maes